Pokarm dla ptaków. Pamiętajmy o tym, że jedzenie ptaków musi być zróżnicowane, aby zapewnić zwierzętom zdrowie. Okazuje się, że większość gotowych, dostępnych w sklepach mieszanek dla ptaków nie spełnia ich wymagań, nie dostarcza odpowiedniej ilości składników odżywczych, a przede wszystkim nie smakuje naszym podopiecznym. Karmy dostane w supermarketach składają się przede wszystkim z prosa, konopi, rzepiku i kilku odmian nasion traw. To wszystko. Jest to zdecydowanie za mało, zwierzęta taka dieta nie tylko nudzi, ale może być przyczyną wielu chorób i dysfunkcji. Przede wszystkim trzeba poznać wymagania żywieniowe danej rasy, kupować pokarm tylko renomowanych firm i ewentualnie samodzielnie wzbogacać go odpowiednimi ziarnami. Należy także zadbać o dodatki. Ptaki owocożerne i papugi powinny dostawać codziennie kilka rodzajów owoców, pokrojonych w kawałki, które łatwo przełknąć. Ptakom można podawać sałatę, cykorię, czy kapustę pekińską. Wiele gatunków lubi także kiełki prosa, słonecznika lub rzepiku. Mieszankę, wykonaną ze zgniecionych ugotowanych kurzych jaj i mąki kukurydzianej dodaje się do pokarmu ptaków w czasie lęgu i podczas karmienia piskląt.

Pielęgnacja ptaków. Podstawowa pielęgnacja ptaków to doglądanie, czy naszym podopiecznym nic nie dolega. Aby ptak był zdrowy i szczęśliwy, należy zapewnić mu właściwą opiekę. Codziennie rano trzeba sprawdzać, czy ptaki mają pokarm. Jeśli wyjadły wszystko, należy przetrzeć pojemniki i uzupełnić. Niezjedzone resztki owoców i zieleniny należy usunąć, ziarno można przedmuchać, aby usunąć łuski i dodać nowe nasiona. Poidła myjemy i wymieniamy wodę codziennie. Niektóre ptaki, zwłaszcza papugi, potrzebują regularnych kąpieli, należy je spryskiwać strumieniem rozpylonej wody. Podłoże, zanieczyszczone odchodami, trzeba regularnie sprzątać. Jeśli dno klatki wyścielone jest papierem lub ręcznikiem, trzeba to robić codziennie. Jeśli natomiast jako podłoża używamy piasku, żwiru lub wiórków drzewnych, wymieniamy je raz w tygodniu. Raz w miesiącu gruntownie czyścimy całą klatkę. Większość ptaków wymaga przycinania pazurów raz na kilka miesięcy. Piłowaniu paznokci mają służyć specjalne żerdki, niejednokrotnie jednak są one tak skonstruowane, że niszczą jedynie poduszki stóp, a nie pazury, dlatego należy sprawdzić, czy nie szkodzą one ptakom. Zdarzają się gatunki, wymagające przycinania dzioba oraz lotek. Te zabiegi powinno się powierzyć doświadczonemu specjaliście.

