Puszczyk jest sową o średniej wielkości. Posiada duże , czarne oczy osadzone na dużej głowie. Nie są widoczne w zarysie jego budowy sterczące uszy. Jego upierzenie posiada brązowy lub częściej szary kolor. Charakterystyczne odgłosy jakie wydaje samiec to dwutonowe huczenie bardzo rozpoznawalne w naturze. Głos samicy różni się. Puszczyk prowadzi nocny tryb życia. Rozpiętość skrzydeł samicy dochodzi do jednego metra. Rozpiętość skrzydeł samca jest znacznie mniejsza. Ten gatunek sowy zamieszkuje tereny zagospodarowane , zasiedla parki , lasy i całe kompleksy leśne aż do pogranicza osiedli ludzkich. Zamieszkuje dziuple drzew. W pogodne dni pohukiwanie tej sowy można usłyszeć z odległości nawet jednego kilometra. Puszczyk jest sową , która łatwo przystosowuje się do warunków otoczenia. Dzięki temu jest jedynym gatunkiem sowy nie zagrożonym wyginięciem. Jest on myśliwym . Wielkość posiadanych przez niego szponów sugeruje , iż może być łowcą zwierząt wielkością dorównującym dorosłym szczurom lub gołębiom. Jego ofiarami mogą być myszy , ryjówki a także wypłoszone gołębie , które potrafi zaatakować z powietrza. Jak na dobrego myśliwego przystało dodatkowym atutem podczas ataku na swoją ofiarę może być jego bezszelestny lot. Dzięki temu zdolny jest chwytać ofiary niemal z całkowitego zaskoczenia. Puszczyk jako miejsce gnieżdżenia się preferuje dziuple starych drzew , stare budynki , wieże domów , kościołów , strychy zabudowań. Bardzo rzadko aklimatyzuje się pod tym względem w młodym środowisku leśnym , w którym brak jest naturalnych otworów zapewniających mu bezpieczne ukrycie. Samica tej sowy składa swoje jaja bezpośrednio na podłożu bez żadnego ściółkowania i przykrycia. Samica puszczyka składa jaja w ilości od trzech do pięciu sztuk , co dziennie po jednym. Długość jaja wynosi około 47 milimetrów. Ilość składanych jaj uzależniona jest od dostępnej ilości znajdowanego pożywienia. Wysiaduje je wyłącznie samica. Samiec jak zwykle zajmuje się łowiectwem i dostarczaniem pokarmu na miejsce. Młode puszczyki wykluwają się po około 28 dniach. Po około czterech tygodniach wspinają się niejednokrotnie na znaczne odległości z dziupli zamieszkiwanych drzew aby opuścić gniazdo. Potomstwo usamodzielnia się jeszcze przez długi okres czasu. W tym okresie jest dokarmiane przez rodziców i udzielane lekcje polowań. Szczególnie niebezpieczny okres wśród tego gatunku dla człowieka to właśnie okres dorastania swojego potomstwa. To wówczas rodzice potrafią być szczególnie agresywni. W mroźne dni puszczyki lubują się w wygrzewaniu swojego ciała w słońcu. Robią to w parkach , na gałęziach drzew , lecz także na ciepłych skrajach kominów.

Szpak zamieszkuje okolice miast , które uległy przekształceniom przez działalność człowieka. A w szczególności ich zielone tereny. Ogrody , ogródki działkowe , lasy , różnego rodzaju tereny zadrzewione. Z dala jednak od siedzib człowieka. Osiąga długość ciała około dwudziestu dwóch centymetrów , jest nieco bardziej krępej budowy niż na przykład kos. Menu szpaków składa się z owadów i owoców. Jedzą także ślimaki i różnego rodzaju bezkręgowce. Olbrzymie rodziny tego ptactwa potrafią być również zmorą plantatorów winogron , wiśni , czereśni z racji ich owocowych zainteresowań. Ciekawostką jest zachowanie młodych osobników stosunku do człowieka. W określonych warunkach potrafi być jego prawdziwym towarzyszem i mnóstwem pozytywnych emocji. Na krótko przed opuszczeniem przez niego gniazda jeśli dostanie się w ręce człowieka i przez krótki czas będzie przez niego pielęgnowany , wówczas jego towarzystwo stanie się naturalne i nierozłączne. Szpak potrafi wyfruwać przez uchylone okna , a następnie powracać i towarzyszyć człowiekowi dając mu mnóstwo radości z obcowania. Ubarwienie piór szpaka zimą oraz wiosną jest bardzo interesujące. Na czarnym , połyskującym na kolor zielonkawym tle pojawiają się perełkowe interesujące ozdoby. Niestety ten urok nie trwa zbyt długo. W przeciągu całego lata białe brzegi piór wycierają się i szata ozdobna szpaka staje się jednolicie czarna. Młode szpaki zaraz po opuszczeniu gniazda posiadają jednolite , brązowe upierzenie. Dopiero jesienią po wyrośnięciu im na bokach ciała a następnie na innych częściach czarnych piór , staję się jednolicie ubarwione na kolor czarny. Szpak nie jest ptakiem płochliwym. Jest wręcz zwierzęciem ciekawskim i towarzyskim. Może dlatego potrafi zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Maszerując po ziemi sprawia wrażenie szybko kroczącej i wiecznie spieszącej się istoty. Mimo iż potrafi się przyczynić do powstania szkód w ogrodach jest powszechnie lubianym ptakiem przez działkowców , może właśnie ze względu na tę towarzyską naturę. W niektórych regionach Afryki , gdzie populacja szpaków czyni znaczne szkody , podjęto niezbyt humanitarne metody walki z nim. Jednak stały się one nieskuteczne . Wobec czego postanowiono w sposób bardziej racjonalny postępować z przerostem populacyjnym tego gatunku. Zaczęto masowo wyłapywać je w sieci i wykorzystywać do celów kulinarnych. Słychać głosy ,że jego mięso jest smaczne… Niestety w naszym regionie świata istnieją na szczęście inne upodobania kulinarne.