Dzięcioł duży jest ptakiem , który zamieszkuje lasy mieszane przeważnie o budowie wysokopiennej , sady i tereny parkowe. Podczas żerowania na pniach drzew w poszukiwaniu pod korą kózek i ich larw potrafi odzierać z niej całe pnie. Nie gardzi również pokarmem z wykradanych innym ptakom piskląt , które zabija swoim masywnym dziobkiem. Składnik jego menu stanowią również nasiona świerku i sosny w porze zimowej. Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym , ma skłonności do tworzenia innych podgatunków. Dzięcioł duży jest ptakiem wielkości zbliżonej do kosa . Ubarwienie upierzenia jest w przeważającej ilości czarno – białe. Jednak upierzeniem różni się od samicy. Cechą , która charakteryzuje dzięcioła dużego jest czarny pasek policzkowy , który sięga do karku. Na skrzydłach występuje duża , biała plama. Samica różni się od samca ubarwieniem potylicy. U niej jest to czarna plama , natomiast u samca krwiście czerwona. Dzięcioł ten przebywa na drzewach przeważnie wysoko nad ziemią. Tak jak inne jego podgatunki swoją swoistą przechadzkę rozpoczyna nisko od nasady pnia drzewa i podskakując w rytmie spiralnym przemieszcza się coraz wyżej. Dzięcioł duży latem również jest samotnikiem , natomiast zimą widywany jest w towarzystwie innych gatunków ptaków. Są nimi na przykład sikorki. Bębnienie dziobem w drzewo odbywa się w tempie do osiemnastu uderzeń na minutę i narasta. Stukot powtarza ten dzięcioł w okresie od dwóch do trzech minut. Tego rodzaju hałasem , dzięcioł ten w dwojaki sposób przesyła informację na zewnątrz. Jedną z nich jest znakowanie swojego terytorium , natomiast druga pełni rolę wabienia samicy. Dzięcioły te co roku wykuwają nową dziuplę , która w późniejszym czasie stanowi schronienie dla innych osobników. Na początku kwietnia dzięcioł duży kojarzy się w pary . Wysiadywanie zniesionych przez samicę do sześciu białych jaj trwa do trzynastu dni. Zajmują się tym obydwoje rodzice. Zmiany podczas wysiadywania następują co kilka godzin. Głównym pokarmem dla potomstwa są larwy mrówek. Jeszcze przez długi okres czasu młode osobniki przebywają w dziupli. Na krótko przed jej opuszczeniem w zwyczaju młodych jest po zapukaniu w pień drzewa wyjście rzędem na sąsiadującą obok dziupli gałąź w oczekiwaniu na dostawę świeżej porcji jadła. Niektóre dorosłe osobniki zamieszkujące podmiejskie przyległe tereny posiadły umiejętność wstukiwania się w różnego rodzaju metalowe elementy budowlane na przykład rynny dachowe , potęgując niejako efekt swojego przekazu.

Dodo były naprawdę wyjątkowymi ptakami. Odkryli je holenderscy badacze, kiedy to prawie pięć wieków temu przybyli na samotną wyspę znajdująca się na Oceanie Indyjskim. Żeglarze właśnie tam po raz pierwszy spotkali się z tym gatunkiem ptaków. Warto wspomnieć, że dodo nie były kompletnie przystosowane do latania. Ich skrzydła były za słabo rozwinięte, by utrzymać ciężar całego ciała w powietrzu. Swoją nazwę zawdzięczają portugalskiemu słowu „doudo”- co oznacza po prostu „prostak” albo „głupiec”.  Szybko okazało się, że ptaki te mają bardzo smaczne mięso. Prócz mięsa ludzie zasmakowali również ich jaja. Wśród starych opowieści, być może zapisków, można znaleźć informacje o tym, jak te ptaki się rozwijały. Składały one tylko jedno jajo, we wcześniej przygotowanym przez siebie gnieździe z trawy. Podobno ich głos był bardziej zbliżony do krzyku gęsi. Niestety ten gatunek ptaków nie miał możliwość przetrwania do dzisiejszych czasów. Okres ich masowego wymierania przypada na koniec siedemnastego wieku.

Dzięcioł. Na świecie istnieje około dwustu przeróżnych gatunków dzięciołów. Najczęściej jednak zamieszkują one Amerykę Północną i Azję. Natura wyposażyła je w odpowiednio twardy i mocny dziób, przystosowany do wykonywania otworów w korze drzew. Gdy już taki otwór stworzą, to przy pomocy swojego długiego języka, wyjadają znajdujące się w środku owady. Są to najczęściej szkodniki niszczące wiele drzew. Nie na darmo więc dzięcioły nazywane są doktorami leczącymi leśne drzewa. Większość dzięciołów mieszka właśnie, w te dziuplach wykonanych w ten sposób. Ubarwienie tych ptaków jest najczęściej pstre. Łatwo, oczywiście poza stukaniem, można je wyróżnić wśród jednolitych pni drzew. Chyba najpospolitszym gatunkiem tego rodzaju ptaków jest duży dzięcioł cętkowany. Niejeden raz można zobaczyć go na spacerze po lesie, czy też parku. Owy ptak nie gardzi też ogrodowymi  większymi gatunkami drzew. Samicę tego dzięcioła, można rozpoznać po czerwonej plamce znajdującej się z tyłu głowy. W Polsce dzięcioły można spotkać o każdej porze roku.

