Grzywacz jest największym europejskim gołębiem. Środowisko w jakim zamieszkuje to lasy , zagajniki śródpolne , duże i zamknięte kompleksy leśne , wysokie zadrzewienia. Gołąb grzywacz osiąga niemalże pół kilograma żywej wagi , długość ciała około czterdzieści centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł dochodzącą do siedemdziesięciu pięciu centymetrów. Posiada szare upierzenie i białe plamy po bokach na wysokości szyi. Plam nie posiadają bardzo młode osobniki . Grzywacz jest dzikim gołębiem. Jest bardzo płochliwy. W przeciwieństwie do gołębi miejskich różni się znacznie masą , gabarytami oraz dłuższym niż u nich ogonem. W niektórych miejskich aglomeracjach nieznacznie poddał się ucywilizowaniu i występuje w parkach. Natomiast w niektórych miastach niema go wcale. Pewnie zależne jest to również od czynników społecznych lub intensywnych czynników cywilizacyjnych człowieka. Pożywienie osobników żyjących w typowo dzikich warunkach leśnych stanowią w lasach świerkowych nasiona szyszek świerka zbierane wprost ze zwisających z drzew oraz zbierane ze ściółki leśnej. W lasach liściastych zbierają żołędzie , które połykane są przez nie w całości. Również pąki drzew stanowią ich podręczne menu. Podczas ich zbierania gołębie zmuszone są poruszać się po bardzo cienkich gałązkach , co przy ich gabarytach stanowi już pewnego rodzaju ptasi wyczyn. Nie zadowoleni są natomiast rolnicy kiedy zwłaszcza w dużych grupach pasące się gołębie o świcie na rolniczych polach potrafią czynić znaczne szkody podczas masowego zbierania ziarna. Grzywacze wychowywane od wczesno pisklęcego wieku , potrafią się zaadoptować do ludzkich warunków a nawet przywiązać się do opiekuna. Grzywacze jako gatunek ptaków jeden z nielicznych potrafił w znaczny sposób po wojnie odbudować swoją populację , a nawet ją przewyższyć. Ponieważ przy swojej masie i gabarytach niewielu jest naturalnych wrogów tego ptaka , prawdopodobnie to było podstawową przyczyną rozrastania się populacji. Młode pisklęta wychowują się w gnieździe wykonanym w formie spłaszczonej miseczki ze splecionych suchych gałązek splecionych bardzo luźno. Młode grzywacze karmione są tak jak jest to u innych gołębi mleczkiem z wola z dodatkiem nasion. Spłoszone wysiadujące gołębie , przeważnie porzucają swoje gniazdo i budują następne w bezpieczniejszym miejscu. W innych regionach europy , gdzie brakuje wysokiego zadrzewienia leśnego , spotyka się gniazda tych gołębi wybudowane bezpośrednio na ziemi. W jednym lęgu grzywacze składają do trzech jaj i w tym względzie wydają się mało płodne. Wykonują jednak po kilka zniesień i tutaj przewyższają inne gatunki.

Sowa uszata jest ptakiem o średniej wielkości. Rozpiętość jej skrzydeł wynosi około dziewięćdziesiąt centymetrów. Tak jak mówi jej nazwa sowa uszata posiada charakterystyczne uszy z piór. Sowa ta preferuje nocny aktywny tryb życia. Za dnia czas spędza siedząc schowana w gęstych gałęziach lub przytulona do pni drzew ze spuszczonymi , otulonymi piórami. W miesiącu kwietniu lub marcu słychać niegłośne pohukiwanie. Jest to głos godowy. Sowa uszata jest myśliwym posługującym się wzrokiem i częściowo słuchem polując wyłącznie na myszopodobne osobniki. Jej atak polega na polowaniu z zasadzki. Zimą sowy polują również na niewielkie ptaki innych gatunków oraz zjadają niewielkie ilości owadów. Podczas ataku na swoją ofiarę sowa porywa ją w swoje pazury i odlatuje w bezpieczne miejsce razem z pochwyconą kępką trawy. Ofiara pochwycona w silne szpony szybko umiera gdyż sowa podczas ataku wykonując silny ścisk niemalże zasztyletowuje ją. Gatunek tego ptaka szczególnie dobrze wyostrzył sobie znajomość własnego terytorium dzięki czemu jest mu łatwiej przetrwać w naturze. Myszy połykane są przez tę sowę w całości. Dzięki zaobserwowanemu ciągłemu wyszukiwaniu przez sowę uszatą miejsc do spoczynku , na podstawie analizy pozostawionych