Bociany należą do dużych ptaków osiedlających się na podmokłych terenach. Żywią się złapanymi tam rybami, żabami, czy tez ślimakami. Niektóre jednak gatunki wolą jeść padlinę. W ciepłych częściach świata, przesiaduje ponad tuzin gatunków bocianów. Chyba najbardziej znanym gatunkiem wśród tych wszystkich, jest bocian biały. Gnieżdżą się one w porze letniej większej części Europy i Azji Środkowej. Zakładają swoje bocianie rodziny na dachach różnych budynków gospodarczych. Najczęściej wybierają odludne wsie lub spokojne miasteczka. Gospodarze przylot bociana na ich podwórko, traktują jako dobry znak na wiosnę, wręcz Boże błogosławieństwo. Gdy tylko aura zaczyna płatać figle, ptaki te zaczynają zbierać się na tak zwane  „sejmiki”, na których się naradzają. Narada ta w rzeczywistości dotyczy odlotu na południe. Bociany bowiem, żeby przetrwać muszą przebywać w korzystniejszym klimacie. Oczywiście zdarza się tak, że pojedyncze ptaki zostają na gospodarstwach. Dzieje się tak, ponieważ ich stan zdrowia (na przykład złamane skrzydło), nie pozwala na bardzo daleką podróż.

Gołąb. Wszyscy kiedyś mieli okazję zobaczyć gołębia. Są to chyba najbardziej wszędobylskie ptaki. Można je spotkać niemal wszędzie, począwszy od gospodarstw rolnych, po wielkie miasta.  Ptaki te najczęściej żywią się owocami lub znalezionymi nasionami roślin. Coraz częściej jednak, gołębie, zwłaszcza te żyjące w miastach, polegają na dobrej woli ludzi. Niejeden człowiek, często siedząc w parku na ławce, lub na spacerze po starym mieście, okarmia je suchą bułką lub drożdżówką. Gołębie zazwyczaj wydają z siebie charakterystyczny odgłos zwany „gruchaniem”. Jest bardzo dużo gatunków tych ptaków. Najczęściej wyróżnia się gołębia koroniastego, który jest nieco większy od kurczęcia. Jego kuzynem jest gołąb diamentowy, odpowiednio mniejszy od skowronka. Na wsiach jednak najpospolitszym gatunkiem jest gołąb domowy. Pochodzą one od gołębi skalnych. Hodowcy tych ptaków często jeżdżą z nimi na przeróżne wystawy, chwaląc się każdym swoim ptasim pupilem.  Większość gołębi potrafi przelecieć bardzo duże odległości.

Kruk jest ptakiem dość dużym , kto wie czy nie największym , należącym do rodziny ptaków krukowatych . Ptak ten w swoim środowisku jest bardzo charakterystyczny. Posiada zwartą budowę ciała , opierzenie koloru czarnego z delikatnym połyskiem piór oraz silny , masywny dziób , który jak to u ptaków stanowi podstawowe narzędzie egzystencji. Kruka również można rozpoznać po jego charakterystycznym nisko tonowym odgłosie kruuk… lub podobnym. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzi do sześćdziesięciu czterech centymetrów , natomiast rozpiętość skrzydeł w skrajnych jego częściach to sto dwadzieścia centymetrów. W rzeczywistości nie wydaje się aż tak duży jak na ten gatunek. Klinowaty duży ogon pomaga mu w doskonałej sterowności podczas lotu. Kruki żyją w stałych związkach z partnerami oraz potrzebują rozległych terenów. Udaje się oswoić ten gatunek ptaka. W rewanżu wykazuje on niezwykłe przywiązanie do człowieka . Niewiele osób zdaje sobie sprawę z długowieczności tego ptaka. W dobrych i sprzyjających dla niego warunkach potrafi przeżyć tyle lat ile przeżyje człowiek. Niewiele osób również wie o niezwykłej inteligencji tego ptaka oraz jego wrodzonej nadzwyczajnej zdolności do naśladownictwa , uczenia się i jego zwyczajach. Kruki doskonale wręcz naśladują głos ludzki. Wychowywane przez swojego opiekuna , przywiązują się do niego tak silnie iż w sytuacjach zagrożenia potrafią stawać w jego obronie. W starszym wieku wykazują kilka cech ludzkich , z których jedną jest złośliwość. Potrafią na przykład uciążliwie chować przedmioty , którą to czynność mają z resztą w naturze. Kruki nigdy nie opuszczają swojego terytorium. Wiosną przed lęgami wykonują niesamowite powietrzne akrobacje. Są nimi między innymi spiralne loty w dół przy dużej prędkości. Na swoim rozległym terytorium posiadają wiele gniazd , które na zmianę używają . Przygotowania przed okresem lęgowym czynią już od drugiej połowy lutego , kiedy to upatrując sobie swoje gniazdo do rozrodu poprawiają je , uzupełniają i wzmacniają tak solidnie jak tylko nakazuje im krucza dokładność. Z obserwacji wynika iż w zwyczaju kruka jest wieloletnie wykorzystywanie swoich gniazd. Niektóre z nich wykorzystywane są przez lat kilkadziesiąt. Lęgi w Europie Środkowej zaczynają się w marcu .Natomiast na północy Europy pod koniec marca. Wysiadywanie jaj trwa od dwudziestu do dwudziestu jeden dni. Natomiast przebywanie w gnieździe młodych osobników kończy się po czterdziestu dwóch dniach. Kruki z racji swej natury łatwo adaptują się w środowisku. Są mięsożercami.

