Ten gatunek ptaka jest osobnikiem wszystkożernym. Bardzo chętnie jedzą powszechnie występujące w przyrodzie bezkręgowce, ślimaki , robaki , jaszczurki , żaby , myszy , nie gardzą zawartością gniazd ptasich nawet tych większych do wielkości bażanta. Przekąszają również drobne owoce , jagody oraz to , co dana chwila , dana pora roku przyniesie. Ten gatunek ptaka można w zasadzie nazwać długowiecznym. Dożywa nawet do wieku siedemdziesięciu lat!!! Wrony siwe potrafią wspaniale współdziałać w grupie. Podczas ataku na gniazdo większych osobników jedna wrona odwraca uwagę właściciela gniazda, natomiast druga w tym czasie ze stoickim spokojem plądruje całą jego zawartość. Ogólnie rzecz biorąc wrony siwe należą do gatunku ptaków , który doskonale adoptuje się w środowisku człowieka. Miejsce ich występowania to przede wszystkim śródpolne zadrzewienia , parki i lasy , również wysypiska śmieci i wszelkiego rodzaju pozostałości zabudowań ukształtowanych przez człowieka. Między wronami panują bardzo silne więzi małżeńskie , które niejednokrotnie są poddawane w naturze bardzo silnym próbom. Zaatakowany przez dużo silniejszego osobnika partner wrony potrafi z dużym narażeniem własnego życia poddać się spontanicznej i skazanej na niepowodzenie próby ratowania. Wrona siwa różni się od bardzo zbliżonego gatunku – czarnowrona ubarwieniem opierzenia. Podczas gdy czarnowron jest niemal idealnie czarny , wrona siwa posiada przebarwienia podbrzusza oraz okolic głowy i reszty tułowia w kolorze siwym. Stąd jej nazwa. Rozpiętość jej skrzydeł osiąga nawet jeden metr. Wrony siwe składają od czterech do pięciu jaj . Odbywa się to w czasie między marcem a czerwcem. Natomiast wysiadywanie zajmuje od osiemnastu do dwudziestu jeden dni. Młode osobniki wrony siwej po wykluciu są gołe , nie opierzone. Znoszą natomiast bardzo dobrze oziębienie ciała przez pierwszych kilka dni do czasu pokrycia się drobniutkim puchem. Ta cecha genetycznie wiąże się prawdopodobnie z ich praprzodkami , którzy byli kiedyś gadami. Odporność cieplna to pozostałość po ich zmiennocieplności. Wrony siwe pełnią niejako rolę czyściciela biologicznego środowiska biologicznego. Wynika to z ich wszystkożerności. Zjadają padlinę , którą przy drodze rozjechał jakiś samochód , nad zbiornikami wodnymi zjadają padnięte ryby , czyszczą z odpadków okoliczne śmietniki , które nie zostały należycie uprzątnięte. Z zewnątrz ptak ten nie kojarzy się pozytywnie z powodu jego ubarwienia oraz monotonii , jaką wprowadzają całe ich stada okupujące wierzchołki drzew z jednostajnym krakaniem. Natomiast ogólnie rzecz biorąc są to inteligentne ptaki, które żyją w swojej ptasiej zbiorowości.

Ptak ten osiąga długość około trzynastu centymetrów . W związku z tym jest niewielkim ptakiem. Jego ubarwienie opierzenia to długie , podłużne , ciemne prążki na ciele , podbrzusze jaśniejsze – szare i nie prążkowane . Czasem można dostrzec niewielki żółtawy odcień. Ten charakterystyczny ptak spędza większość czasu na ziemi ukrywając się w gęstej roślinności. Po charakterystycznym śpiewie można czasem rano dostrzec go na wierzchołkach roślin. Świerszczak preferuje wilgotny klimat , w którym dominują wilgotne polany , wilgotne łąki , torfowiska , w których można spotkać krzaki jeżyn , zarośla pokrzywowe , występuje również na polach rzepaku , w zbożu i koniczynie. Jego występowanie w przyrodzie nie można określać jako rzadkie. Mimo to , nie jest często obserwowanym osobnikiem. Na taki stan rzeczy zasadniczy wpływ ma jego zachowanie . Podczas zagrożenia ptak ten jak inne gatunki nie wzlatuje nagle w przestrachu , lecz ucieka i chowa się w coraz gęstszej gęstwinie zarośli tak , że nie jest wielokrotnie w ogóle spostrzeżony. Tak specyficzny sposób zachowania nie sprzyja obserwacji tego osobnika. Podczas śpiewu jedynie można zaobserwować postać tego ptaka. Tak jak i inne , zdradza nim swoją obecność. Jego śpiew bardzo przypomina cykanie świerszcza, dokładniej pasikonika zielonego. Gniazdo świerszczak organizuje sobie bezpośrednio na ziemi w pobliżu miejsca jego zalotnych śpiewów. Do tego celu używa zwiędłych liści znajdujących się w pobliżu. Na ich podstawie uwija plecionkę o kształcie miseczki ze znalezionych źdźbeł trawy. Tak przygotowane gniazdo na bazie występujących pospolicie w okolicy materiałów budowlanych doskonale adaptuje się wizualnie z otaczającym środowiskiem , stając się mało dostrzegalne przez postronnych obserwatorów. Pod koniec lipca pasikoniki zielone przestają wydawać swoje odgłosy , asymilując się z nimi , świerszczak również zaprzestaje wydawania swojego śpiewnego cykania. Prawdopodobnie przebywając w środowisku cykających świerszczy , świerszczak podświadomie maskuje swoją obecność , wydając jednocześnie odgłosy godowe. Stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa gatunku tego ptaka. Podczas znoszenia jaj , można zaobserwować ich przeciętną ilość – około pięciu lub sześciu sztuk . Ale widziano też siedem jaj. Świerszczak jaja znosi dwukrotnie. Pierwszy lęg odbywa się pod koniec maja , natomiast drugi następuje pod koniec lipca. Młode pisklęta opuszczają gniazdo po około dziesięciu lub dwunastu dniach. Od razu okazują się doskonałymi piechurami. W Europie żyją pokrewne gatunki w ilości trzech różnych osobników różniących się nieznacznie budową zewnętrzną.