Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.