Albatros znany jest jako jeden z największych ptaków morskich. Rozpiętość skrzydeł tego ptaka niejednokrotnie dochodzi nawet do prawie czterech metrów. Jest zatem bezkonkurencyjnym rekordzistą pod tym względem. Nie ma innego ptaka, który by go pokonał w tej kwestii. Przede wszystkim te piękne ptaki zamieszkują południową część równikowego pasa ciszy morskiej. Mają one niezwykłą zdolność szybowania na długie odległości. Wytrzymują one tak przez bardzo wiele godzin. Jedynym powodem jaki sprawia, że podchodzą do lądowania na powierzchnię ziemi, jest przymus rozmnażania się. Innym powodem jest pogorszenie się pogody na sztormową. Ptaki te nie mają wtedy absolutnych warunków do latania. Wielu naukowców przez wiele lat uważało, że albatrosy śpią podczas lotu. Nic bardziej mylnego. Odpoczywają jak inne ptaki, tyle że siadając na morskich falach, a nie jak w przypadku zwykłych ptaków na gałęziach. Albatrosy żywią się tym co upolują. Głownie morskimi rybami, ewentualnie resztkami wyrzuconymi za burtę.

Flaming. Jednymi z najpiękniejszych tropikalnych ptaków są flamingi. Żyją one w rejonach charakteryzujących się gorącym klimatem. Flamingi są ptakami stadnymi. Często w rejonach, gdzie występują można spotkać jasno- i ciemnoróżowe połacie zarówno jak i na niebie, jak i na ziemi. Te przepiękne ptaki najczęściej przebywają na podmokłych obszarach. Bardzo lubują w brodzeniu po moczarach i płytkich jeziorach. W rzeczywistości flamingi wielkością zbliżone są do zwykłych gęsi. Wyróżniają je jednak długie i chude, niczym szczudła, nogi. To właśnie one powodują, że flamingi są bardzo wysokimi ptakami. Mierzą one prawie dwa metry wysokości. Owe ptaki odżywiają się przede wszystkim wodnymi roślinami i drobnymi zwierzętami znalezionymi podczas całodniowego brodzenia. Ich połów wygląda tak, że flamingi zanurzają nieznacznie głowę pod wodę i używając odpowiednio przystosowanego dziobu, odcedzają zdobycze z wody i mułu. Flamingi w naszych rejonach uchodzą za żywą i przepiękną atrakcję w ogrodach zoologicznych.

Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.

Dzięcioł duży jest ptakiem , który zamieszkuje lasy mieszane przeważnie o budowie wysokopiennej , sady i tereny parkowe. Podczas żerowania na pniach drzew w poszukiwaniu pod korą kózek i ich larw potrafi odzierać z niej całe pnie. Nie gardzi również pokarmem z wykradanych innym ptakom piskląt , które zabija swoim masywnym dziobkiem. Składnik jego menu stanowią również nasiona świerku i sosny w porze zimowej. Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym , ma skłonności do tworzenia innych podgatunków. Dzięcioł duży jest ptakiem wielkości zbliżonej do kosa . Ubarwienie upierzenia jest w przeważającej ilości czarno – białe. Jednak upierzeniem różni się od samicy. Cechą , która charakteryzuje dzięcioła dużego jest czarny pasek policzkowy , który sięga do karku. Na skrzydłach występuje duża , biała plama. Samica różni się od samca ubarwieniem potylicy. U niej jest to czarna plama , natomiast u samca krwiście czerwona. Dzięcioł ten przebywa na drzewach przeważnie wysoko nad ziemią. Tak jak inne jego podgatunki swoją swoistą przechadzkę rozpoczyna nisko od nasady pnia drzewa i podskakując w rytmie spiralnym przemieszcza się coraz wyżej. Dzięcioł duży latem również jest samotnikiem , natomiast zimą widywany jest w towarzystwie innych gatunków ptaków. Są nimi na przykład sikorki. Bębnienie dziobem w drzewo odbywa się w tempie do osiemnastu uderzeń na minutę i narasta. Stukot powtarza ten dzięcioł w okresie od dwóch do trzech minut. Tego rodzaju hałasem , dzięcioł ten w dwojaki sposób przesyła informację na zewnątrz. Jedną z nich jest znakowanie swojego terytorium , natomiast druga pełni rolę wabienia samicy. Dzięcioły te co roku wykuwają nową dziuplę , która w późniejszym czasie stanowi schronienie dla innych osobników. Na początku kwietnia dzięcioł duży kojarzy się w pary . Wysiadywanie zniesionych przez samicę do sześciu białych jaj trwa do trzynastu dni. Zajmują się tym obydwoje rodzice. Zmiany podczas wysiadywania następują co kilka godzin. Głównym pokarmem dla potomstwa są larwy mrówek. Jeszcze przez długi okres czasu młode osobniki przebywają w dziupli. Na krótko przed jej opuszczeniem w zwyczaju młodych jest po zapukaniu w pień drzewa wyjście rzędem na sąsiadującą obok dziupli gałąź w oczekiwaniu na dostawę świeżej porcji jadła. Niektóre dorosłe osobniki zamieszkujące podmiejskie przyległe tereny posiadły umiejętność wstukiwania się w różnego rodzaju metalowe elementy budowlane na przykład rynny dachowe , potęgując niejako efekt swojego przekazu.