Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.

Ten gatunek ptaka jest osobnikiem wszystkożernym. Bardzo chętnie jedzą powszechnie występujące w przyrodzie bezkręgowce, ślimaki , robaki , jaszczurki , żaby , myszy , nie gardzą zawartością gniazd ptasich nawet tych większych do wielkości bażanta. Przekąszają również drobne owoce , jagody oraz to , co dana chwila , dana pora roku przyniesie. Ten gatunek ptaka można w zasadzie nazwać długowiecznym. Dożywa nawet do wieku siedemdziesięciu lat!!! Wrony siwe potrafią wspaniale współdziałać w grupie. Podczas ataku na gniazdo większych osobników jedna wrona odwraca uwagę właściciela gniazda, natomiast druga w tym czasie ze stoickim spokojem plądruje całą jego zawartość. Ogólnie rzecz biorąc wrony siwe należą do gatunku ptaków , który doskonale adoptuje się w środowisku człowieka. Miejsce ich występowania to przede wszystkim śródpolne zadrzewienia , parki i lasy , również wysypiska śmieci i wszelkiego rodzaju pozostałości zabudowań ukształtowanych przez człowieka. Między wronami panują bardzo silne więzi małżeńskie , które niejednokrotnie są poddawane w naturze bardzo silnym próbom. Zaatakowany przez dużo silniejszego osobnika partner wrony potrafi z dużym narażeniem własnego życia poddać się spontanicznej i skazanej na niepowodzenie próby ratowania. Wrona siwa różni się od bardzo zbliżonego gatunku – czarnowrona ubarwieniem opierzenia. Podczas gdy czarnowron jest niemal idealnie czarny , wrona siwa posiada przebarwienia podbrzusza oraz okolic głowy i reszty tułowia w kolorze siwym. Stąd jej nazwa. Rozpiętość jej skrzydeł osiąga nawet jeden metr. Wrony siwe składają od czterech do pięciu jaj . Odbywa się to w czasie między marcem a czerwcem. Natomiast wysiadywanie zajmuje od osiemnastu do dwudziestu jeden dni. Młode osobniki wrony siwej po wykluciu są gołe , nie opierzone. Znoszą natomiast bardzo dobrze oziębienie ciała przez pierwszych kilka dni do czasu pokrycia się drobniutkim puchem. Ta cecha genetycznie wiąże się prawdopodobnie z ich praprzodkami , którzy byli kiedyś gadami. Odporność cieplna to pozostałość po ich zmiennocieplności. Wrony siwe pełnią niejako rolę czyściciela biologicznego środowiska biologicznego. Wynika to z ich wszystkożerności. Zjadają padlinę , którą przy drodze rozjechał jakiś samochód , nad zbiornikami wodnymi zjadają padnięte ryby , czyszczą z odpadków okoliczne śmietniki , które nie zostały należycie uprzątnięte. Z zewnątrz ptak ten nie kojarzy się pozytywnie z powodu jego ubarwienia oraz monotonii , jaką wprowadzają całe ich stada okupujące wierzchołki drzew z jednostajnym krakaniem. Natomiast ogólnie rzecz biorąc są to inteligentne ptaki, które żyją w swojej ptasiej zbiorowości.

