Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.

Szpak zamieszkuje okolice miast , które uległy przekształceniom przez działalność człowieka. A w szczególności ich zielone tereny. Ogrody , ogródki działkowe , lasy , różnego rodzaju tereny zadrzewione. Z dala jednak od siedzib człowieka. Osiąga długość ciała około dwudziestu dwóch centymetrów , jest nieco bardziej krępej budowy niż na przykład kos. Menu szpaków składa się z owadów i owoców. Jedzą także ślimaki i różnego rodzaju bezkręgowce. Olbrzymie rodziny tego ptactwa potrafią być również zmorą plantatorów winogron , wiśni , czereśni z racji ich owocowych zainteresowań. Ciekawostką jest zachowanie młodych osobników stosunku do człowieka. W określonych warunkach potrafi być jego prawdziwym towarzyszem i mnóstwem pozytywnych emocji. Na krótko przed opuszczeniem przez niego gniazda jeśli dostanie się w ręce człowieka i przez krótki czas będzie przez niego pielęgnowany , wówczas jego towarzystwo stanie się naturalne i nierozłączne. Szpak potrafi wyfruwać przez uchylone okna , a następnie powracać i towarzyszyć człowiekowi dając mu mnóstwo radości z obcowania. Ubarwienie piór szpaka zimą oraz wiosną jest bardzo interesujące. Na czarnym , połyskującym na kolor zielonkawym tle pojawiają się perełkowe interesujące ozdoby. Niestety ten urok nie trwa zbyt długo. W przeciągu całego lata białe brzegi piór wycierają się i szata ozdobna szpaka staje się jednolicie czarna. Młode szpaki zaraz po opuszczeniu gniazda posiadają jednolite , brązowe upierzenie. Dopiero jesienią po wyrośnięciu im na bokach ciała a następnie na innych częściach czarnych piór , staję się jednolicie ubarwione na kolor czarny. Szpak nie jest ptakiem płochliwym. Jest wręcz zwierzęciem ciekawskim i towarzyskim. Może dlatego potrafi zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Maszerując po ziemi sprawia wrażenie szybko kroczącej i wiecznie spieszącej się istoty. Mimo iż potrafi się przyczynić do powstania szkód w ogrodach jest powszechnie lubianym ptakiem przez działkowców , może właśnie ze względu na tę towarzyską naturę. W niektórych regionach Afryki , gdzie populacja szpaków czyni znaczne szkody , podjęto niezbyt humanitarne metody walki z nim. Jednak stały się one nieskuteczne . Wobec czego postanowiono w sposób bardziej racjonalny postępować z przerostem populacyjnym tego gatunku. Zaczęto masowo wyłapywać je w sieci i wykorzystywać do celów kulinarnych. Słychać głosy ,że jego mięso jest smaczne… Niestety w naszym regionie świata istnieją na szczęście inne upodobania kulinarne.