Bociany należą do dużych ptaków osiedlających się na podmokłych terenach. Żywią się złapanymi tam rybami, żabami, czy tez ślimakami. Niektóre jednak gatunki wolą jeść padlinę. W ciepłych częściach świata, przesiaduje ponad tuzin gatunków bocianów. Chyba najbardziej znanym gatunkiem wśród tych wszystkich, jest bocian biały. Gnieżdżą się one w porze letniej większej części Europy i Azji Środkowej. Zakładają swoje bocianie rodziny na dachach różnych budynków gospodarczych. Najczęściej wybierają odludne wsie lub spokojne miasteczka. Gospodarze przylot bociana na ich podwórko, traktują jako dobry znak na wiosnę, wręcz Boże błogosławieństwo. Gdy tylko aura zaczyna płatać figle, ptaki te zaczynają zbierać się na tak zwane  „sejmiki”, na których się naradzają. Narada ta w rzeczywistości dotyczy odlotu na południe. Bociany bowiem, żeby przetrwać muszą przebywać w korzystniejszym klimacie. Oczywiście zdarza się tak, że pojedyncze ptaki zostają na gospodarstwach. Dzieje się tak, ponieważ ich stan zdrowia (na przykład złamane skrzydło), nie pozwala na bardzo daleką podróż.

Gołąb. Wszyscy kiedyś mieli okazję zobaczyć gołębia. Są to chyba najbardziej wszędobylskie ptaki. Można je spotkać niemal wszędzie, począwszy od gospodarstw rolnych, po wielkie miasta.  Ptaki te najczęściej żywią się owocami lub znalezionymi nasionami roślin. Coraz częściej jednak, gołębie, zwłaszcza te żyjące w miastach, polegają na dobrej woli ludzi. Niejeden człowiek, często siedząc w parku na ławce, lub na spacerze po starym mieście, okarmia je suchą bułką lub drożdżówką. Gołębie zazwyczaj wydają z siebie charakterystyczny odgłos zwany „gruchaniem”. Jest bardzo dużo gatunków tych ptaków. Najczęściej wyróżnia się gołębia koroniastego, który jest nieco większy od kurczęcia. Jego kuzynem jest gołąb diamentowy, odpowiednio mniejszy od skowronka. Na wsiach jednak najpospolitszym gatunkiem jest gołąb domowy. Pochodzą one od gołębi skalnych. Hodowcy tych ptaków często jeżdżą z nimi na przeróżne wystawy, chwaląc się każdym swoim ptasim pupilem.  Większość gołębi potrafi przelecieć bardzo duże odległości.

Tak jak poprzednio opisywany ptak , bażant również należy do rodziny kuraków. Nie jest to rdzennie występujący gatunek na terenach naszego kraju. Został on najprawdopodobniej sprowadzony do Europy przez starożytnych rzymian. Bażanty , które żyją w naszym kraju nie są czystym podgatunkiem zwierząt. Ptaki te ze względu na swe niezwykłe walory smakowe oraz wizualne hodowane są w naszym kraju w licznych bażanciarniach. Ich mięso posiada niepowtarzalne walory kulinarne a  okazałe upierzenie stanowi dodatkowy atrybut dekoracyjny. Występujące w Polsce gatunki są wielokrotną mieszaniną podgatunków sprowadzanych z różnych miejsc rodzimych gdzie on występuje. Długość kury wynosi około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast koguta to aż dziewięćdziesiąt centymetrów. Ptaki te posiadają bardzo ciekawe i atrakcyjne upierzenie. Szczególnie kogut posiada interesujący długi ogon. Bażantów nie da się pomylić  z innymi gatunkami za wyjątkiem jednej sytuacji – kiedy osobniki są młode. Wówczas może zaistnieć delikatne podobieństwo do kuropatw. Środowisko w jakim występują te ptaki to tereny dosyć wilgotne. Jest to mieszanina pól , łąk i różnego rodzaju śródpolnych zarośli. Tam bardzo chętnie przebywają i rozmnażają się. Ptaki te nieustannie narażone są na odstrzał. Mimo to dzięki nieustannemu dokarmianiu oraz zasilaniu młodych populacji bażanty nie są gatunkiem zagrożonym. Pożywienie bażantów stanowią świeże części roślin , również te świeże i suche , owady wśród których ich