Ptak ten osiąga długość około trzynastu centymetrów . W związku z tym jest niewielkim ptakiem. Jego ubarwienie opierzenia to długie , podłużne , ciemne prążki na ciele , podbrzusze jaśniejsze – szare i nie prążkowane . Czasem można dostrzec niewielki żółtawy odcień. Ten charakterystyczny ptak spędza większość czasu na ziemi ukrywając się w gęstej roślinności. Po charakterystycznym śpiewie można czasem rano dostrzec go na wierzchołkach roślin. Świerszczak preferuje wilgotny klimat , w którym dominują wilgotne polany , wilgotne łąki , torfowiska , w których można spotkać krzaki jeżyn , zarośla pokrzywowe , występuje również na polach rzepaku , w zbożu i koniczynie. Jego występowanie w przyrodzie nie można określać jako rzadkie. Mimo to , nie jest często obserwowanym osobnikiem. Na taki stan rzeczy zasadniczy wpływ ma jego zachowanie . Podczas zagrożenia ptak ten jak inne gatunki nie wzlatuje nagle w przestrachu , lecz ucieka i chowa się w coraz gęstszej gęstwinie zarośli tak , że nie jest wielokrotnie w ogóle spostrzeżony. Tak specyficzny sposób zachowania nie sprzyja obserwacji tego osobnika. Podczas śpiewu jedynie można zaobserwować postać tego ptaka. Tak jak i inne , zdradza nim swoją obecność. Jego śpiew bardzo przypomina cykanie świerszcza, dokładniej pasikonika zielonego. Gniazdo świerszczak organizuje sobie bezpośrednio na ziemi w pobliżu miejsca jego zalotnych śpiewów. Do tego celu używa zwiędłych liści znajdujących się w pobliżu. Na ich podstawie uwija plecionkę o kształcie miseczki ze znalezionych źdźbeł trawy. Tak przygotowane gniazdo na bazie występujących pospolicie w okolicy materiałów budowlanych doskonale adaptuje się wizualnie z otaczającym środowiskiem , stając się mało dostrzegalne przez postronnych obserwatorów. Pod koniec lipca pasikoniki zielone przestają wydawać swoje odgłosy , asymilując się z nimi , świerszczak również zaprzestaje wydawania swojego śpiewnego cykania. Prawdopodobnie przebywając w środowisku cykających świerszczy , świerszczak podświadomie maskuje swoją obecność , wydając jednocześnie odgłosy godowe. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa gatunku tego ptaka. Podczas znoszenia jaj , można zaobserwować ich przeciętną ilość – około pięciu lub sześciu sztuk . Ale widziano też siedem jaj. Świerszczak jaja znosi dwukrotnie. Pierwszy lęg odbywa się pod koniec maja , natomiast drugi następuje pod koniec lipca. Młode pisklęta opuszczają gniazdo po około dziesięciu lub dwunastu dniach. Od razu okazują się doskonałymi piechurami. W Europie żyją pokrewne gatunki w ilości trzech różnych osobników różniących się nieznacznie budową zewnętrzną.

Przepiórka występuje w rozległych terenach łąk i pól , kryje się w łanach zbóż , gdzie jest jej ciepło. Samica razem  z jej pisklętami przed rozpoczęciem pory żniw przenosi się na pola kartoflane , tak zwane kartofliska. Ptak ten wielkością nieco przerasta dorosłego osobnika szpaka. Jego barwa jest rudawo szara z widocznymi na grzbiecie dwoma jasno żółtawymi paskami. Ptak ten w dość niespodziewanym momencie podczas przechadzki po polach potrafi wyfrunąć niemal wprost spod nóg oraz wzlecieć prostym furkoczącym lotem. Ogon u tego osobnika jest niemalże niewidoczny. Odgłosy ptaka są bardzo charakterystyczne i brzmią słyszalne latem nawet do odległości około jednego kilometra jak osobliwe pikanie jedno po drugim. W sezonie letnim na polskich łąkach w miesiącu maju oraz czerwcu słychać go bardzo często w ciągu nocy. Rzadziej , ale również słychać go w tych miesiącach w ciągu dnia. Przepiórki należą do rodziny kuraków , cechuje je dość spory apetyt w przeważającej ilości zwierzęcy taki jak ślimaki , pająki , dżdżownice , różnego rodzaju owady. Nie gardzą jednakże pokarmem roślinnym , który stanowią po żniwach również nasiona zbóż oraz występujące powszechnie płatki kwiatów , czubki młodych pędów roślin oraz ich nasiona. Wydawałoby się, że ten skromny ptak posiada niewielki umiejętności latania. Z pozoru nieudolny , krótki i zrywny lot który na dłuższy dystans nie miałby szans długotrwałego , męczącego maratonu zasługuje jednak na większą uwagę z powodu właśnie przeciwnych raczej długodystansowych skłonności tego ptaka. Przepiórka potrafi pokonać w długotrwałym i nieprzerwanym locie Saharę i Morze Śródziemne za jednym razem. Dystans taki przepiórka pokonuje w małych grupach w porze nocnej nisko nad ziemią lub wodą. Podsumowując jest to ptak wędrowny o dobrych zdolnościach lotnych. Jest on cenionym ptakiem łownym przez naszych myśliwych. Ma smaczne i delikatne mięso. Odlot tego ptaka następuje od miesiąca sierpnia do października. Jego powrót na swoje tereny lęgowe następuje na początku maja. Ptaki te są również nie trudne w prywatnej hodowli ze względu na to , iż nie posiadają wygórowanych wymagań. W kuchni cenione są bardzo delikatne przepiórcze jaja. Bardzo często przepiórki wpadają w sieci łowców ptaków w Europie Południowej i Ameryce Północnej. Samice składają wiele jaj. W dobie współczesnego rolnictwa , gdzie rolnicy stosujący nawozy do upraw zobowiązani są do częstego koszenia środowisko występowania tego gatunku jest nieustannie zagrożone. Dlatego częste przenoszenie się całej rodziny jest jedyną szansą na uniknięcie zagłady.