Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.

Jastrząb jest dużym , masywnym ptakiem . Posiada szaro – brązowe ubarwienie skrzydeł z niewielkimi białymi obrzeżami. Podbrzusze silnie cętkowane koloru szaro białego. Cechuje go bystry wzrok , silne nogi z zakończonymi hakowato szponami. Rozpiętość jego skrzydeł sięga sto dwadzieścia centymetrów – to u samicy , natomiast samiec osiąga nieco mniejszą rozpiętość dochodzącą do stu centymetrów. Jastrząb to typowy łowca , niegdyś leśny , natomiast dzisiaj w dobie postępującej urbanizacji terenów leśnych , rozwijającym się przemyśle i potrzebach człowieka związanych z pozyskiwaniem terenów pod zabudowę czy rolnictwo , ptak ten przystosował się do zamieszkiwania rozległych terenów parkowych z rzadszym zalesieniem w postaci grup drzew. Jastrząb posiada silne umięśnienie , które porusza stosunkowo krótkimi parami skrzydeł umożliwiając sobie szybki i nagły start do lotu. Natomiast gwałtowne manewry z kolei umożliwia mu długi ogon , którym potrafi zręcznie sterować wykonując w powietrzu gwałtowne i ostre manewry podczas polowania na swoje ofiary. Wszystkie te nagłe i zwinne zwroty wykonuje jastrząb przy zachowaniu dużej prędkości dając potencjalnej ofierze niewielki pole manewru podczas pościgu. Jastrząb wykorzystuje atak z zasadzki , czając się i obserwując najpierw swoją ofiarę , by potem gwałtownie wzbić się w powietrze i zapolować. Jego zwinność, masa , budowa ciała , którą charakteryzują u drapieżnika silnie rozwinięte szpony predysponują go znakomicie również do walk powietrznych , z których przeważnie wychodzi zwycięsko. Jastrząb potrafi chwytać swoje ofiary na ziemi i w powietrzu właśnie dzięki silnie rozwiniętym szponom. Podczas silnego chwytu raczej nie zdarza się aby coś udało mu się umknąć. W wielu krajach ze względu na wysokie wartości łowne ptak ten w wielu krajach w przeszłości i dzisiaj jest wykorzystywany w sokolnictwie. Nasi myśliwi uważają go za szkodnika ponieważ stanowi on konkurencję dla polujących myśliwych. Jastrząb poluje przeważnie na grzywacze i sójki – gatunki zwierząt rozwijające się w nadmiernych populacjach wszędzie tam , gdzie nie obserwuje się występowania ich naturalnych wrogów – między innymi jastrzębi. Widziano niejednokrotnie szybującego ociężale jastrzębia z wczepionym w szpony zającem lub inną podobną zwierzyną. Zdarzało się , że chłop w pościgu za jastrzębiem i wczepioną w jego łapy kurą zapędził go w silnie zalesiony lub zabudowany teren a ten przy dużej prędkości roztrzaskał się z wczepioną ofiarą. Jeśli chodzi o lęgi tego ptaka , posiada on swoje stałe terytorium godowe. Bardzo często wykorzystuje powtórnie wykonane przez siebie gniazdo. Dokonuje on jedynie drobnych kosmetycznych zmian i poprawek. Zauważa się również iż niektóre pary jastrzębi posiadają po kilka par gniazd , które wykorzystywane są przez nie na zmianę. Loty godowe zaczynają się na przedwiośniu , natomiast wysiadywanie jaj zaczyna się w kwietniu i trwa około czterdziestu dni. To długo. Samica znosi przeważnie cztery jaja , z których przeżywają zazwyczaj dwa młode.