Dla wielu hodowców głównym celem jest uzyskanie zdrowych piskląt. W niewoli ptaki ozdobne rozmnażają się podobnie, jak w warunkach naturalnych. Zadaniem hodowcy jest jedynie zapewnienie im w tym czasie spokoju i przygotowanie miejsca na gniazdo. Aby uzyskać potomstwo, należy połączyć parę dorosłych osobników. Trzeba wiedzieć, w jakim czasie ptaki osiągają dojrzałość płciową i są gotowe do zapłodnienia i wysiedzenia jaj. Najwcześniej dojrzewają kanarki i małe astryle, bo już w wieku 10 miesięcy, a najpóźniej duże ary, które są gotowe do rozmnażania w wieku 5-7 lat. Wbrew pozorom łączenie par nie jest proste, często samiec i samica są wobec siebie agresywni, zwłaszcza wśród papug. Ptaki należy przyzwyczajać do siebie stopniowo, jeśli jest to możliwe, trzeba pozwolić im wybrać sobie partnera z jednogatunkowej grupy. Można także łączyć pary na neutralnym gruncie – w obcej klatce. Jeśli ptaki przypadną sobie do gustu, należy zapewnić im wysokobiałkowe pożywienie i materiały do budowania gniazda. W czasie wysiadywania jaj należy zapewnić ptakom spokój i nie zaglądać do gniazda. Można to zrobić dopiero po wykluciu się piskląt. Gatunki ptaków ozdobnych. Do najpopularniejszych ptaków ozdobnych należą kanarki, papużki faliste, nierozłączki i zeberki. Wśród trzymanych w niewoli ptaków dużą grupę stanowią gołębie. Nie mają one dużych wymagań żywieniowych, jednak łatwo chorują na przeziębienie. Gołębie domowe mogą być wspaniałą ozdobą ogrodowej woliery, można je wypuszczać i karmić z ręki. Kolejną popularną grupą ptaków ozdobnych są papugi. W Polsce hoduje się ich około 100 gatunków. Te najbardziej znane to kakadu – duże białe ptaki z wydatnym dziobem, chociaż do tej rodzinny należą również mniejsze nimfy, papużki faliste, lory, rozelle, świergotki, łąkówki, Aleksandretty, żako, czy ary. Są to bardzo barwne, ale także trudne w utrzymaniu zwierzęta. Hodowane są w naszym kraju także ptaki śpiewające, z czego większość należy do rzędu ptaków wróblowatych. Najpopularniejsze to pekińczyki, szklarniki oraz oczywiście kanarki, które mają wysokie wymagania. Wśród większych ptaków, trzymanych w ogrodzie, można wymienić bażanty, kury ozdobne, czy pawie, które ze względu na swoją hałaśliwość nadają się bardziej do rezydencji na odludziu, niż do małego ogródka przy domu.

Sójka jest ptakiem , który nie pogardzi różnym rodzajem pokarmu. Panuje pogląd , że sójki w zasadzie jedzą wszystko. W zależności od sytuacji i dostępności pożywienia potrafią radykalnie zmieniać swoje upodobania. Latem , kiedy w naturze występuje dostatek pożywienia owadziego , nie gardzą nim. Ale nie gardzą również pożywieniem w postaci ptasich jaj lub piskląt innych ptaków. Sójki potrafią również zapolować na młode osobniki innych gatunków , ale podejmują się również bezwzględnej walki z osobnikami dorosłymi , które traktują bardzo brutalnie przytrzymując szponami i brutalnie dziobiąc do skutku. Te niezbyt humanitarne sposoby zdobywania przez nie pożywienia zostały dostrzeżone przez Niemieckich myśliwych , wśród których zupa z tych niewielkich ptaków uważana jest za wielki przysmak. W naszym kraju są one pod prawną ochroną . Lecz pamięta się lata , kiedy Środkowa Europa przeżywała prawdziwą ich inwazję. Sójki należą do ptaków pięknie ubarwionych o swoistych zachowaniach. Przefruwając w całym stadzie z jednego kompleksu lasu do drugiego , postępują według ściśle określonych norm zachowawczych przypisanych ich gatunkowi. Początkowo całe stado siedzi na drzewach na skraju jednej części lasu z zamiarem przefrunięcia na drugą stronę. Lot wykonuje wtedy jedna sójka . Dopiero w momencie kiedy dotrze na miejsce , ruszają następne. Również inne dziwne i dotąd nie zinterpretowane zachowanie sójek jest powszechnie przez nie stosowane. Wydaje się ono irracjonalne i bezmyślne , lecz może zawiera jakieś głębsze treści , które ten ptak rozumie. Sójki niekiedy widząc mrowiska , powodują trzepotanie skrzydłami przy mrowisku wzmagając agresję u tych owadów. Potrafią również wybierać je dziobem i wkładać je sobie między skrzydła. Ta prowokacja powoduje spryskiwanie kwasem mrówkowym pojawiającego się intruza. Sójki osiągają długość ciała do trzydziestu czterech centymetrów . Środowisko jakie preferuje ten gatunek to lasy iglaste , lasy liściaste i lasy mieszane oraz podrosty leśne. Sójka bardzo zręcznie porusza się w powietrzu między gęstymi zaroślami drzewnymi. Zwinnie przeskakuje również z jednej gałęzi na drugą. Sójka w porze lęgowej wykonując swoje pieśni godowe jest doskonałym naśladowcą innych gatunków ptaków. Potrafi ona również bardzo zręcznie naśladować beczenie owiec i kóz . Można nauczyć ją również wymawiać proste słowa i gwizdać. Oboje rodzice budują gniazdo na początku kwietnia na wysokości do pięciu metrów. Wysiadywaniem jaj również zajmują się oboje.