Ptak ten osiąga długość około trzynastu centymetrów . W związku z tym jest niewielkim ptakiem. Jego ubarwienie opierzenia to długie , podłużne , ciemne prążki na ciele , podbrzusze jaśniejsze – szare i nie prążkowane . Czasem można dostrzec niewielki żółtawy odcień. Ten charakterystyczny ptak spędza większość czasu na ziemi ukrywając się w gęstej roślinności. Po charakterystycznym śpiewie można czasem rano dostrzec go na wierzchołkach roślin. Świerszczak preferuje wilgotny klimat , w którym dominują wilgotne polany , wilgotne łąki , torfowiska , w których można spotkać krzaki jeżyn , zarośla pokrzywowe , występuje również na polach rzepaku , w zbożu i koniczynie. Jego występowanie w przyrodzie nie można określać jako rzadkie. Mimo to , nie jest często obserwowanym osobnikiem. Na taki stan rzeczy zasadniczy wpływ ma jego zachowanie . Podczas zagrożenia ptak ten jak inne gatunki nie wzlatuje nagle w przestrachu , lecz ucieka i chowa się w coraz gęstszej gęstwinie zarośli tak , że nie jest wielokrotnie w ogóle spostrzeżony. Tak specyficzny sposób zachowania nie sprzyja obserwacji tego osobnika. Podczas śpiewu jedynie można zaobserwować postać tego ptaka. Tak jak i inne , zdradza nim swoją obecność. Jego śpiew bardzo przypomina cykanie świerszcza, dokładniej pasikonika zielonego. Gniazdo świerszczak organizuje sobie bezpośrednio na ziemi w pobliżu miejsca jego zalotnych śpiewów. Do tego celu używa zwiędłych liści znajdujących się w pobliżu. Na ich podstawie uwija plecionkę o kształcie miseczki ze znalezionych źdźbeł trawy. Tak przygotowane gniazdo na bazie występujących pospolicie w okolicy materiałów budowlanych doskonale adaptuje się wizualnie z otaczającym środowiskiem , stając się mało dostrzegalne przez postronnych obserwatorów. Pod koniec lipca pasikoniki zielone przestają wydawać swoje odgłosy , asymilując się z nimi , świerszczak również zaprzestaje wydawania swojego śpiewnego cykania. Prawdopodobnie przebywając w środowisku cykających świerszczy , świerszczak podświadomie maskuje swoją obecność , wydając jednocześnie odgłosy godowe. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa gatunku tego ptaka. Podczas znoszenia jaj , można zaobserwować ich przeciętną ilość – około pięciu lub sześciu sztuk . Ale widziano też siedem jaj. Świerszczak jaja znosi dwukrotnie. Pierwszy lęg odbywa się pod koniec maja , natomiast drugi następuje pod koniec lipca. Młode pisklęta opuszczają gniazdo po około dziesięciu lub dwunastu dniach. Od razu okazują się doskonałymi piechurami. W Europie żyją pokrewne gatunki w ilości trzech różnych osobników różniących się nieznacznie budową zewnętrzną.

Myszołowy z natury są ptakami wędrownymi. Z terenów swojego zimowania na tereny lęgowe wracają w kwietniu. Myszołowy są najbardziej znanymi ptakami drapieżnymi w Europie Środkowej. Należą do elitarnej rodziny jastrzębiowatych. Występowanie tego ptaka odnotowane jest w całej Eurazji . Środowisko naturalne jakie akceptują do swojej egzystencji to tereny uprawne , łąki , pola , pastwiska , w którym występuje ich podstawowe pożywienie. Mimo, iż myszołowy nie są małymi ptakami drapieżnymi , posiadają niezbyt dobrze rozwinięte nogi i krótkie szpony. W związku z tym mogą pozwolić sobie na łowy mniejszego pokroju oraz zapolować na zwierzę najwyżej do wielkości dorosłej wiewiórki. Chociaż zdarzają się sytuacje nadzwyczajne , których przerastają one samych siebie. Myszołowy zadowalają się polowaniem na myszy , jaszczurki , węże , młode ptaki a nawet niekiedy większe owady. Myszołowy zadowalają się również padłą dziczyzną. Panuje niesłuszny pogląd wśród myśliwych , zwolenników odstrzałów tego gatunku , że myszołowy są sprawcami zmniejszającej się populacji zajęcy. Jest to z gruntu błędna teoria nie poparta żadnymi konkretnymi faktami czy istotnymi dowodami. Badacze przyrody zastanawiają się nad skutkami zezwoleń na jego odstrzał , które mogłyby z kolei doprowadzić do nadmiernego rozprzestrzeniania się gatunków naziemnych uważanych za dużo bardziej szkodliwe w skutkach dla gospodarki człowieka. Myszołowy przeważnie zajmują swoje zeszłoroczne gniazda , które są wzmacniane , uzupełniane i poprawiane , tak aby mogły wytrzymać trudy kolejnego lub kolejnych lęgów. Zaobserwowane konstrukcje gniazd myszołowa wielokrotnie naprawiane i odbudowywane , których wysokość sięgała około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast średnica dochodziła do osiemdziesięciu centymetrów. Zachowania godowe tego gatunku od momentu przylotu na tereny lęgowe to niezwykłe loty , w których zataczane są niesamowite kręgi oraz nagłe pikowanie w dół z dużymi prędkościami. Liczba jaj jakie znosi samica zwykle wynosi około trzech sztuk. Natychmiast po zniesieniu przez samicę pierwszego jaja , jest ono przez nią wysiadywane. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice , mimo iż samica wysiaduje je znacznie dłużej od samca. Pisklęta wykluwają się po około trzydziestu , trzydziestu pięciu dniach. Młode osobniki , tak jak u wszystkich ptaków drapieżnych , pokryte są białym puchem. Okres przebywania maluchów w gnieździe kończy się wraz z upływem czterdziestu dni. Później zaczyna się wczesny okres dorastania .i w kwiecie wieku rozpiętość skrzydeł myszołowa może osiągać nawet do stu trzydziestu centymetrów.

