Przepiórka występuje w rozległych terenach łąk i pól , kryje się w łanach zbóż , gdzie jest jej ciepło. Samica razem  z jej pisklętami przed rozpoczęciem pory żniw przenosi się na pola kartoflane , tak zwane kartofliska. Ptak ten wielkością nieco przerasta dorosłego osobnika szpaka. Jego barwa jest rudawo szara z widocznymi na grzbiecie dwoma jasno żółtawymi paskami. Ptak ten w dość niespodziewanym momencie podczas przechadzki po polach potrafi wyfrunąć niemal wprost spod nóg oraz wzlecieć prostym furkoczącym lotem. Ogon u tego osobnika jest niemalże niewidoczny. Odgłosy ptaka są bardzo charakterystyczne i brzmią słyszalne latem nawet do odległości około jednego kilometra jak osobliwe pikanie jedno po drugim. W sezonie letnim na polskich łąkach w miesiącu maju oraz czerwcu słychać go bardzo często w ciągu nocy. Rzadziej , ale również słychać go w tych miesiącach w ciągu dnia. Przepiórki należą do rodziny kuraków , cechuje je dość spory apetyt w przeważającej ilości zwierzęcy taki jak ślimaki , pająki , dżdżownice , różnego rodzaju owady. Nie gardzą jednakże pokarmem roślinnym , który stanowią po żniwach również nasiona zbóż oraz występujące powszechnie płatki kwiatów , czubki młodych pędów roślin oraz ich nasiona. Wydawałoby się, że ten skromny ptak posiada niewielki umiejętności latania. Z pozoru nieudolny , krótki i zrywny lot który na dłuższy dystans nie miałby szans długotrwałego , męczącego maratonu zasługuje jednak na większą uwagę z powodu właśnie przeciwnych raczej długodystansowych skłonności tego ptaka. Przepiórka potrafi pokonać w długotrwałym i nieprzerwanym locie Saharę i Morze Śródziemne za jednym razem. Dystans taki przepiórka pokonuje w małych grupach w porze nocnej nisko nad ziemią lub wodą. Podsumowując jest to ptak wędrowny o dobrych zdolnościach lotnych. Jest on cenionym ptakiem łownym przez naszych myśliwych. Ma smaczne i delikatne mięso. Odlot tego ptaka następuje od miesiąca sierpnia do października. Jego powrót na swoje tereny lęgowe następuje na początku maja. Ptaki te są również nie trudne w prywatnej hodowli ze względu na to , iż nie posiadają wygórowanych wymagań. W kuchni cenione są bardzo delikatne przepiórcze jaja. Bardzo często przepiórki wpadają w sieci łowców ptaków w Europie Południowej i Ameryce Północnej. Samice składają wiele jaj. W dobie współczesnego rolnictwa , gdzie rolnicy stosujący nawozy do upraw zobowiązani są do częstego koszenia środowisko występowania tego gatunku jest nieustannie zagrożone. Dlatego częste przenoszenie się całej rodziny jest jedyną szansą na uniknięcie zagłady.

Sowa błotna jest ptakiem wielkości sowy uszatej jednak cechuje ją kilka istotnych dla niej różnic. Podstawową różnicą jest tryb żerowania. Żeruje ona również za dnia. Ubarwienie jej piór posiada liczne podłużne prążki. Posiada niewielkie uszy. Kolejną różnicą pomiędzy poprzednim gatunkiem sowy a nią jest większa rozpiętość skrzydeł dochodząca do jednego metra. Preferuje wypoczynek na ziemi . Środowisko na jakim występuje się szeroką otwartością krajobrazu z pobliskimi zbiornikami wodnymi. Sowa błotna występuje w tym środowisku w przypadku i do czasu występowania obfitości pożywienia. Kiedy pożywienie się znacznie uszczupli , potrafi nagle i niespodziewanie zmienić swoje terytorium. Podczas zdobywania pożywienia sowa ta wykonuje tak zwany lot zwiadowczy podczas tego lotu nie posługując się słuchem. Jest ona szczególnie aktywna o zmierzchu. Obiektem jej polowań są myszy oraz szczury i wszelkiego rodzaju gryzonie. Poluje również na małe kaczki , które zaskakuje podczas wieczornego ataku. Ten gatunek sowy różni się od wszystkich pozostałych swoimi szczególnymi obyczajami. Jako jedyna buduje swoje gniazda , prawdopodobnie ze względu na to aby umieścić je na wyższej bezpieczniejszej wysokości niż miejsce