Puszczyk jest sową o średniej wielkości. Posiada duże , czarne oczy osadzone na dużej głowie. Nie są widoczne w zarysie jego budowy sterczące uszy. Jego upierzenie posiada brązowy lub częściej szary kolor. Charakterystyczne odgłosy jakie wydaje samiec to dwutonowe huczenie bardzo rozpoznawalne w naturze. Głos samicy różni się. Puszczyk prowadzi nocny tryb życia. Rozpiętość skrzydeł samicy dochodzi do jednego metra. Rozpiętość skrzydeł samca jest znacznie mniejsza. Ten gatunek sowy zamieszkuje tereny zagospodarowane , zasiedla parki , lasy i całe kompleksy leśne aż do pogranicza osiedli ludzkich. Zamieszkuje dziuple drzew. W pogodne dni pohukiwanie tej sowy można usłyszeć z odległości nawet jednego kilometra. Puszczyk jest sową , która łatwo przystosowuje się do warunków otoczenia. Dzięki temu jest jedynym gatunkiem sowy nie zagrożonym wyginięciem. Jest on myśliwym . Wielkość posiadanych przez niego szponów sugeruje , iż może być łowcą zwierząt wielkością dorównującym dorosłym szczurom lub gołębiom. Jego ofiarami mogą być myszy , ryjówki a także wypłoszone gołębie , które potrafi zaatakować z powietrza. Jak na dobrego myśliwego przystało dodatkowym atutem podczas ataku na swoją ofiarę może być jego bezszelestny lot. Dzięki temu zdolny jest chwytać ofiary niemal z całkowitego zaskoczenia. Puszczyk jako miejsce gnieżdżenia się preferuje dziuple starych drzew , stare budynki , wieże domów , kościołów , strychy zabudowań. Bardzo rzadko aklimatyzuje się pod tym względem w młodym środowisku leśnym , w którym brak jest naturalnych otworów zapewniających mu bezpieczne ukrycie. Samica tej sowy składa swoje jaja bezpośrednio na podłożu bez żadnego ściółkowania i przykrycia. Samica puszczyka składa jaja w ilości od trzech do pięciu sztuk , co dziennie po jednym. Długość jaja wynosi około 47 milimetrów. Ilość składanych jaj uzależniona jest od dostępnej ilości znajdowanego pożywienia. Wysiaduje je wyłącznie samica. Samiec jak zwykle zajmuje się łowiectwem i dostarczaniem pokarmu na miejsce. Młode puszczyki wykluwają się po około 28 dniach. Po około czterech tygodniach wspinają się niejednokrotnie na znaczne odległości z dziupli zamieszkiwanych drzew aby opuścić gniazdo. Potomstwo usamodzielnia się jeszcze przez długi okres czasu. W tym okresie jest dokarmiane przez rodziców i udzielane lekcje polowań. Szczególnie niebezpieczny okres wśród tego gatunku dla człowieka to właśnie okres dorastania swojego potomstwa. To wówczas rodzice potrafią być szczególnie agresywni. W mroźne dni puszczyki lubują się w wygrzewaniu swojego ciała w słońcu. Robią to w parkach , na gałęziach drzew , lecz także na ciepłych skrajach kominów.

Grubodziób zamieszkuje lasy liściaste , mieszane ze starszym drzewostanem. Zamieszkuje również różnego rodzaju krajobrazy parkowe. Bardzo często zimą spotkać można tego osobnika częstującego się w urządzonych przez człowieka karmnikach. Ten gatunek ptaka odżywia się wyłącznie nasionami pestek owoców , które zręcznie wydobywa posługując się silnym dziobem. Dziób grubodzioba to prawdziwa broń. Mimo swoich niewielkich gabarytów , stając w obronie , posługując się swoim niepozornym narzędziem , może zranić ciało napastnika , nawet człowieka uderzając z siłą około czterdziestu pięciu kilogramów.Rana do kości. Jedna rodzina grubodziobów , pojawiająca sięna drzewie czereśni potrafi doprowadzić drzewo do prawdziwej klęski. Potężne ciosy dziobów niszczą duże ilości owoców porzucając je pod drzewem tylko po yo aby dostać się do niewielkiego gniazda nasiennego , które jest ich głównym pożywieniem. Grubodzioby są również smakoszami nasion słonecznika , nasion buka oraz nie gardzą owadami. Nawet tymi , które posiadają silne opancerzenie. Nie jest to dla nich żadna przeszkoda. Wykonując silne uderzenia dziobem i potrząsając głową są w stanie dotrzeć do tego , co je interesuje. Grubodzioby wschonio i północnoeuropejskie to ptaki wędrowne.
Odlatują we wrześniu , natomiast w kwietniu powracają. Tereny zimowania tego ptaka to Europa Południowa. Grubodziób to niewielki ptak o gabarytach powszechnie znanego szpaka. Posiada siny , masywny dziób oraz krótki ogon. Ma bardzo interesujące ubarwienie , począwszy od niebieskawo zakończonych lotek skrzydeł oraz barwie pomarańczowo – brunatnej tułowia przechodzącej delikatnie w ciemnozielone odcienie. Jego wyraźnie masywny dziób w stosunku do częsci tworzącej zarys głowy jest wyraźnie dominujący. Grubodziób jest bardzo zwinnym i szybkim lotnikiem , natomiast stąpając po ziemi wydaje siębardzo ostrożny , rozważny i powolny. Po ziemi porusza się skacząc albo chodząc z tułowiem wyprostowanym. Pod koniec kwietnia przeważnie na gałęziach drzew liściastych można znaleźć pierwsze gniazda tego ptaka. Samce swoje loty godowe zaczynają już w lutym. Przed parzeniem się , samce zaczynają podskakiwać wokół przyszłej partnerki prezentując doskonałe walory kolorowego upierzenia. Samica zajmuje się budową gniazda , które wykonuje z porostów i cienkich gałązek. Podczas wysiadywania jaj pojawiają się na podbrzuszu plamy lęgowe. Można po nich poznać czy jaja wysiadują oboje partnerzy , czy tylko jedno z nich. Samica bardzo wytrwale wysiaduje jaja , a w tym czasie samiec intensywnie ją dokarmia. Młode pisklęta karmione są owadami i w połowie dojrzałymi nasionami.