Krętogłów jest ptakiem , którego upierzenie bardzo przypomina upierzenie sowie , natomiast wielkością przypomina gąsiorka. Posiada prosty i niezbyt mocny dziób. Jego ogon nie jest tak twardy i stabilny jak u innych gatunków ptaków , jest po prostu zbyt miękki by wykorzystywać go jako podporę przy siadaniu jak to bywa u innych. Jego nazwa ściśle skojarzona jest z jego specyficznym zachowaniem podczas zagrożenia lub w momencie gdy jest trzymany w ręku. Wówczas zaczyna dziwnie się zachowywać wykonując przedziwne obroty głową. W niebezpieczeństwie strosząc pióra , wydłuża swoją szczupłą szyję , obraca niemal dookoła osi główkę i przewraca oczyma. Prawdopodobnie celem jego jest przestraszenie przeciwnika aby zdobyć przewagę w czasie . Podczas gdy napastnik zostaje wprowadzony w zaskoczenie, osłupienie czy zaciekawienie , zdobyta przez tego osobnika chwila czasu daje mu przewagę w osiągnięciu ucieczki. Jego pożywienie stanowią owady , mszyce i mrówki które to przenoszone są do otworu gębowego przy pomocy lepkiego języka o haczykowatym kształcie. Krętogłowy są osobnikami wędrownymi , które nie potrafią radzić sobie zimą w naszym klimacie. Radzą sobie w związku z tym odlotem do cieplejszych miejsc. Na świecie występują dwa gatunki krętogłowów. Ich stan ilościowy jest niewielki. Nasz krętogłów europejski zajmuje terytoria Azji , Euroazji oraz Japonii . Natomiast drugi gatunek krętogłowa zamieszkuje Afrykę. Krętogłowy występują w lasach liściastych lekko lub silnie prześwietlonych , w lasach mieszanych , sadach , na terenach bardzo słabo zakrzewionych lub średnio zakrzewionych , w których występują rozproszone drzewa. Znajdują sobie również teren działania na terenach całkowicie bezdrzewnych , w których jednak występują urwiska z gliny. Krętogłów zajmuje do lęgów dziuple , także dziuple innych ptaków. W związku z tym , że okres lęgowy tego ptaka występuje dość późno i większość z występujących w przyrodzie i wybudowanych wcześniej dziupli jest już zajęta , potrafi on bezwzględnie postąpić z ich obecnymi mieszkańcami wyrzucając ich na zewnątrz preferując swoje potrzeby rozrodcze. Tak jak bywa to w zwyczaju dzięciołów , gniazdo adaptowane przez krętogłowa nie jest niczym wyściełane. Jaja , których ilość można określić na maksymalnie dziesięć sztuk , wysiadują obydwoje rodzice. Czas trwania wysiadywania wynosi około dwunastu dni. Rodzice wysiadują jaja na zmianę. Do karmienia młode pisklęta w dziupli ustawiają się jedno na drugim tworząc jak gdyby piramidę. Gdy rodzice dotkną dziobów młodych , te z żarłocznym piskiem rozchylają je , a rodzic z wola przydziela każdemu dawkę pożywienia.

Grubodziób zamieszkuje lasy liściaste , mieszane ze starszym drzewostanem. Zamieszkuje również różnego rodzaju krajobrazy parkowe. Bardzo często zimą spotkać można tego osobnika częstującego się w urządzonych przez człowieka karmnikach. Ten gatunek ptaka odżywia się wyłącznie nasionami pestek owoców , które zręcznie wydobywa posługując się silnym dziobem. Dziób grubodzioba to prawdziwa broń. Mimo swoich niewielkich gabarytów , stając w obronie , posługując się swoim niepozornym narzędziem , może zranić ciało napastnika , nawet człowieka uderzając z siłą około czterdziestu pięciu kilogramów.Rana do kości. Jedna rodzina grubodziobów , pojawiająca sięna drzewie czereśni potrafi doprowadzić drzewo do prawdziwej klęski. Potężne ciosy dziobów niszczą duże ilości owoców porzucając je pod drzewem tylko po yo aby dostać się do niewielkiego gniazda nasiennego , które jest ich głównym pożywieniem. Grubodzioby są również smakoszami nasion słonecznika , nasion buka oraz nie gardzą owadami. Nawet tymi , które posiadają silne opancerzenie. Nie jest to dla nich żadna przeszkoda. Wykonując silne uderzenia dziobem i potrząsając głową są w stanie dotrzeć do tego , co je interesuje. Grubodzioby wschonio i północnoeuropejskie to ptaki wędrowne.