menu stanowi również stonka , różnego rodzaju bezkręgowce , które wydziobuje z gleby , dżdżownice. W wyniku wieloletnich hodowli w bażanciarniach u gatunku tego ptaka występuje bardzo słaby instynkt macierzyński. Kura bażanta bardzo często na wolności podkłada swoje jaja innym ptakom lub gubi je po całym lesie. Jednak przed wylęgiem kura potrafi siedzieć na swoich jajach bardzo wytrwale. Jest to cecha szczególna i typowa dla ptaków , które  posiadają ubarwienie ochronne. Atutem obronnym bażanta podczas ataku drapieżników , których mu w naturze nie brakuje , jest właśnie jego długi ogon stanowiący niejednokrotnie jeszcze jedną długość jego ciała. Atakujący drapieżnik nadlatuje nad ofiarę przeważnie od tyłu , również drapieżnik lądowy wykonuje gonitwę. Podczas ataku w szponach lub kłach oprawcy zostaje ogon zwierzęcia ratując mu bezcenne życie. Pióra u ptaka odrastają następnie po kilku tygodniach. Młode pisklęta po wysiadywaniu wykluwają się po około dwudziestu siedmiu dniach. Po wykluciu naturalnie biegają za matką co jest naturalnym zwyczajem u kuraków.

Sowa błotna jest ptakiem wielkości sowy uszatej jednak cechuje ją kilka istotnych dla niej różnic. Podstawową różnicą jest tryb żerowania. Żeruje ona również za dnia. Ubarwienie jej piór posiada liczne podłużne prążki. Posiada niewielkie uszy. Kolejną różnicą pomiędzy poprzednim gatunkiem sowy a nią jest większa rozpiętość skrzydeł dochodząca do jednego metra. Preferuje wypoczynek na ziemi . Środowisko na jakim występuje się szeroką otwartością krajobrazu z pobliskimi zbiornikami wodnymi. Sowa błotna występuje w tym środowisku w przypadku i do czasu występowania obfitości pożywienia. Kiedy pożywienie się znacznie uszczupli , potrafi nagle i niespodziewanie zmienić swoje terytorium. Podczas zdobywania pożywienia sowa ta wykonuje tak zwany lot zwiadowczy podczas tego lotu nie posługując się słuchem. Jest ona szczególnie aktywna o zmierzchu. Obiektem jej polowań są myszy oraz szczury i wszelkiego rodzaju gryzonie. Poluje również na małe kaczki , które zaskakuje podczas wieczornego ataku. Ten gatunek sowy różni się od wszystkich pozostałych swoimi szczególnymi obyczajami. Jako jedyna buduje swoje gniazda , prawdopodobnie ze względu na to aby umieścić je na wyższej bezpieczniejszej wysokości niż miejsce jej wypoczynku. Sowa błotna podczas polowania układa swoje martwe ofiary wokół gniazda aby zabezpieczyć sobie ciągłość pożywienia. Sowa błotna nie jest zwolenniczką wypoczynku na gałęziach drzew. Odpoczywa na kamieniach i różnego rodzaju słupach. Wykonuje niskie loty. Sowa błotna zaliczana jest do ptaków wędrownych , jednak nie jest to jej główna norma określająca sposób życia. Jeśli znajduje ona dostatek pożywienia na określonym terytorium , potrafi zatrzymać się dłużej na nim , jednak w momencie w którym ten dostatek się kończy , potrafi nagle zniknąć. Głównym pomiernikiem jej występowania jest mnogość gryzoni , głównie myszy. Wszędzie tam , gdzie pojawia się nadmiar gryzoni , pojawia się i ona. Terytoria , na których występuje sowa błotna stanowi bardzo duży areał – zimna i umiarkowana strefa Euroazji , Ameryka Północna i częściowo Południowa. Podczas przelotów sowy błotne odpoczywają gromadnie i bardzo często mylone z innymi kurakami stają się celem polowań ginąc masowo. W okresie lęgów w marcu i w kwietniu samca cechuje dość szczególne zachowanie. Wzlatując nad gniazdem wykonuje coś w rodzaju klaskania skrzydłami oraz wykonuje dość dziwne ewolucje , loty nurkowe i głośno pokrzykuje. Gniazdo sowy błotnej stanowi luźna kępka suchej trawy. Jest umieszczone głęboko pod krzakiem.

