Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.

Myszołowy z natury są ptakami wędrownymi. Z terenów swojego zimowania na tereny lęgowe wracają w kwietniu. Myszołowy są najbardziej znanymi ptakami drapieżnymi w Europie Środkowej. Należą do elitarnej rodziny jastrzębiowatych. Występowanie tego ptaka odnotowane jest w całej Eurazji . Środowisko naturalne jakie akceptują do swojej egzystencji to tereny uprawne , łąki , pola , pastwiska , w którym występuje ich podstawowe pożywienie. Mimo, iż myszołowy nie są małymi ptakami drapieżnymi , posiadają niezbyt dobrze rozwinięte nogi i krótkie szpony. W związku z tym mogą pozwolić sobie na łowy mniejszego pokroju oraz zapolować na zwierzę najwyżej do wielkości dorosłej wiewiórki. Chociaż zdarzają się sytuacje nadzwyczajne , których przerastają one samych siebie. Myszołowy zadowalają się polowaniem na myszy , jaszczurki , węże , młode ptaki a nawet niekiedy większe owady. Myszołowy zadowalają się również padłą dziczyzną. Panuje niesłuszny pogląd wśród myśliwych , zwolenników odstrzałów tego gatunku , że myszołowy są sprawcami zmniejszającej się populacji zajęcy. Jest to z gruntu błędna teoria nie poparta żadnymi konkretnymi faktami czy istotnymi dowodami. Badacze przyrody zastanawiają się nad skutkami zezwoleń na jego odstrzał , które mogłyby z kolei doprowadzić do nadmiernego rozprzestrzeniania się gatunków naziemnych uważanych za dużo bardziej szkodliwe w skutkach dla gospodarki człowieka. Myszołowy przeważnie zajmują swoje zeszłoroczne gniazda , które są wzmacniane , uzupełniane i poprawiane , tak aby mogły wytrzymać trudy kolejnego lub kolejnych lęgów. Zaobserwowane konstrukcje gniazd myszołowa wielokrotnie naprawiane i odbudowywane , których wysokość sięgała około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast średnica dochodziła do osiemdziesięciu centymetrów. Zachowania godowe tego gatunku od momentu przylotu na tereny lęgowe to niezwykłe loty , w których zataczane są niesamowite kręgi oraz nagłe pikowanie w dół z dużymi prędkościami. Liczba jaj jakie znosi samica zwykle wynosi około trzech sztuk. Natychmiast po zniesieniu przez samicę pierwszego jaja , jest ono przez nią wysiadywane. Wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice , mimo iż samica wysiaduje je znacznie dłużej od samca. Pisklęta wykluwają się po około trzydziestu , trzydziestu pięciu dniach. Młode osobniki , tak jak u wszystkich ptaków drapieżnych , pokryte są białym puchem. Okres przebywania maluchów w gnieździe kończy się wraz z upływem czterdziestu dni. Później zaczyna się wczesny okres dorastania .i w kwiecie wieku rozpiętość skrzydeł myszołowa może osiągać nawet do stu trzydziestu centymetrów.