Kukułka jest ptakiem o średniej budowie. Zwisający długi ogon jest jej nie zaprzeczalnym atrybutem . Wiele osób myli w locie sylwetkę kukułki z sylwetką sokoła. Odróżniają ją podczas lotu bardzo charakterystyczne dla kukułki płytkie uderzenia skrzydeł. Jest to bardzo charakterystyczny ptak , ale nie ze względu na jego budowę zewnętrzną , lecz przez głos wydawany przez samca – popularne – kuku… rozpoznawane nawet przez dzieci. Dorosły osobnik ma szare upierzenie z białymi plamkami na ogonie , natomiast jego pierś posiada liczne poprzeczne prążki nadające mu dostojnego charakteru. Samica może być podobna w ubarwieniu pierza do samca lub nieznacznie różnić się w postaci rdzawo – siwego odcienia. Natomiast młodziutkie osobniki posiadają prążki tak jak dorosły samiec oraz sięgają one nawet nieco wyżej na głowę i grzbiet. Głos samicy jest diametralnie różny od samicy i przypomina raczej jak u ptaków drapieżnych coś w rodzaju chichotu. Dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom adaptacyjnym , kukułka potrafi zaadoptować się do bardzo różnorodnych warunków przyrodniczych. Występowanie kukułki zaobserwowano w lasach iglastych , lasach liściastych , terenach półpustynnych, na wysokich torfowiskach oraz terenach w których dominują małe owady i ptaki. Kukułka jest tak zwanym pasożytem lęgowym. Jej instynkt macierzyński jest bardzo ograniczony. Rozród jej polega na złożeniu swoich jaj w obcym gnieździe. Od tego momentu w zasadzie nie interesuje się swoim potomstwem. Jaja wysiadują za nią inne gatunki ptaków. Samica kukułki utrzymuje kontakty z wieloma partnerami. Nie posiada skłonności do trwałego związku monogamicznego. To popularne kukanie rozlegające się w lesie lub na skraju lasu jest głosem samca wabiącego samicę po powrocie na swoje terytorium lęgowe w okresie rozrodu. Kukułka podkłada swoje jaja do gniazd najróżniejszych ptaków śpiewających . Sposób postępowania w tej materii jest iście przebiegły i podstępny. Przed wykonaniem tego procederu kukułka upatruje sobie gniazdo w którym mają zostać jej jaja i z pewnej odległości obserwuje gospodarzy analizując ich rozkład dnia oraz zwyczaje. W odpowiednim momencie wykorzystując chwilę nieuwagi zjawia się na miejscu i pozostawia swoje jaja. Od jednego do dwóch sztuk. Gdy kukułka zrobi to w nieodpowiednim czasie na przykład po wykluciu się innych piskląt , wówczas jej potomstwo nie ma żadnych szans na wyklucie się i przetrwanie. Kukułka zawsze składa swoje jaja do tego samego gatunku ptaka , przez którego sama była wychowana. Ale zdarzają się też dramatyczne pomyłki. Zdarza się , że kukułka złoży jajo do gniazda osobnika drapieżnego .Wówczas to on zadowolony jest z darmowego posiłku.

Tak jak poprzednio opisywany ptak , bażant również należy do rodziny kuraków. Nie jest to rdzennie występujący gatunek na terenach naszego kraju. Został on najprawdopodobniej sprowadzony do Europy przez starożytnych rzymian. Bażanty , które żyją w naszym kraju nie są czystym podgatunkiem zwierząt. Ptaki te ze względu na swe niezwykłe walory smakowe oraz wizualne hodowane są w naszym kraju w licznych bażanciarniach. Ich mięso posiada niepowtarzalne walory kulinarne a  okazałe upierzenie stanowi dodatkowy atrybut dekoracyjny. Występujące w Polsce gatunki są wielokrotną mieszaniną podgatunków sprowadzanych z różnych miejsc rodzimych gdzie on występuje. Długość kury wynosi około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast koguta to aż dziewięćdziesiąt centymetrów. Ptaki te posiadają bardzo ciekawe i atrakcyjne upierzenie. Szczególnie kogut posiada interesujący długi ogon. Bażantów nie da się pomylić  z innymi gatunkami za wyjątkiem jednej sytuacji – kiedy osobniki są młode. Wówczas może zaistnieć delikatne podobieństwo do kuropatw. Środowisko w jakim występują te ptaki to tereny dosyć wilgotne. Jest to mieszanina pól , łąk i różnego rodzaju śródpolnych zarośli. Tam bardzo chętnie przebywają