Grubodziób zamieszkuje lasy liściaste , mieszane ze starszym drzewostanem. Zamieszkuje również różnego rodzaju krajobrazy parkowe. Bardzo często zimą spotkać można tego osobnika częstującego się w urządzonych przez człowieka karmnikach. Ten gatunek ptaka odżywia się wyłącznie nasionami pestek owoców , które zręcznie wydobywa posługując się silnym dziobem. Dziób grubodzioba to prawdziwa broń. Mimo swoich niewielkich gabarytów , stając w obronie , posługując się swoim niepozornym narzędziem , może zranić ciało napastnika , nawet człowieka uderzając z siłą około czterdziestu pięciu kilogramów.Rana do kości. Jedna rodzina grubodziobów , pojawiająca sięna drzewie czereśni potrafi doprowadzić drzewo do prawdziwej klęski. Potężne ciosy dziobów niszczą duże ilości owoców porzucając je pod drzewem tylko po yo aby dostać się do niewielkiego gniazda nasiennego , które jest ich głównym pożywieniem. Grubodzioby są również smakoszami nasion słonecznika , nasion buka oraz nie gardzą owadami. Nawet tymi , które posiadają silne opancerzenie. Nie jest to dla nich żadna przeszkoda. Wykonując silne uderzenia dziobem i potrząsając głową są w stanie dotrzeć do tego , co je interesuje. Grubodzioby wschonio i północnoeuropejskie to ptaki wędrowne.
Odlatują we wrześniu , natomiast w kwietniu powracają. Tereny zimowania tego ptaka to Europa Południowa. Grubodziób to niewielki ptak o gabarytach powszechnie znanego szpaka. Posiada siny , masywny dziób oraz krótki ogon. Ma bardzo interesujące ubarwienie , począwszy od niebieskawo zakończonych lotek skrzydeł oraz barwie pomarańczowo – brunatnej tułowia przechodzącej delikatnie w ciemnozielone odcienie. Jego wyraźnie masywny dziób w stosunku do częsci tworzącej zarys głowy jest wyraźnie dominujący. Grubodziób jest bardzo zwinnym i szybkim lotnikiem , natomiast stąpając po ziemi wydaje siębardzo ostrożny , rozważny i powolny. Po ziemi porusza się skacząc albo chodząc z tułowiem wyprostowanym. Pod koniec kwietnia przeważnie na gałęziach drzew liściastych można znaleźć pierwsze gniazda tego ptaka. Samce swoje loty godowe zaczynają już w lutym. Przed parzeniem się , samce zaczynają podskakiwać wokół przyszłej partnerki prezentując doskonałe walory kolorowego upierzenia. Samica zajmuje się budową gniazda , które wykonuje z porostów i cienkich gałązek. Podczas wysiadywania jaj pojawiają się na podbrzuszu plamy lęgowe. Można po nich poznać czy jaja wysiadują oboje partnerzy , czy tylko jedno z nich. Samica bardzo wytrwale wysiaduje jaja , a w tym czasie samiec intensywnie ją dokarmia. Młode pisklęta karmione są owadami i w połowie dojrzałymi nasionami.