Sowa uszata jest ptakiem o średniej wielkości. Rozpiętość jej skrzydeł wynosi około dziewięćdziesiąt centymetrów. Tak jak mówi jej nazwa sowa uszata posiada charakterystyczne uszy z piór. Sowa ta preferuje nocny aktywny tryb życia. Za dnia czas spędza siedząc schowana w gęstych gałęziach lub przytulona do pni drzew ze spuszczonymi , otulonymi piórami. W miesiącu kwietniu lub marcu słychać niegłośne pohukiwanie. Jest to głos godowy. Sowa uszata jest myśliwym posługującym się wzrokiem i częściowo słuchem polując wyłącznie na myszopodobne osobniki. Jej atak polega na polowaniu z zasadzki. Zimą sowy polują również na niewielkie ptaki innych gatunków oraz zjadają niewielkie ilości owadów. Podczas ataku na swoją ofiarę sowa porywa ją w swoje pazury i odlatuje w bezpieczne miejsce razem z pochwyconą kępką trawy. Ofiara pochwycona w silne szpony szybko umiera gdyż sowa podczas ataku wykonując silny ścisk niemalże zasztyletowuje ją. Gatunek tego ptaka szczególnie dobrze wyostrzył sobie znajomość własnego terytorium dzięki czemu jest mu łatwiej przetrwać w naturze. Myszy połykane są przez tę sowę w całości. Dzięki zaobserwowanemu ciągłemu wyszukiwaniu przez sowę uszatą miejsc do spoczynku , na podstawie analizy pozostawionych przez nią wypluwek – tak zwanych resztek nie strawionej żywności można w miarę dokładnie przeanalizować jej menu i miejsce występowania jej pożywienia. Samica sowy uszatej wysiaduje jaja od 27 do 28 dni. Tak jak inne ptaki posiadające ubarwienie ochronne , robi to w sposób wytrwały. W czasie wysiadywania samiec sowy uszatej donosi jej pożywienie. Ilość jaj , które składa samica wynosi od pięciu do sześciu sztuk. Sowa uszata preferuje osiadły tryb życia poznając dokładnie swoje terytorium. Młode osobniki , które wyruszają w celu znalezienia swojego terytorium kierują się głównym kryterium obfitego występowania pożywienia pozwalającego im przetrwać. Pisklęta , które wyklują się z wysiadywanych przez samicę jaj , rzadko kiedy przeżywają w całej swej gromadce. Jest to ściśle uzależnione od intensywności występowania pożywienia na ich terytorium oraz sprawności dokarmiającego małżonka. Młode sowy , które wylęgły się z jaj można od razu rozpoznać po ich przeraźliwych piskach które wydają gdzieś na wierzchołkach drzew. Młode sowy przychodzą na świat ślepe. Gniazdo opuszczają w ciągu maja. Środowiskiem w jakim występuje ten gatunek sowy , są obszerne i rozległe bory , łąki między lasami i lasy oraz rzadziej parki blisko ludzkich osiedli. Podczas silnych mrozów sowy te potrafią zbliżyć się do ludzkich osiedli aby przetrwać.

Przepiórka występuje w rozległych terenach łąk i pól , kryje się w łanach zbóż , gdzie jest jej ciepło. Samica razem  z jej pisklętami przed rozpoczęciem pory żniw przenosi się na pola kartoflane , tak zwane kartofliska. Ptak ten wielkością nieco przerasta dorosłego osobnika szpaka. Jego barwa jest rudawo szara z widocznymi na grzbiecie dwoma jasno żółtawymi paskami. Ptak ten w dość niespodziewanym momencie podczas przechadzki po polach potrafi wyfrunąć niemal wprost spod nóg oraz wzlecieć prostym furkoczącym lotem. Ogon u tego osobnika jest niemalże niewidoczny. Odgłosy ptaka są bardzo charakterystyczne i brzmią słyszalne latem nawet do odległości około jednego kilometra jak osobliwe pikanie jedno po drugim. W sezonie letnim na polskich łąkach w miesiącu maju oraz czerwcu słychać go bardzo często w ciągu nocy. Rzadziej , ale również słychać go w tych miesiącach w ciągu dnia. Przepiórki należą do rodziny kuraków , cechuje je dość spory apetyt w przeważającej ilości zwierzęcy taki jak ślimaki , pająki , dżdżownice , różnego rodzaju owady. Nie gardzą jednakże pokarmem roślinnym , który stanowią po żniwach również nasiona zbóż oraz występujące powszechnie płatki kwiatów , czubki młodych pędów roślin oraz ich nasiona. Wydawałoby się, że ten skromny ptak posiada niewielki umiejętności latania. Z pozoru nieudolny , krótki i zrywny lot który na dłuższy dystans nie miałby szans długotrwałego , męczącego maratonu zasługuje jednak na większą uwagę z powodu właśnie przeciwnych raczej długodystansowych skłonności tego ptaka. Przepiórka potrafi pokonać w długotrwałym i nieprzerwanym locie Saharę i Morze Śródziemne za jednym razem. Dystans taki przepiórka pokonuje w małych grupach w porze nocnej nisko nad ziemią lub wodą. Podsumowując jest to ptak wędrowny o dobrych zdolnościach lotnych. Jest on cenionym ptakiem łownym przez naszych myśliwych. Ma smaczne i delikatne mięso. Odlot tego ptaka następuje od miesiąca sierpnia do października. Jego powrót na swoje tereny lęgowe następuje na początku maja. Ptaki te są również nie trudne w prywatnej hodowli ze względu na to , iż nie posiadają wygórowanych wymagań. W kuchni cenione są bardzo delikatne przepiórcze jaja. Bardzo często przepiórki wpadają w sieci łowców ptaków w Europie Południowej i Ameryce Północnej. Samice składają wiele jaj. W dobie współczesnego rolnictwa , gdzie rolnicy stosujący nawozy do upraw zobowiązani są do częstego koszenia środowisko występowania tego gatunku jest nieustannie zagrożone. Dlatego częste przenoszenie się całej rodziny jest jedyną szansą na uniknięcie zagłady.

Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.