Szpak zamieszkuje okolice miast , które uległy przekształceniom przez działalność człowieka. A w szczególności ich zielone tereny. Ogrody , ogródki działkowe , lasy , różnego rodzaju tereny zadrzewione. Z dala jednak od siedzib człowieka. Osiąga długość ciała około dwudziestu dwóch centymetrów , jest nieco bardziej krępej budowy niż na przykład kos. Menu szpaków składa się z owadów i owoców. Jedzą także ślimaki i różnego rodzaju bezkręgowce. Olbrzymie rodziny tego ptactwa potrafią być również zmorą plantatorów winogron , wiśni , czereśni z racji ich owocowych zainteresowań. Ciekawostką jest zachowanie młodych osobników stosunku do człowieka. W określonych warunkach potrafi być jego prawdziwym towarzyszem i mnóstwem pozytywnych emocji. Na krótko przed opuszczeniem przez niego gniazda jeśli dostanie się w ręce człowieka i przez krótki czas będzie przez niego pielęgnowany , wówczas jego towarzystwo stanie się naturalne i nierozłączne. Szpak potrafi wyfruwać przez uchylone okna , a następnie powracać i towarzyszyć człowiekowi dając mu mnóstwo radości z obcowania. Ubarwienie piór szpaka zimą oraz wiosną jest bardzo interesujące. Na czarnym , połyskującym na kolor zielonkawym tle pojawiają się perełkowe interesujące ozdoby. Niestety ten urok nie trwa zbyt długo. W przeciągu całego lata białe brzegi piór wycierają się i szata ozdobna szpaka staje się jednolicie czarna. Młode szpaki zaraz po opuszczeniu gniazda posiadają jednolite , brązowe upierzenie. Dopiero jesienią po wyrośnięciu im na bokach ciała a następnie na innych częściach czarnych piór , staję się jednolicie ubarwione na kolor czarny. Szpak nie jest ptakiem płochliwym. Jest wręcz zwierzęciem ciekawskim i towarzyskim. Może dlatego potrafi zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Maszerując po ziemi sprawia wrażenie szybko kroczącej i wiecznie spieszącej się istoty. Mimo iż potrafi się przyczynić do powstania szkód w ogrodach jest powszechnie lubianym ptakiem przez działkowców , może właśnie ze względu na tę towarzyską naturę. W niektórych regionach Afryki , gdzie populacja szpaków czyni znaczne szkody , podjęto niezbyt humanitarne metody walki z nim. Jednak stały się one nieskuteczne . Wobec czego postanowiono w sposób bardziej racjonalny postępować z przerostem populacyjnym tego gatunku. Zaczęto masowo wyłapywać je w sieci i wykorzystywać do celów kulinarnych. Słychać głosy ,że jego mięso jest smaczne… Niestety w naszym regionie świata istnieją na szczęście inne upodobania kulinarne.

Dodo były naprawdę wyjątkowymi ptakami. Odkryli je holenderscy badacze, kiedy to prawie pięć wieków temu przybyli na samotną wyspę znajdująca się na Oceanie Indyjskim. Żeglarze właśnie tam po raz pierwszy spotkali się z tym gatunkiem ptaków. Warto wspomnieć, że dodo nie były kompletnie przystosowane do latania. Ich skrzydła były za słabo rozwinięte, by utrzymać ciężar całego ciała w powietrzu. Swoją nazwę zawdzięczają portugalskiemu słowu „doudo”- co oznacza po prostu „prostak” albo „głupiec”.  Szybko okazało się, że ptaki te mają bardzo smaczne mięso. Prócz mięsa ludzie zasmakowali również ich jaja. Wśród starych opowieści, być może zapisków, można znaleźć informacje o tym, jak te ptaki się rozwijały. Składały one tylko jedno jajo, we wcześniej przygotowanym przez siebie gnieździe z trawy. Podobno ich głos był bardziej zbliżony do krzyku gęsi. Niestety ten gatunek ptaków nie miał możliwość przetrwania do dzisiejszych czasów. Okres ich masowego wymierania przypada na koniec siedemnastego wieku.

Dzięcioł. Na świecie istnieje około dwustu przeróżnych gatunków dzięciołów. Najczęściej jednak zamieszkują one Amerykę Północną i Azję. Natura wyposażyła je w odpowiednio twardy i mocny dziób, przystosowany do wykonywania otworów w korze drzew. Gdy już taki otwór stworzą, to przy pomocy swojego długiego języka, wyjadają znajdujące się w środku owady. Są to najczęściej szkodniki niszczące wiele drzew. Nie na darmo więc dzięcioły nazywane są doktorami leczącymi leśne drzewa. Większość dzięciołów mieszka właśnie, w te dziuplach wykonanych w ten sposób. Ubarwienie tych ptaków jest najczęściej pstre. Łatwo, oczywiście poza stukaniem, można je wyróżnić wśród jednolitych pni drzew. Chyba najpospolitszym gatunkiem tego rodzaju ptaków jest duży dzięcioł cętkowany. Niejeden raz można zobaczyć go na spacerze po lesie, czy też parku. Owy ptak nie gardzi też ogrodowymi  większymi gatunkami drzew. Samicę tego dzięcioła, można rozpoznać po czerwonej plamce znajdującej się z tyłu głowy. W Polsce dzięcioły można spotkać o każdej porze roku.

Emu tak naprawdę jest niewiele mniejszym kuzynem strusia afrykańskiego. Ten ptak pochodzący z australijskiego kontynentu, gabarytami przypomina średniej wielkości człowieka. Różni się nieznacznie wagą, ponieważ emu jest odrobinę lżejszy. Ten ptak należy do nielotów. Słabo wykształcone skrzydła, niestety nie umożliwiają mu podniebnych lotów. Pióra, którymi się może pochwalić, są ciemne i bardzo grube. Atutem, tego australijskiego przedstawiciela ptaków, jest jego bardzo duża prędkość biegu. Osiąga on szybkość porównywalną do galopu konia. Ptaki te są najczęściej roślinożerne. W skład ich diety wchodzą głównie liście, zdobyte z niewysokich drzew. Emu jednak nie gardzą też różnorakimi owadami. Z tego też względu, często są one uznawane za pogromcę upraw rolnych. Australijczycy starają się unikać kontaktu z tymi ptakami. W końcu dla ich upraw nie oznaczają nic dobrego. Samica emu zostaje matką najczęściej około dziesięciu piskląt, które wykluwają się z zielonych jaj. Natomiast opieka nad młodymi, przypada samcowi.