jej wypoczynku. Sowa błotna podczas polowania układa swoje martwe ofiary wokół gniazda aby zabezpieczyć sobie ciągłość pożywienia. Sowa błotna nie jest zwolenniczką wypoczynku na gałęziach drzew. Odpoczywa na kamieniach i różnego rodzaju słupach. Wykonuje niskie loty. Sowa błotna zaliczana jest do ptaków wędrownych , jednak nie jest to jej główna norma określająca sposób życia. Jeśli znajduje ona dostatek pożywienia na określonym terytorium , potrafi zatrzymać się dłużej na nim , jednak w momencie w którym ten dostatek się kończy , potrafi nagle zniknąć. Głównym pomiernikiem jej występowania jest mnogość gryzoni , głównie myszy. Wszędzie tam , gdzie pojawia się nadmiar gryzoni , pojawia się i ona. Terytoria , na których występuje sowa błotna stanowi bardzo duży areał – zimna i umiarkowana strefa Euroazji , Ameryka Północna i częściowo Południowa. Podczas przelotów sowy błotne odpoczywają gromadnie i bardzo często mylone z innymi kurakami stają się celem polowań ginąc masowo. W okresie lęgów w marcu i w kwietniu samca cechuje dość szczególne zachowanie. Wzlatując nad gniazdem wykonuje coś w rodzaju klaskania skrzydłami oraz wykonuje dość dziwne ewolucje , loty nurkowe i głośno pokrzykuje. Gniazdo sowy błotnej stanowi luźna kępka suchej trawy. Jest umieszczone głęboko pod krzakiem.

Sójka jest ptakiem , który nie pogardzi różnym rodzajem pokarmu. Panuje pogląd , że sójki w zasadzie jedzą wszystko. W zależności od sytuacji i dostępności pożywienia potrafią radykalnie zmieniać swoje upodobania. Latem , kiedy w naturze występuje dostatek pożywienia owadziego , nie gardzą nim. Ale nie gardzą również pożywieniem w postaci ptasich jaj lub piskląt innych ptaków. Sójki potrafią również zapolować na młode osobniki innych gatunków , ale podejmują się również bezwzględnej walki z osobnikami dorosłymi , które traktują bardzo brutalnie przytrzymując szponami i brutalnie dziobiąc do skutku. Te niezbyt humanitarne sposoby zdobywania przez nie pożywienia zostały dostrzeżone przez Niemieckich myśliwych , wśród których zupa z tych niewielkich ptaków uważana jest za wielki przysmak. W naszym kraju są one pod prawną ochroną . Lecz pamięta się lata , kiedy Środkowa Europa przeżywała prawdziwą ich inwazję. Sójki należą do ptaków pięknie ubarwionych o swoistych zachowaniach. Przefruwając w całym stadzie z jednego kompleksu lasu do drugiego , postępują według ściśle określonych norm zachowawczych przypisanych ich gatunkowi. Początkowo całe stado siedzi na drzewach na skraju jednej części lasu z zamiarem przefrunięcia na drugą stronę. Lot wykonuje wtedy jedna sójka . Dopiero w momencie kiedy dotrze na miejsce , ruszają następne. Również inne dziwne i dotąd nie zinterpretowane zachowanie sójek jest powszechnie przez nie stosowane. Wydaje się ono irracjonalne i bezmyślne , lecz może zawiera jakieś głębsze treści , które ten ptak rozumie. Sójki niekiedy widząc mrowiska , powodują trzepotanie skrzydłami przy mrowisku wzmagając agresję u tych owadów. Potrafią również wybierać je dziobem i wkładać je sobie między skrzydła. Ta prowokacja powoduje spryskiwanie kwasem mrówkowym pojawiającego się intruza. Sójki osiągają długość ciała do trzydziestu czterech centymetrów . Środowisko jakie preferuje ten gatunek to lasy iglaste , lasy liściaste i lasy mieszane oraz podrosty leśne. Sójka bardzo zręcznie porusza się w powietrzu między gęstymi zaroślami drzewnymi. Zwinnie przeskakuje również z jednej gałęzi na drugą. Sójka w porze lęgowej wykonując swoje pieśni godowe jest doskonałym naśladowcą innych gatunków ptaków. Potrafi ona również bardzo zręcznie naśladować beczenie owiec i kóz . Można nauczyć ją również wymawiać proste słowa i gwizdać. Oboje rodzice budują gniazdo na początku kwietnia na wysokości do pięciu metrów. Wysiadywaniem jaj również zajmują się oboje.