Ptak ten osiąga długość około trzynastu centymetrów . W związku z tym jest niewielkim ptakiem. Jego ubarwienie opierzenia to długie , podłużne , ciemne prążki na ciele , podbrzusze jaśniejsze – szare i nie prążkowane . Czasem można dostrzec niewielki żółtawy odcień. Ten charakterystyczny ptak spędza większość czasu na ziemi ukrywając się w gęstej roślinności. Po charakterystycznym śpiewie można czasem rano dostrzec go na wierzchołkach roślin. Świerszczak preferuje wilgotny klimat , w którym dominują wilgotne polany , wilgotne łąki , torfowiska , w których można spotkać krzaki jeżyn , zarośla pokrzywowe , występuje również na polach rzepaku , w zbożu i koniczynie. Jego występowanie w przyrodzie nie można określać jako rzadkie. Mimo to , nie jest często obserwowanym osobnikiem. Na taki stan rzeczy zasadniczy wpływ ma jego zachowanie . Podczas zagrożenia ptak ten jak inne gatunki nie wzlatuje nagle w przestrachu , lecz ucieka i chowa się w coraz gęstszej gęstwinie zarośli tak , że nie jest wielokrotnie w ogóle spostrzeżony. Tak specyficzny sposób zachowania nie sprzyja obserwacji tego osobnika. Podczas śpiewu jedynie można zaobserwować postać tego ptaka. Tak jak i inne , zdradza nim swoją obecność. Jego śpiew bardzo przypomina cykanie świerszcza, dokładniej pasikonika zielonego. Gniazdo świerszczak organizuje sobie bezpośrednio na ziemi w pobliżu miejsca jego zalotnych śpiewów. Do tego celu używa zwiędłych liści znajdujących się w pobliżu. Na ich podstawie uwija plecionkę o kształcie miseczki ze znalezionych źdźbeł trawy. Tak przygotowane gniazdo na bazie występujących pospolicie w okolicy materiałów budowlanych doskonale adaptuje się wizualnie z otaczającym środowiskiem , stając się mało dostrzegalne przez postronnych obserwatorów. Pod koniec lipca pasikoniki zielone przestają wydawać swoje odgłosy , asymilując się z nimi , świerszczak również zaprzestaje wydawania swojego śpiewnego cykania. Prawdopodobnie przebywając w środowisku cykających świerszczy , świerszczak podświadomie maskuje swoją obecność , wydając jednocześnie odgłosy godowe. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa gatunku tego ptaka. Podczas znoszenia jaj , można zaobserwować ich przeciętną ilość – około pięciu lub sześciu sztuk . Ale widziano też siedem jaj. Świerszczak jaja znosi dwukrotnie. Pierwszy lęg odbywa się pod koniec maja , natomiast drugi następuje pod koniec lipca. Młode pisklęta opuszczają gniazdo po około dziesięciu lub dwunastu dniach. Od razu okazują się doskonałymi piechurami. W Europie żyją pokrewne gatunki w ilości trzech różnych osobników różniących się nieznacznie budową zewnętrzną.

Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.