przez nią wypluwek – tak zwanych resztek nie strawionej żywności można w miarę dokładnie przeanalizować jej menu i miejsce występowania jej pożywienia. Samica sowy uszatej wysiaduje jaja od 27 do 28 dni. Tak jak inne ptaki posiadające ubarwienie ochronne , robi to w sposób wytrwały. W czasie wysiadywania samiec sowy uszatej donosi jej pożywienie. Ilość jaj , które składa samica wynosi od pięciu do sześciu sztuk. Sowa uszata preferuje osiadły tryb życia poznając dokładnie swoje terytorium. Młode osobniki , które wyruszają w celu znalezienia swojego terytorium kierują się głównym kryterium obfitego występowania pożywienia pozwalającego im przetrwać. Pisklęta , które wyklują się z wysiadywanych przez samicę jaj , rzadko kiedy przeżywają w całej swej gromadce. Jest to ściśle uzależnione od intensywności występowania pożywienia na ich terytorium oraz sprawności dokarmiającego małżonka. Młode sowy , które wylęgły się z jaj można od razu rozpoznać po ich przeraźliwych piskach które wydają gdzieś na wierzchołkach drzew. Młode sowy przychodzą na świat ślepe. Gniazdo opuszczają w ciągu maja. Środowiskiem w jakim występuje ten gatunek sowy , są obszerne i rozległe bory , łąki między lasami i lasy oraz rzadziej parki blisko ludzkich osiedli. Podczas silnych mrozów sowy te potrafią zbliżyć się do ludzkich osiedli aby przetrwać.

Sowa błotna jest ptakiem wielkości sowy uszatej jednak cechuje ją kilka istotnych dla niej różnic. Podstawową różnicą jest tryb żerowania. Żeruje ona również za dnia. Ubarwienie jej piór posiada liczne podłużne prążki. Posiada niewielkie uszy. Kolejną różnicą pomiędzy poprzednim gatunkiem sowy a nią jest większa rozpiętość skrzydeł dochodząca do jednego metra. Preferuje wypoczynek na ziemi . Środowisko na jakim występuje się szeroką otwartością krajobrazu z pobliskimi zbiornikami wodnymi. Sowa błotna występuje w tym środowisku w przypadku i do czasu występowania obfitości pożywienia. Kiedy pożywienie się znacznie uszczupli , potrafi nagle i niespodziewanie zmienić swoje terytorium. Podczas zdobywania pożywienia sowa ta wykonuje tak zwany lot zwiadowczy podczas tego lotu nie posługując się słuchem. Jest ona szczególnie aktywna o zmierzchu. Obiektem jej polowań są myszy oraz szczury i wszelkiego rodzaju gryzonie. Poluje również na małe kaczki , które zaskakuje podczas wieczornego ataku. Ten gatunek sowy różni się od wszystkich pozostałych swoimi szczególnymi obyczajami. Jako jedyna buduje swoje gniazda , prawdopodobnie ze względu na to aby umieścić je na wyższej bezpieczniejszej wysokości niż miejsce jej wypoczynku. Sowa błotna podczas polowania układa swoje martwe ofiary wokół gniazda aby zabezpieczyć sobie ciągłość pożywienia. Sowa błotna nie jest zwolenniczką wypoczynku na gałęziach drzew. Odpoczywa na kamieniach i różnego rodzaju słupach. Wykonuje niskie loty. Sowa błotna zaliczana jest do ptaków wędrownych , jednak nie jest to jej główna norma określająca sposób życia. Jeśli znajduje ona dostatek pożywienia na określonym terytorium , potrafi zatrzymać się dłużej na nim , jednak w momencie w którym ten dostatek się kończy , potrafi nagle zniknąć. Głównym pomiernikiem jej występowania jest mnogość gryzoni , głównie myszy. Wszędzie tam , gdzie pojawia się nadmiar gryzoni , pojawia się i ona. Terytoria , na których występuje sowa błotna stanowi bardzo duży areał – zimna i umiarkowana strefa Euroazji , Ameryka Północna i częściowo Południowa. Podczas przelotów sowy błotne odpoczywają gromadnie i bardzo często mylone z innymi kurakami stają się celem polowań ginąc masowo. W okresie lęgów w marcu i w kwietniu samca cechuje dość szczególne zachowanie. Wzlatując nad gniazdem wykonuje coś w rodzaju klaskania skrzydłami oraz wykonuje dość dziwne ewolucje , loty nurkowe i głośno pokrzykuje. Gniazdo sowy błotnej stanowi luźna kępka suchej trawy. Jest umieszczone głęboko pod krzakiem.