i rozmnażają się. Ptaki te nieustannie narażone są na odstrzał. Mimo to dzięki nieustannemu dokarmianiu oraz zasilaniu młodych populacji bażanty nie są gatunkiem zagrożonym. Pożywienie bażantów stanowią świeże części roślin , również te świeże i suche , owady wśród których ich menu stanowi również stonka , różnego rodzaju bezkręgowce , które wydziobuje z gleby , dżdżownice. W wyniku wieloletnich hodowli w bażanciarniach u gatunku tego ptaka występuje bardzo słaby instynkt macierzyński. Kura bażanta bardzo często na wolności podkłada swoje jaja innym ptakom lub gubi je po całym lesie. Jednak przed wylęgiem kura potrafi siedzieć na swoich jajach bardzo wytrwale. Jest to cecha szczególna i typowa dla ptaków , które  posiadają ubarwienie ochronne. Atutem obronnym bażanta podczas ataku drapieżników , których mu w naturze nie brakuje , jest właśnie jego długi ogon stanowiący niejednokrotnie jeszcze jedną długość jego ciała. Atakujący drapieżnik nadlatuje nad ofiarę przeważnie od tyłu , również drapieżnik lądowy wykonuje gonitwę. Podczas ataku w szponach lub kłach oprawcy zostaje ogon zwierzęcia ratując mu bezcenne życie. Pióra u ptaka odrastają następnie po kilku tygodniach. Młode pisklęta po wysiadywaniu wykluwają się po około dwudziestu siedmiu dniach. Po wykluciu naturalnie biegają za matką co jest naturalnym zwyczajem u kuraków.

Kruk jest ptakiem dość dużym , kto wie czy nie największym , należącym do rodziny ptaków krukowatych . Ptak ten w swoim środowisku jest bardzo charakterystyczny. Posiada zwartą budowę ciała , opierzenie koloru czarnego z delikatnym połyskiem piór oraz silny , masywny dziób , który jak to u ptaków stanowi podstawowe narzędzie egzystencji. Kruka również można rozpoznać po jego charakterystycznym nisko tonowym odgłosie kruuk… lub podobnym. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzi do sześćdziesięciu czterech centymetrów , natomiast rozpiętość skrzydeł w skrajnych jego częściach to sto dwadzieścia centymetrów. W rzeczywistości nie wydaje się aż tak duży jak na ten gatunek. Klinowaty duży ogon pomaga mu w doskonałej sterowności podczas lotu. Kruki żyją w stałych związkach z partnerami oraz potrzebują rozległych terenów. Udaje się oswoić ten gatunek ptaka. W rewanżu wykazuje on niezwykłe przywiązanie do człowieka . Niewiele osób zdaje sobie sprawę z długowieczności tego ptaka. W dobrych i sprzyjających dla niego warunkach potrafi przeżyć tyle lat ile przeżyje człowiek. Niewiele osób również wie o niezwykłej inteligencji tego ptaka oraz jego wrodzonej nadzwyczajnej zdolności do naśladownictwa , uczenia się i jego zwyczajach. Kruki doskonale wręcz naśladują głos ludzki. Wychowywane przez swojego opiekuna , przywiązują się do niego tak silnie iż w sytuacjach zagrożenia potrafią stawać w jego obronie. W starszym wieku wykazują kilka cech ludzkich , z których jedną jest złośliwość. Potrafią na przykład uciążliwie chować przedmioty , którą to czynność mają z resztą w naturze. Kruki nigdy nie opuszczają swojego terytorium. Wiosną przed lęgami wykonują niesamowite powietrzne akrobacje. Są nimi między innymi spiralne loty w dół przy dużej prędkości. Na swoim rozległym terytorium posiadają wiele gniazd , które na zmianę używają . Przygotowania przed okresem lęgowym czynią już od drugiej połowy lutego , kiedy to upatrując sobie swoje gniazdo do rozrodu poprawiają je , uzupełniają i wzmacniają tak solidnie jak tylko nakazuje im krucza dokładność. Z obserwacji wynika iż w zwyczaju kruka jest wieloletnie wykorzystywanie swoich gniazd. Niektóre z nich wykorzystywane są przez lat kilkadziesiąt. Lęgi w Europie Środkowej zaczynają się w marcu .Natomiast na północy Europy pod koniec marca. Wysiadywanie jaj trwa od dwudziestu do dwudziestu jeden dni. Natomiast przebywanie w gnieździe młodych osobników kończy się po czterdziestu dwóch dniach. Kruki z racji swej natury łatwo adaptują się w środowisku. Są mięsożercami.