Jastrząb jest dużym , masywnym ptakiem . Posiada szaro – brązowe ubarwienie skrzydeł z niewielkimi białymi obrzeżami. Podbrzusze silnie cętkowane koloru szaro białego. Cechuje go bystry wzrok , silne nogi z zakończonymi hakowato szponami. Rozpiętość jego skrzydeł sięga sto dwadzieścia centymetrów – to u samicy , natomiast samiec osiąga nieco mniejszą rozpiętość dochodzącą do stu centymetrów. Jastrząb to typowy łowca , niegdyś leśny , natomiast dzisiaj w dobie postępującej urbanizacji terenów leśnych , rozwijającym się przemyśle i potrzebach człowieka związanych z pozyskiwaniem terenów pod zabudowę czy rolnictwo , ptak ten przystosował się do zamieszkiwania rozległych terenów parkowych z rzadszym zalesieniem w postaci grup drzew. Jastrząb posiada silne umięśnienie , które porusza stosunkowo krótkimi parami skrzydeł umożliwiając sobie szybki i nagły start do lotu. Natomiast gwałtowne manewry z kolei umożliwia mu długi ogon , którym potrafi zręcznie sterować wykonując w powietrzu gwałtowne i ostre manewry podczas polowania na swoje ofiary. Wszystkie te nagłe i zwinne zwroty wykonuje jastrząb przy zachowaniu dużej prędkości dając potencjalnej ofierze niewielki pole manewru podczas pościgu. Jastrząb wykorzystuje atak z zasadzki , czając się i obserwując najpierw swoją ofiarę , by potem gwałtownie wzbić się w powietrze i zapolować. Jego zwinność, masa , budowa ciała , którą charakteryzują u drapieżnika silnie rozwinięte szpony predysponują go znakomicie również do walk powietrznych , z których przeważnie wychodzi zwycięsko. Jastrząb potrafi chwytać swoje ofiary na ziemi i w powietrzu właśnie dzięki silnie rozwiniętym szponom. Podczas silnego chwytu raczej nie zdarza się aby coś udało mu się umknąć. W wielu krajach ze względu na wysokie wartości łowne ptak ten w wielu krajach w przeszłości i dzisiaj jest wykorzystywany w sokolnictwie. Nasi myśliwi uważają go za szkodnika ponieważ stanowi on konkurencję dla polujących myśliwych. Jastrząb poluje przeważnie na grzywacze i sójki – gatunki zwierząt rozwijające się w nadmiernych populacjach wszędzie tam , gdzie nie obserwuje się występowania ich naturalnych wrogów – między innymi jastrzębi. Widziano niejednokrotnie szybującego ociężale jastrzębia z wczepionym w szpony zającem lub inną podobną zwierzyną. Zdarzało się , że chłop w pościgu za jastrzębiem i wczepioną w jego łapy kurą zapędził go w silnie zalesiony lub zabudowany teren a ten przy dużej prędkości roztrzaskał się z wczepioną ofiarą. Jeśli chodzi o lęgi tego ptaka , posiada on swoje stałe terytorium godowe. Bardzo często wykorzystuje powtórnie wykonane przez siebie gniazdo. Dokonuje on jedynie drobnych kosmetycznych zmian i poprawek. Zauważa się również iż niektóre pary jastrzębi posiadają po kilka par gniazd , które wykorzystywane są przez nie na zmianę. Loty godowe zaczynają się na przedwiośniu , natomiast wysiadywanie jaj zaczyna się w kwietniu i trwa około czterdziestu dni. To długo. Samica znosi przeważnie cztery jaja , z których przeżywają zazwyczaj dwa młode.

Sowa uszata jest ptakiem o średniej wielkości. Rozpiętość jej skrzydeł wynosi około dziewięćdziesiąt centymetrów. Tak jak mówi jej nazwa sowa uszata posiada charakterystyczne uszy z piór. Sowa ta preferuje nocny aktywny tryb życia. Za dnia czas spędza siedząc schowana w gęstych gałęziach lub przytulona do pni drzew ze spuszczonymi , otulonymi piórami. W miesiącu kwietniu lub marcu słychać niegłośne pohukiwanie. Jest to głos godowy. Sowa uszata jest myśliwym posługującym się wzrokiem i częściowo słuchem polując wyłącznie na myszopodobne osobniki. Jej atak polega na polowaniu z zasadzki. Zimą sowy polują również na niewielkie ptaki innych gatunków oraz zjadają niewielkie ilości owadów. Podczas ataku na swoją ofiarę sowa porywa ją w swoje pazury i odlatuje w bezpieczne miejsce razem z pochwyconą kępką trawy. Ofiara pochwycona w silne szpony szybko umiera gdyż sowa podczas ataku wykonując silny ścisk niemalże zasztyletowuje ją. Gatunek tego ptaka szczególnie dobrze wyostrzył sobie znajomość własnego terytorium dzięki czemu jest mu łatwiej przetrwać w naturze. Myszy połykane są przez tę sowę w całości. Dzięki zaobserwowanemu ciągłemu wyszukiwaniu przez sowę uszatą miejsc do spoczynku , na podstawie analizy pozostawionych przez nią wypluwek – tak zwanych resztek nie strawionej żywności można w miarę dokładnie przeanalizować jej menu i miejsce występowania jej pożywienia. Samica sowy uszatej wysiaduje jaja od 27 do 28 dni. Tak jak inne ptaki posiadające ubarwienie ochronne , robi to w sposób wytrwały. W czasie wysiadywania samiec sowy uszatej donosi jej pożywienie. Ilość jaj , które składa samica wynosi od pięciu do sześciu sztuk. Sowa uszata preferuje osiadły tryb życia poznając dokładnie swoje terytorium. Młode osobniki , które wyruszają w celu znalezienia swojego terytorium kierują się głównym kryterium obfitego występowania pożywienia pozwalającego im przetrwać. Pisklęta , które wyklują się z wysiadywanych przez samicę jaj , rzadko kiedy przeżywają w całej swej gromadce. Jest to ściśle uzależnione od intensywności występowania pożywienia na ich terytorium oraz sprawności dokarmiającego małżonka. Młode sowy , które wylęgły się z jaj można od razu rozpoznać po ich przeraźliwych piskach które wydają gdzieś na wierzchołkach drzew. Młode sowy przychodzą na świat ślepe. Gniazdo opuszczają w ciągu maja. Środowiskiem w jakim występuje ten gatunek sowy , są obszerne i rozległe bory , łąki między lasami i lasy oraz rzadziej parki blisko ludzkich osiedli. Podczas silnych mrozów sowy te potrafią zbliżyć się do ludzkich osiedli aby przetrwać.

