Ten gatunek ptaka jest osobnikiem wszystkożernym. Bardzo chętnie jedzą powszechnie występujące w przyrodzie bezkręgowce, ślimaki , robaki , jaszczurki , żaby , myszy , nie gardzą zawartością gniazd ptasich nawet tych większych do wielkości bażanta. Przekąszają również drobne owoce , jagody oraz to , co dana chwila , dana pora roku przyniesie. Ten gatunek ptaka można w zasadzie nazwać długowiecznym. Dożywa nawet do wieku siedemdziesięciu lat!!! Wrony siwe potrafią wspaniale współdziałać w grupie. Podczas ataku na gniazdo większych osobników jedna wrona odwraca uwagę właściciela gniazda, natomiast druga w tym czasie ze stoickim spokojem plądruje całą jego zawartość. Ogólnie rzecz biorąc wrony siwe należą do gatunku ptaków , który doskonale adoptuje się w środowisku człowieka. Miejsce ich występowania to przede wszystkim śródpolne zadrzewienia , parki i lasy , również wysypiska śmieci i wszelkiego rodzaju pozostałości zabudowań ukształtowanych przez człowieka. Między wronami panują bardzo silne więzi małżeńskie , które niejednokrotnie są poddawane w naturze bardzo silnym próbom. Zaatakowany przez dużo silniejszego osobnika partner wrony potrafi z dużym narażeniem własnego życia poddać się spontanicznej i skazanej na niepowodzenie próby ratowania. Wrona siwa różni się od bardzo zbliżonego gatunku – czarnowrona ubarwieniem opierzenia. Podczas gdy czarnowron jest niemal idealnie czarny , wrona siwa posiada przebarwienia podbrzusza oraz okolic głowy i reszty tułowia w kolorze siwym. Stąd jej nazwa. Rozpiętość jej skrzydeł osiąga nawet jeden metr. Wrony siwe składają od czterech do pięciu jaj . Odbywa się to w czasie między marcem a czerwcem. Natomiast wysiadywanie zajmuje od osiemnastu do dwudziestu jeden dni. Młode osobniki wrony siwej po wykluciu są gołe , nie opierzone. Znoszą natomiast bardzo dobrze oziębienie ciała przez pierwszych kilka dni do czasu pokrycia się drobniutkim puchem. Ta cecha genetycznie wiąże się prawdopodobnie z ich praprzodkami , którzy byli kiedyś gadami. Odporność cieplna to pozostałość po ich zmiennocieplności. Wrony siwe pełnią niejako rolę czyściciela biologicznego środowiska biologicznego. Wynika to z ich wszystkożerności. Zjadają padlinę , którą przy drodze rozjechał jakiś samochód , nad zbiornikami wodnymi zjadają padnięte ryby , czyszczą z odpadków okoliczne śmietniki , które nie zostały należycie uprzątnięte. Z zewnątrz ptak ten nie kojarzy się pozytywnie z powodu jego ubarwienia oraz monotonii , jaką wprowadzają całe ich stada okupujące wierzchołki drzew z jednostajnym krakaniem. Natomiast ogólnie rzecz biorąc są to inteligentne ptaki, które żyją w swojej ptasiej zbiorowości.

