Jastrząb jest dużym , masywnym ptakiem . Posiada szaro – brązowe ubarwienie skrzydeł z niewielkimi białymi obrzeżami. Podbrzusze silnie cętkowane koloru szaro białego. Cechuje go bystry wzrok , silne nogi z zakończonymi hakowato szponami. Rozpiętość jego skrzydeł sięga sto dwadzieścia centymetrów – to u samicy , natomiast samiec osiąga nieco mniejszą rozpiętość dochodzącą do stu centymetrów. Jastrząb to typowy łowca , niegdyś leśny , natomiast dzisiaj w dobie postępującej urbanizacji terenów leśnych , rozwijającym się przemyśle i potrzebach człowieka związanych z pozyskiwaniem terenów pod zabudowę czy rolnictwo , ptak ten przystosował się do zamieszkiwania rozległych terenów parkowych z rzadszym zalesieniem w postaci grup drzew. Jastrząb posiada silne umięśnienie , które porusza stosunkowo krótkimi parami skrzydeł umożliwiając sobie szybki i nagły start do lotu. Natomiast gwałtowne manewry z kolei umożliwia mu długi ogon , którym potrafi zręcznie sterować wykonując w powietrzu gwałtowne i ostre manewry podczas polowania na swoje ofiary. Wszystkie te nagłe i zwinne zwroty wykonuje jastrząb przy zachowaniu dużej prędkości dając potencjalnej ofierze niewielki pole manewru podczas pościgu. Jastrząb wykorzystuje atak z zasadzki , czając się i obserwując najpierw swoją ofiarę , by potem gwałtownie wzbić się w powietrze i zapolować. Jego zwinność, masa , budowa ciała , którą charakteryzują u drapieżnika silnie rozwinięte szpony predysponują go znakomicie również do walk powietrznych , z których przeważnie wychodzi zwycięsko. Jastrząb potrafi chwytać swoje ofiary na ziemi i w powietrzu właśnie dzięki silnie rozwiniętym szponom. Podczas silnego chwytu raczej nie zdarza się aby coś udało mu się umknąć. W wielu krajach ze względu na wysokie wartości łowne ptak ten w wielu krajach w przeszłości i dzisiaj jest wykorzystywany w sokolnictwie. Nasi myśliwi uważają go za szkodnika ponieważ stanowi on konkurencję dla polujących myśliwych. Jastrząb poluje przeważnie na grzywacze i sójki – gatunki zwierząt rozwijające się w nadmiernych populacjach wszędzie tam , gdzie nie obserwuje się występowania ich naturalnych wrogów – między innymi jastrzębi. Widziano niejednokrotnie szybującego ociężale jastrzębia z wczepionym w szpony zającem lub inną podobną zwierzyną. Zdarzało się , że chłop w pościgu za jastrzębiem i wczepioną w jego łapy kurą zapędził go w silnie zalesiony lub zabudowany teren a ten przy dużej prędkości roztrzaskał się z wczepioną ofiarą. Jeśli chodzi o lęgi tego ptaka , posiada on swoje stałe terytorium godowe. Bardzo często wykorzystuje powtórnie wykonane przez siebie gniazdo. Dokonuje on jedynie drobnych kosmetycznych zmian i poprawek. Zauważa się również iż niektóre pary jastrzębi posiadają po kilka par gniazd , które wykorzystywane są przez nie na zmianę. Loty godowe zaczynają się na przedwiośniu , natomiast wysiadywanie jaj zaczyna się w kwietniu i trwa około czterdziestu dni. To długo. Samica znosi przeważnie cztery jaja , z których przeżywają zazwyczaj dwa młode.