Kukułka jest ptakiem o średniej budowie. Zwisający długi ogon jest jej nie zaprzeczalnym atrybutem . Wiele osób myli w locie sylwetkę kukułki z sylwetką sokoła. Odróżniają ją podczas lotu bardzo charakterystyczne dla kukułki płytkie uderzenia skrzydeł. Jest to bardzo charakterystyczny ptak , ale nie ze względu na jego budowę zewnętrzną , lecz przez głos wydawany przez samca – popularne – kuku… rozpoznawane nawet przez dzieci. Dorosły osobnik ma szare upierzenie z białymi plamkami na ogonie , natomiast jego pierś posiada liczne poprzeczne prążki nadające mu dostojnego charakteru. Samica może być podobna w ubarwieniu pierza do samca lub nieznacznie różnić się w postaci rdzawo – siwego odcienia. Natomiast młodziutkie osobniki posiadają prążki tak jak dorosły samiec oraz sięgają one nawet nieco wyżej na głowę i grzbiet. Głos samicy jest diametralnie różny od samicy i przypomina raczej jak u ptaków drapieżnych coś w rodzaju chichotu. Dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom adaptacyjnym , kukułka potrafi zaadoptować się do bardzo różnorodnych warunków przyrodniczych. Występowanie kukułki zaobserwowano w lasach iglastych , lasach liściastych , terenach półpustynnych, na wysokich torfowiskach oraz terenach w których dominują małe owady i ptaki. Kukułka jest tak zwanym pasożytem lęgowym. Jej instynkt macierzyński jest bardzo ograniczony. Rozród jej polega na złożeniu swoich jaj w obcym gnieździe. Od tego momentu w zasadzie nie interesuje się swoim potomstwem. Jaja wysiadują za nią inne gatunki ptaków. Samica kukułki utrzymuje kontakty z wieloma partnerami. Nie posiada skłonności do trwałego związku monogamicznego. To popularne kukanie rozlegające się w lesie lub na skraju lasu jest głosem samca wabiącego samicę po powrocie na swoje terytorium lęgowe w okresie rozrodu. Kukułka podkłada swoje jaja do gniazd najróżniejszych ptaków śpiewających . Sposób postępowania w tej materii jest iście przebiegły i podstępny. Przed wykonaniem tego procederu kukułka upatruje sobie gniazdo w którym mają zostać jej jaja i z pewnej odległości obserwuje gospodarzy analizując ich rozkład dnia oraz zwyczaje. W odpowiednim momencie wykorzystując chwilę nieuwagi zjawia się na miejscu i pozostawia swoje jaja. Od jednego do dwóch sztuk. Gdy kukułka zrobi to w nieodpowiednim czasie na przykład po wykluciu się innych piskląt , wówczas jej potomstwo nie ma żadnych szans na wyklucie się i przetrwanie. Kukułka zawsze składa swoje jaja do tego samego gatunku ptaka , przez którego sama była wychowana. Ale zdarzają się też dramatyczne pomyłki. Zdarza się , że kukułka złoży jajo do gniazda osobnika drapieżnego .Wówczas to on zadowolony jest z darmowego posiłku.