Myszołowy z natury są ptakami wędrownymi. Z terenów swojego zimowania na tereny lęgowe wracają w kwietniu. Myszołowy są najbardziej znanymi ptakami drapieżnymi w Europie Środkowej. Należą do elitarnej rodziny jastrzębiowatych. Występowanie tego ptaka odnotowane jest w całej Eurazji . Środowisko naturalne jakie akceptują do swojej egzystencji to tereny uprawne , łąki , pola , pastwiska , w którym występuje ich podstawowe pożywienie. Mimo, iż myszołowy nie są małymi ptakami drapieżnymi , posiadają niezbyt dobrze rozwinięte nogi i krótkie szpony. W związku z tym mogą pozwolić sobie na łowy mniejszego pokroju oraz zapolować na zwierzę najwyżej do wielkości dorosłej wiewiórki. Chociaż zdarzają się sytuacje nadzwyczajne , których przerastają one samych siebie. Myszołowy zadowalają się polowaniem na myszy , jaszczurki , węże , młode ptaki a nawet niekiedy większe owady. Myszołowy zadowalają się również padłą dziczyzną. Panuje niesłuszny pogląd wśród myśliwych , zwolenników odstrzałów tego gatunku , że myszołowy są sprawcami zmniejszającej się populacji zajęcy. Jest to z gruntu błędna teoria nie poparta żadnymi konkretnymi faktami czy istotnymi dowodami. Badacze przyrody zastanawiają się nad skutkami zezwoleń na jego odstrzał , które mogłyby z kolei doprowadzić do nadmiernego rozprzestrzeniania się gatunków naziemnych uważanych za dużo bardziej szkodliwe w skutkach dla gospodarki człowieka. Myszołowy przeważnie zajmują swoje zeszłoroczne gniazda , które są wzmacniane , uzupełniane i poprawiane , tak aby mogły wytrzymać trudy kolejnego lub kolejnych lęgów. Zaobserwowane konstrukcje gniazd myszołowa wielokrotnie naprawiane i odbudowywane , których wysokość sięgała około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast średnica dochodziła do osiemdziesięciu centymetrów. Zachowania godowe tego gatunku od momentu przylotu na tereny lęgowe to niezwykłe loty , w których zataczane są niesamowite kręgi oraz nagłe pikowanie w dół z dużymi prędkościami. Liczba jaj jakie znosi samica zwykle wynosi około trzech sztuk. Natychmiast po zniesieniu przez samicę pierwszego jaja , jest ono przez nią wysiadywane. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice , mimo iż samica wysiaduje je znacznie dłużej od samca. Pisklęta wykluwają się po około trzydziestu , trzydziestu pięciu dniach. Młode osobniki , tak jak u wszystkich ptaków drapieżnych , pokryte są białym puchem. Okres przebywania maluchów w gnieździe kończy się wraz z upływem czterdziestu dni. Później zaczyna się wczesny okres dorastania .i w kwiecie wieku rozpiętość skrzydeł myszołowa może osiągać nawet do stu trzydziestu centymetrów.

Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.

Pokarm dla ptaków. Pamiętajmy o tym, że jedzenie ptaków musi być zróżnicowane, aby zapewnić zwierzętom zdrowie. Okazuje się, że większość gotowych, dostępnych w sklepach mieszanek dla ptaków nie spełnia ich wymagań, nie dostarcza odpowiedniej ilości składników odżywczych, a przede wszystkim nie smakuje naszym podopiecznym. Karmy dostane w supermarketach składają się przede wszystkim z prosa, konopi, rzepiku i kilku odmian nasion traw. To wszystko. Jest to zdecydowanie za mało, zwierzęta taka dieta nie tylko nudzi, ale może być przyczyną wielu chorób i dysfunkcji. Przede wszystkim trzeba poznać wymagania żywieniowe danej rasy, kupować pokarm tylko renomowanych firm i ewentualnie samodzielnie wzbogacać go odpowiednimi ziarnami. Należy także zadbać o dodatki. Ptaki owocożerne i papugi powinny dostawać codziennie kilka rodzajów owoców, pokrojonych w kawałki, które łatwo przełknąć. Ptakom można podawać sałatę, cykorię, czy kapustę pekińską. Wiele gatunków lubi także kiełki prosa, słonecznika lub rzepiku. Mieszankę, wykonaną ze zgniecionych ugotowanych kurzych jaj i mąki kukurydzianej dodaje się do pokarmu ptaków w czasie lęgu i podczas karmienia piskląt.

