Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.

Sowa uszata jest ptakiem o średniej wielkości. Rozpiętość jej skrzydeł wynosi około dziewięćdziesiąt centymetrów. Tak jak mówi jej nazwa sowa uszata posiada charakterystyczne uszy z piór. Sowa ta preferuje nocny aktywny tryb życia. Za dnia czas spędza siedząc schowana w gęstych gałęziach lub przytulona do pni drzew ze spuszczonymi , otulonymi piórami. W miesiącu kwietniu lub marcu słychać niegłośne pohukiwanie. Jest to głos godowy. Sowa uszata jest myśliwym posługującym się wzrokiem i częściowo słuchem polując wyłącznie na myszopodobne osobniki. Jej atak polega na polowaniu z zasadzki. Zimą sowy polują również na niewielkie ptaki innych gatunków oraz zjadają niewielkie ilości owadów. Podczas ataku na swoją ofiarę sowa porywa ją w swoje pazury i odlatuje w bezpieczne miejsce razem z pochwyconą kępką trawy. Ofiara pochwycona w silne szpony szybko umiera gdyż sowa podczas ataku wykonując silny ścisk niemalże zasztyletowuje ją. Gatunek tego ptaka szczególnie dobrze wyostrzył sobie znajomość własnego terytorium dzięki czemu jest mu łatwiej przetrwać w naturze. Myszy połykane są przez tę sowę w całości. Dzięki zaobserwowanemu ciągłemu wyszukiwaniu przez sowę uszatą miejsc do spoczynku , na podstawie analizy pozostawionych przez nią wypluwek – tak zwanych resztek nie strawionej żywności można w miarę dokładnie przeanalizować jej menu i miejsce występowania jej pożywienia. Samica sowy uszatej wysiaduje jaja od 27 do 28 dni. Tak jak inne ptaki posiadające ubarwienie ochronne , robi to w sposób wytrwały. W czasie wysiadywania samiec sowy uszatej donosi jej pożywienie. Ilość jaj , które składa samica wynosi od pięciu do sześciu sztuk. Sowa uszata preferuje osiadły tryb życia poznając dokładnie swoje terytorium. Młode osobniki , które wyruszają w celu znalezienia swojego terytorium kierują się głównym kryterium obfitego występowania pożywienia pozwalającego im przetrwać. Pisklęta , które wyklują się z wysiadywanych przez samicę jaj , rzadko kiedy przeżywają w całej swej gromadce. Jest to ściśle uzależnione od intensywności występowania pożywienia na ich terytorium oraz sprawności dokarmiającego małżonka. Młode sowy , które wylęgły się z jaj można od razu rozpoznać po ich przeraźliwych piskach które wydają gdzieś na wierzchołkach drzew. Młode sowy przychodzą na świat ślepe. Gniazdo opuszczają w ciągu maja. Środowiskiem w jakim występuje ten gatunek sowy , są obszerne i rozległe bory , łąki między lasami i lasy oraz rzadziej parki blisko ludzkich osiedli. Podczas silnych mrozów sowy te potrafią zbliżyć się do ludzkich osiedli aby przetrwać.

Sójka jest ptakiem , który nie pogardzi różnym rodzajem pokarmu. Panuje pogląd , że sójki w zasadzie jedzą wszystko. W zależności od sytuacji i dostępności pożywienia potrafią radykalnie zmieniać swoje upodobania. Latem , kiedy w naturze występuje dostatek pożywienia owadziego , nie gardzą nim. Ale nie gardzą również pożywieniem w postaci ptasich jaj lub piskląt innych ptaków. Sójki potrafią również zapolować na młode osobniki innych gatunków , ale podejmują się również bezwzględnej walki z osobnikami dorosłymi , które traktują bardzo brutalnie przytrzymując szponami i brutalnie dziobiąc do skutku. Te niezbyt humanitarne sposoby zdobywania przez nie pożywienia zostały dostrzeżone przez Niemieckich myśliwych , wśród których zupa z tych niewielkich ptaków uważana jest za wielki przysmak. W naszym kraju są one pod prawną ochroną . Lecz pamięta się lata , kiedy Środkowa Europa przeżywała prawdziwą ich inwazję. Sójki należą do ptaków pięknie ubarwionych o swoistych zachowaniach. Przefruwając w całym stadzie z jednego kompleksu lasu do drugiego , postępują według ściśle określonych norm zachowawczych przypisanych ich gatunkowi. Początkowo całe stado siedzi na drzewach na skraju jednej części lasu z zamiarem przefrunięcia na drugą stronę. Lot wykonuje wtedy jedna sójka . Dopiero w momencie kiedy dotrze na miejsce , ruszają następne. Również inne dziwne i dotąd nie zinterpretowane zachowanie sójek jest powszechnie przez nie stosowane. Wydaje się ono irracjonalne i bezmyślne , lecz może zawiera jakieś głębsze treści , które ten ptak rozumie. Sójki niekiedy widząc mrowiska , powodują trzepotanie skrzydłami przy mrowisku wzmagając agresję u tych owadów. Potrafią również wybierać je dziobem i wkładać je sobie między skrzydła. Ta prowokacja powoduje spryskiwanie kwasem mrówkowym pojawiającego się intruza. Sójki osiągają długość ciała do trzydziestu czterech centymetrów . Środowisko jakie preferuje ten gatunek to lasy iglaste , lasy liściaste i lasy mieszane oraz podrosty leśne. Sójka bardzo zręcznie porusza się w powietrzu między gęstymi zaroślami drzewnymi. Zwinnie przeskakuje również z jednej gałęzi na drugą. Sójka w porze lęgowej wykonując swoje pieśni godowe jest doskonałym naśladowcą innych gatunków ptaków. Potrafi ona również bardzo zręcznie naśladować beczenie owiec i kóz . Można nauczyć ją również wymawiać proste słowa i gwizdać. Oboje rodzice budują gniazdo na początku kwietnia na wysokości do pięciu metrów. Wysiadywaniem jaj również zajmują się oboje.