Emu tak naprawdę jest niewiele mniejszym kuzynem strusia afrykańskiego. Ten ptak pochodzący z australijskiego kontynentu, gabarytami przypomina średniej wielkości człowieka. Różni się nieznacznie wagą, ponieważ emu jest odrobinę lżejszy. Ten ptak należy do nielotów. Słabo wykształcone skrzydła, niestety nie umożliwiają mu podniebnych lotów. Pióra, którymi się może pochwalić, są ciemne i bardzo grube. Atutem, tego australijskiego przedstawiciela ptaków, jest jego bardzo duża prędkość biegu. Osiąga on szybkość porównywalną do galopu konia. Ptaki te są najczęściej roślinożerne. W skład ich diety wchodzą głównie liście, zdobyte z niewysokich drzew. Emu jednak nie gardzą też różnorakimi owadami. Z tego też względu, często są one uznawane za pogromcę upraw rolnych. Australijczycy starają się unikać kontaktu z tymi ptakami. W końcu dla ich upraw nie oznaczają nic dobrego. Samica emu zostaje matką najczęściej około dziesięciu piskląt, które wykluwają się z zielonych jaj. Natomiast opieka nad młodymi, przypada samcowi.

Dzięcioł czarny jest naszym rodzimym ptakiem jednocześnie największym z rodziny dzięciołów. Wygląd i parametry ciała zbliżone ma do pospolitej kawki. Różni go oczywiście wiele cech , jednak co do wyglądu zewnętrznego na pierwszy rzut oka rzuca się kształt głowy , wielkość dzioba , lecz przede wszystkim rozległa czerwona plama na wierzchniej części jego głowy. Pożywienie tego ptaka jak wszystkich dzięciołów stanowią larwy owadów ukryte w starych , zbutwiałych pniach drzew. Dzięcioł czarny nie pogardzi również posiłkiem z gniazd mrówek , które znajduje ze starych pni. Ptak ten potrafi również przekopywać całe mrowiska. W związku z masowym pojawianiem się szkodników lasu żerujących tuż pod powierzchnią kory drzew , populacja tego osobnika uległa znacznemu rozmnożeniu. Dzięcioł czarny zaczął być obserwowany również w miejscach , w których uważany był za okaz masowo wyginięty. Jednak występowanie tego gatunku nie można określić jako masowe. W budowie zewnętrznej tego ptaka oczywiście szczególną uwagę zwraca czerwona lub ogniście czerwona czapeczka na wierzchu łba , ale również cienka , długa szyja stanowiąca niejako swoisty amortyzator do ciężkiej rytniczej pracy. Dzięcioł czarny potrafi wykonać około czterdziestu uderzeń masywnym dziobem w przeciągu dwóch i pół sekundy. Jest to ptak żyjący samotnie. Tylko podczas okresu lęgowego na krótki okres czasu parzy się z partnerką. Jednak bardzo skąpy i chłodny stosunek do przebywania w parze daje się zauważyć u niemalże wszystkich dzięciołów. Środowisko w jakim gatunek ten lubi zamieszkiwać stanowią mieszane lasy iglaste oraz lasy liściaste ze starym drzewostanem. To stanowi specyfikę występowania rodzaju poszukiwanego przez niego pożywienia. Dzięcioł wykuwa swoje dziuple w pniach drzew , które po opuszczeniu przez niego i swoistej adaptacji stanowią nowe lokum do zamieszkiwania przez inne gatunki ptaków. Z jego przychylności korzystają również inni przyszli lokatorzy , wśród których znajduje się nawet kuna , trzmiele , szerszenie , nietoperze , kawki , włochatki , siniaki , sikorki i puszczyki. W tej gestii jego budownicza działalność może być uważana za społecznie użyteczną. Samica dzięcioła czarnego składa jaja w drugiej połowie kwietnia do końca maja. Zwykle są to cztery jaja , z których młode osobniki wykluwają się przeciętnie po dwunastu dniach. Wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodziców. Zmiana podczas wysiadywania następuje po kilku godzinach. Zachowaniem charakterystycznym podczas dokonywania tej zmiany po przylocie partnera jest jego oznajmiające głośne pokrzykiwanie , natomiast osobnik przebywający wewnątrz dziupli odpowiada partnerowi odpukiwaniem wewnątrz w pień drzewa. Następnie jedno opuszcza dziuplę by mogło się do niej wślizgnąć drugie.