Pielęgnacja ptaków. Podstawowa pielęgnacja ptaków to doglądanie, czy naszym podopiecznym nic nie dolega. Aby ptak był zdrowy i szczęśliwy, należy zapewnić mu właściwą opiekę. Codziennie rano trzeba sprawdzać, czy ptaki mają pokarm. Jeśli wyjadły wszystko, należy przetrzeć pojemniki i uzupełnić. Niezjedzone resztki owoców i zieleniny należy usunąć, ziarno można przedmuchać, aby usunąć łuski i dodać nowe nasiona. Poidła myjemy i wymieniamy wodę codziennie. Niektóre ptaki, zwłaszcza papugi, potrzebują regularnych kąpieli, należy je spryskiwać strumieniem rozpylonej wody. Podłoże, zanieczyszczone odchodami, trzeba regularnie sprzątać. Jeśli dno klatki wyścielone jest papierem lub ręcznikiem, trzeba to robić codziennie. Jeśli natomiast jako podłoża używamy piasku, żwiru lub wiórków drzewnych, wymieniamy je raz w tygodniu. Raz w miesiącu gruntownie czyścimy całą klatkę. Większość ptaków wymaga przycinania pazurów raz na kilka miesięcy. Piłowaniu paznokci mają służyć specjalne żerdki, niejednokrotnie jednak są one tak skonstruowane, że niszczą jedynie poduszki stóp, a nie pazury, dlatego należy sprawdzić, czy nie szkodzą one ptakom. Zdarzają się gatunki, wymagające przycinania dzioba oraz lotek. Te zabiegi powinno się powierzyć doświadczonemu specjaliście.

Dzięcioł czarny jest naszym rodzimym ptakiem jednocześnie największym z rodziny dzięciołów. Wygląd i parametry ciała zbliżone ma do pospolitej kawki. Różni go oczywiście wiele cech , jednak co do wyglądu zewnętrznego na pierwszy rzut oka rzuca się kształt głowy , wielkość dzioba , lecz przede wszystkim rozległa czerwona plama na wierzchniej części jego głowy. Pożywienie tego ptaka jak wszystkich dzięciołów stanowią larwy owadów ukryte w starych , zbutwiałych pniach drzew. Dzięcioł czarny nie pogardzi również posiłkiem z gniazd mrówek , które znajduje ze starych pni. Ptak ten potrafi również przekopywać całe mrowiska. W związku z masowym pojawianiem się szkodników lasu żerujących tuż pod powierzchnią kory drzew , populacja tego osobnika uległa znacznemu rozmnożeniu. Dzięcioł czarny zaczął być obserwowany również w miejscach , w których uważany był za okaz masowo wyginięty. Jednak występowanie tego gatunku nie można określić jako masowe. W budowie zewnętrznej tego ptaka oczywiście szczególną uwagę zwraca czerwona lub ogniście czerwona czapeczka na wierzchu łba , ale również cienka , długa szyja stanowiąca niejako swoisty amortyzator do ciężkiej rytniczej pracy. Dzięcioł czarny potrafi wykonać około czterdziestu uderzeń masywnym dziobem w przeciągu dwóch i pół sekundy. Jest to ptak żyjący samotnie. Tylko podczas okresu lęgowego na krótki okres czasu parzy się z partnerką. Jednak bardzo skąpy i chłodny stosunek do przebywania w parze daje się zauważyć u niemalże wszystkich dzięciołów. Środowisko w jakim gatunek ten lubi zamieszkiwać stanowią mieszane lasy iglaste oraz lasy liściaste ze starym drzewostanem. To stanowi specyfikę występowania rodzaju poszukiwanego przez niego pożywienia. Dzięcioł wykuwa swoje dziuple w pniach drzew , które po opuszczeniu przez niego i swoistej adaptacji stanowią nowe lokum do zamieszkiwania przez inne gatunki ptaków. Z jego przychylności korzystają również inni przyszli lokatorzy , wśród których znajduje się nawet kuna , trzmiele , szerszenie , nietoperze , kawki , włochatki , siniaki , sikorki i puszczyki. W tej gestii jego budownicza działalność może być uważana za społecznie użyteczną. Samica dzięcioła czarnego składa jaja w drugiej połowie kwietnia do końca maja. Zwykle są to cztery jaja , z których młode osobniki wykluwają się przeciętnie po dwunastu dniach. Wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodziców. Zmiana podczas wysiadywania następuje po kilku godzinach. Zachowaniem charakterystycznym podczas dokonywania tej zmiany po przylocie partnera jest jego oznajmiające głośne pokrzykiwanie , natomiast osobnik przebywający wewnątrz dziupli odpowiada partnerowi odpukiwaniem wewnątrz w pień drzewa. Następnie jedno opuszcza dziuplę by mogło się do niej wślizgnąć drugie.