Ten gatunek ptaka jest osobnikiem wszystkożernym. Bardzo chętnie jedzą powszechnie występujące w przyrodzie bezkręgowce, ślimaki , robaki , jaszczurki , żaby , myszy , nie gardzą zawartością gniazd ptasich nawet tych większych do wielkości bażanta. Przekąszają również drobne owoce , jagody oraz to , co dana chwila , dana pora roku przyniesie. Ten gatunek ptaka można w zasadzie nazwać długowiecznym. Dożywa nawet do wieku siedemdziesięciu lat!!! Wrony siwe potrafią wspaniale współdziałać w grupie. Podczas ataku na gniazdo większych osobników jedna wrona odwraca uwagę właściciela gniazda, natomiast druga w tym czasie ze stoickim spokojem plądruje całą jego zawartość. Ogólnie rzecz biorąc wrony siwe należą do gatunku ptaków , który doskonale adoptuje się w środowisku człowieka. Miejsce ich występowania to przede wszystkim śródpolne zadrzewienia , parki i lasy , również wysypiska śmieci i wszelkiego rodzaju pozostałości zabudowań ukształtowanych przez człowieka. Między wronami panują bardzo silne więzi małżeńskie , które niejednokrotnie są poddawane w naturze bardzo silnym próbom. Zaatakowany przez dużo silniejszego osobnika partner wrony potrafi z dużym narażeniem własnego życia poddać się spontanicznej i skazanej na niepowodzenie próby ratowania. Wrona siwa różni się od bardzo zbliżonego gatunku – czarnowrona ubarwieniem opierzenia. Podczas gdy czarnowron jest niemal idealnie czarny , wrona siwa posiada przebarwienia podbrzusza oraz okolic głowy i reszty tułowia w kolorze siwym. Stąd jej nazwa. Rozpiętość jej skrzydeł osiąga nawet jeden metr. Wrony siwe składają od czterech do pięciu jaj . Odbywa się to w czasie między marcem a czerwcem. Natomiast wysiadywanie zajmuje od osiemnastu do dwudziestu jeden dni. Młode osobniki wrony siwej po wykluciu są gołe , nie opierzone. Znoszą natomiast bardzo dobrze oziębienie ciała przez pierwszych kilka dni do czasu pokrycia się drobniutkim puchem. Ta cecha genetycznie wiąże się prawdopodobnie z ich praprzodkami , którzy byli kiedyś gadami. Odporność cieplna to pozostałość po ich zmiennocieplności. Wrony siwe pełnią niejako rolę czyściciela biologicznego środowiska biologicznego. Wynika to z ich wszystkożerności. Zjadają padlinę , którą przy drodze rozjechał jakiś samochód , nad zbiornikami wodnymi zjadają padnięte ryby , czyszczą z odpadków okoliczne śmietniki , które nie zostały należycie uprzątnięte. Z zewnątrz ptak ten nie kojarzy się pozytywnie z powodu jego ubarwienia oraz monotonii , jaką wprowadzają całe ich stada okupujące wierzchołki drzew z jednostajnym krakaniem. Natomiast ogólnie rzecz biorąc są to inteligentne ptaki, które żyją w swojej ptasiej zbiorowości.

Kukułka jest ptakiem o średniej budowie. Zwisający długi ogon jest jej nie zaprzeczalnym atrybutem . Wiele osób myli w locie sylwetkę kukułki z sylwetką sokoła. Odróżniają ją podczas lotu bardzo charakterystyczne dla kukułki płytkie uderzenia skrzydeł. Jest to bardzo charakterystyczny ptak , ale nie ze względu na jego budowę zewnętrzną , lecz przez głos wydawany przez samca – popularne – kuku… rozpoznawane nawet przez dzieci. Dorosły osobnik ma szare upierzenie z białymi plamkami na ogonie , natomiast jego pierś posiada liczne poprzeczne prążki nadające mu dostojnego charakteru. Samica może być podobna w ubarwieniu pierza do samca lub nieznacznie różnić się w postaci rdzawo – siwego odcienia. Natomiast młodziutkie osobniki posiadają prążki tak jak dorosły samiec oraz sięgają one nawet nieco wyżej na głowę i grzbiet. Głos samicy jest diametralnie różny od samicy i przypomina raczej jak u ptaków drapieżnych coś w rodzaju chichotu. Dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom adaptacyjnym , kukułka potrafi zaadoptować się do bardzo różnorodnych warunków przyrodniczych. Występowanie kukułki zaobserwowano w lasach iglastych , lasach liściastych , terenach półpustynnych, na wysokich torfowiskach oraz terenach w których dominują małe owady i ptaki. Kukułka jest tak zwanym pasożytem lęgowym. Jej instynkt macierzyński jest bardzo ograniczony. Rozród jej polega na złożeniu swoich jaj w obcym gnieździe. Od tego momentu w zasadzie nie interesuje się swoim potomstwem. Jaja wysiadują za nią inne gatunki ptaków. Samica kukułki utrzymuje kontakty z wieloma partnerami. Nie posiada skłonności do trwałego związku monogamicznego. To popularne kukanie rozlegające się w lesie lub na skraju lasu jest głosem samca wabiącego samicę po powrocie na swoje terytorium lęgowe w okresie rozrodu. Kukułka podkłada swoje jaja do gniazd najróżniejszych ptaków śpiewających . Sposób postępowania w tej materii jest iście przebiegły i podstępny. Przed wykonaniem tego procederu kukułka upatruje sobie gniazdo w którym mają zostać jej jaja i z pewnej odległości obserwuje gospodarzy analizując ich rozkład dnia oraz zwyczaje. W odpowiednim momencie wykorzystując chwilę nieuwagi zjawia się na miejscu i pozostawia swoje jaja. Od jednego do dwóch sztuk. Gdy kukułka zrobi to w nieodpowiednim czasie na przykład po wykluciu się innych piskląt , wówczas jej potomstwo nie ma żadnych szans na wyklucie się i przetrwanie. Kukułka zawsze składa swoje jaja do tego samego gatunku ptaka , przez którego sama była wychowana. Ale zdarzają się też dramatyczne pomyłki. Zdarza się , że kukułka złoży jajo do gniazda osobnika drapieżnego .Wówczas to on zadowolony jest z darmowego posiłku.