Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.

Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.