Przepiórka występuje w rozległych terenach łąk i pól , kryje się w łanach zbóż , gdzie jest jej ciepło. Samica razem  z jej pisklętami przed rozpoczęciem pory żniw przenosi się na pola kartoflane , tak zwane kartofliska. Ptak ten wielkością nieco przerasta dorosłego osobnika szpaka. Jego barwa jest rudawo szara z widocznymi na grzbiecie dwoma jasno żółtawymi paskami. Ptak ten w dość niespodziewanym momencie podczas przechadzki po polach potrafi wyfrunąć niemal wprost spod nóg oraz wzlecieć prostym furkoczącym lotem. Ogon u tego osobnika jest niemalże niewidoczny. Odgłosy ptaka są bardzo charakterystyczne i brzmią słyszalne latem nawet do odległości około jednego kilometra jak osobliwe pikanie jedno po drugim. W sezonie letnim na polskich łąkach w miesiącu maju oraz czerwcu słychać go bardzo często w ciągu nocy. Rzadziej , ale również słychać go w tych miesiącach w ciągu dnia. Przepiórki należą do rodziny kuraków , cechuje je dość spory apetyt w przeważającej ilości zwierzęcy taki jak ślimaki , pająki , dżdżownice , różnego rodzaju owady. Nie gardzą jednakże pokarmem roślinnym , który stanowią po żniwach również nasiona zbóż oraz występujące powszechnie płatki kwiatów , czubki młodych pędów roślin oraz ich nasiona. Wydawałoby się, że ten skromny ptak posiada niewielki umiejętności latania. Z pozoru nieudolny , krótki i zrywny lot który na dłuższy dystans nie miałby szans długotrwałego , męczącego maratonu zasługuje jednak na większą uwagę z powodu właśnie przeciwnych raczej długodystansowych skłonności tego ptaka. Przepiórka potrafi pokonać w długotrwałym i nieprzerwanym locie Saharę i Morze Śródziemne za jednym razem. Dystans taki przepiórka pokonuje w małych grupach w porze nocnej nisko nad ziemią lub wodą. Podsumowując jest to ptak wędrowny o dobrych zdolnościach lotnych. Jest on cenionym ptakiem łownym przez naszych myśliwych. Ma smaczne i delikatne mięso. Odlot tego ptaka następuje od miesiąca sierpnia do października. Jego powrót na swoje tereny lęgowe następuje na początku maja. Ptaki te są również nie trudne w prywatnej hodowli ze względu na to , iż nie posiadają wygórowanych wymagań. W kuchni cenione są bardzo delikatne przepiórcze jaja. Bardzo często przepiórki wpadają w sieci łowców ptaków w Europie Południowej i Ameryce Północnej. Samice składają wiele jaj. W dobie współczesnego rolnictwa , gdzie rolnicy stosujący nawozy do upraw zobowiązani są do częstego koszenia środowisko występowania tego gatunku jest nieustannie zagrożone. Dlatego częste przenoszenie się całej rodziny jest jedyną szansą na uniknięcie zagłady.