Odlatują we wrześniu , natomiast w kwietniu powracają. Tereny zimowania tego ptaka to Europa Południowa. Grubodziób to niewielki ptak o gabarytach powszechnie znanego szpaka. Posiada siny , masywny dziób oraz krótki ogon. Ma bardzo interesujące ubarwienie , począwszy od niebieskawo zakończonych lotek skrzydeł oraz barwie pomarańczowo – brunatnej tułowia przechodzącej delikatnie w ciemnozielone odcienie. Jego wyraźnie masywny dziób w stosunku do częsci tworzącej zarys głowy jest wyraźnie dominujący. Grubodziób jest bardzo zwinnym i szybkim lotnikiem , natomiast stąpając po ziemi wydaje siębardzo ostrożny , rozważny i powolny. Po ziemi porusza się skacząc albo chodząc z tułowiem wyprostowanym. Pod koniec kwietnia przeważnie na gałęziach drzew liściastych można znaleźć pierwsze gniazda tego ptaka. Samce swoje loty godowe zaczynają już w lutym. Przed parzeniem się , samce zaczynają podskakiwać wokół przyszłej partnerki prezentując doskonałe walory kolorowego upierzenia. Samica zajmuje się budową gniazda , które wykonuje z porostów i cienkich gałązek. Podczas wysiadywania jaj pojawiają się na podbrzuszu plamy lęgowe. Można po nich poznać czy jaja wysiadują oboje partnerzy , czy tylko jedno z nich. Samica bardzo wytrwale wysiaduje jaja , a w tym czasie samiec intensywnie ją dokarmia. Młode pisklęta karmione są owadami i w połowie dojrzałymi nasionami.

Dzięcioł czarny jest naszym rodzimym ptakiem jednocześnie największym z rodziny dzięciołów. Wygląd i parametry ciała zbliżone ma do pospolitej kawki. Różni go oczywiście wiele cech , jednak co do wyglądu zewnętrznego na pierwszy rzut oka rzuca się kształt głowy , wielkość dzioba , lecz przede wszystkim rozległa czerwona plama na wierzchniej części jego głowy. Pożywienie tego ptaka jak wszystkich dzięciołów stanowią larwy owadów ukryte w starych , zbutwiałych pniach drzew. Dzięcioł czarny nie pogardzi również posiłkiem z gniazd mrówek , które znajduje ze starych pni. Ptak ten potrafi również przekopywać całe mrowiska. W związku z masowym pojawianiem się szkodników lasu żerujących tuż pod powierzchnią kory drzew , populacja tego osobnika uległa znacznemu rozmnożeniu. Dzięcioł czarny zaczął być obserwowany również w miejscach , w których uważany był za okaz masowo wyginięty. Jednak występowanie tego gatunku nie można określić jako masowe. W budowie zewnętrznej tego ptaka oczywiście szczególną uwagę zwraca czerwona lub ogniście czerwona czapeczka na wierzchu łba , ale również cienka , długa szyja stanowiąca niejako swoisty amortyzator do ciężkiej rytniczej pracy. Dzięcioł czarny potrafi wykonać około czterdziestu uderzeń masywnym dziobem w przeciągu dwóch i pół sekundy. Jest to ptak żyjący samotnie. Tylko podczas okresu lęgowego na krótki okres czasu parzy się z partnerką. Jednak bardzo skąpy i chłodny stosunek do przebywania w parze daje się zauważyć u niemalże wszystkich dzięciołów. Środowisko w jakim gatunek ten lubi zamieszkiwać stanowią mieszane lasy iglaste oraz lasy liściaste ze starym drzewostanem. To stanowi specyfikę występowania rodzaju poszukiwanego przez niego pożywienia. Dzięcioł wykuwa swoje dziuple w pniach drzew , które po opuszczeniu przez niego i swoistej adaptacji stanowią nowe lokum do zamieszkiwania przez inne gatunki ptaków. Z jego przychylności korzystają również inni przyszli lokatorzy , wśród których znajduje się nawet kuna , trzmiele , szerszenie , nietoperze , kawki , włochatki , siniaki , sikorki i puszczyki. W tej gestii jego budownicza działalność może być uważana za społecznie użyteczną. Samica dzięcioła czarnego składa jaja w drugiej połowie kwietnia do końca maja. Zwykle są to cztery jaja , z których młode osobniki wykluwają się przeciętnie po dwunastu dniach. Wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodziców. Zmiana podczas wysiadywania następuje po kilku godzinach. Zachowaniem charakterystycznym podczas dokonywania tej zmiany po przylocie partnera jest jego oznajmiające głośne pokrzykiwanie , natomiast osobnik przebywający wewnątrz dziupli odpowiada partnerowi odpukiwaniem wewnątrz w pień drzewa. Następnie jedno opuszcza dziuplę by mogło się do niej wślizgnąć drugie.