Dzięcioł duży jest ptakiem , który zamieszkuje lasy mieszane przeważnie o budowie wysokopiennej , sady i tereny parkowe. Podczas żerowania na pniach drzew w poszukiwaniu pod korą kózek i ich larw potrafi odzierać z niej całe pnie. Nie gardzi również pokarmem z wykradanych innym ptakom piskląt , które zabija swoim masywnym dziobkiem. Składnik jego menu stanowią również nasiona świerku i sosny w porze zimowej. Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym , ma skłonności do tworzenia innych podgatunków. Dzięcioł duży jest ptakiem wielkości zbliżonej do kosa . Ubarwienie upierzenia jest w przeważającej ilości czarno – białe. Jednak upierzeniem różni się od samicy. Cechą , która charakteryzuje dzięcioła dużego jest czarny pasek policzkowy , który sięga do karku. Na skrzydłach występuje duża , biała plama. Samica różni się od samca ubarwieniem potylicy. U niej jest to czarna plama , natomiast u samca krwiście czerwona. Dzięcioł ten przebywa na drzewach przeważnie wysoko nad ziemią. Tak jak inne jego podgatunki swoją swoistą przechadzkę rozpoczyna nisko od nasady pnia drzewa i podskakując w rytmie spiralnym przemieszcza się coraz wyżej. Dzięcioł duży latem również jest samotnikiem , natomiast zimą widywany jest w towarzystwie innych gatunków ptaków. Są nimi na przykład sikorki. Bębnienie dziobem w drzewo odbywa się w tempie do osiemnastu uderzeń na minutę i narasta. Stukot powtarza ten dzięcioł w okresie od dwóch do trzech minut. Tego rodzaju hałasem , dzięcioł ten w dwojaki sposób przesyła informację na zewnątrz. Jedną z nich jest znakowanie swojego terytorium , natomiast druga pełni rolę wabienia samicy. Dzięcioły te co roku wykuwają nową dziuplę , która w późniejszym czasie stanowi schronienie dla innych osobników. Na początku kwietnia dzięcioł duży kojarzy się w pary . Wysiadywanie zniesionych przez samicę do sześciu białych jaj trwa do trzynastu dni. Zajmują się tym obydwoje rodzice. Zmiany podczas wysiadywania następują co kilka godzin. Głównym pokarmem dla potomstwa są larwy mrówek. Jeszcze przez długi okres czasu młode osobniki przebywają w dziupli. Na krótko przed jej opuszczeniem w zwyczaju młodych jest po zapukaniu w pień drzewa wyjście rzędem na sąsiadującą obok dziupli gałąź w oczekiwaniu na dostawę świeżej porcji jadła. Niektóre dorosłe osobniki zamieszkujące podmiejskie przyległe tereny posiadły umiejętność wstukiwania się w różnego rodzaju metalowe elementy budowlane na przykład rynny dachowe , potęgując niejako efekt swojego przekazu.