Szpak zamieszkuje okolice miast , które uległy przekształceniom przez działalność człowieka. A w szczególności ich zielone tereny. Ogrody , ogródki działkowe , lasy , różnego rodzaju tereny zadrzewione. Z dala jednak od siedzib człowieka. Osiąga długość ciała około dwudziestu dwóch centymetrów , jest nieco bardziej krępej budowy niż na przykład kos. Menu szpaków składa się z owadów i owoców. Jedzą także ślimaki i różnego rodzaju bezkręgowce. Olbrzymie rodziny tego ptactwa potrafią być również zmorą plantatorów winogron , wiśni , czereśni z racji ich owocowych zainteresowań. Ciekawostką jest zachowanie młodych osobników stosunku do człowieka. W określonych warunkach potrafi być jego prawdziwym towarzyszem i mnóstwem pozytywnych emocji. Na krótko przed opuszczeniem przez niego gniazda jeśli dostanie się w ręce człowieka i przez krótki czas będzie przez niego pielęgnowany , wówczas jego towarzystwo stanie się naturalne i nierozłączne. Szpak potrafi wyfruwać przez uchylone okna , a następnie powracać i towarzyszyć człowiekowi dając mu mnóstwo radości z obcowania. Ubarwienie piór szpaka zimą oraz wiosną jest bardzo interesujące. Na czarnym , połyskującym na kolor zielonkawym tle pojawiają się perełkowe interesujące ozdoby. Niestety ten urok nie trwa zbyt długo. W przeciągu całego lata białe brzegi piór wycierają się i szata ozdobna szpaka staje się jednolicie czarna. Młode szpaki zaraz po opuszczeniu gniazda posiadają jednolite , brązowe upierzenie. Dopiero jesienią po wyrośnięciu im na bokach ciała a następnie na innych częściach czarnych piór , staję się jednolicie ubarwione na kolor czarny. Szpak nie jest ptakiem płochliwym. Jest wręcz zwierzęciem ciekawskim i towarzyskim. Może dlatego potrafi zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Maszerując po ziemi sprawia wrażenie szybko kroczącej i wiecznie spieszącej się istoty. Mimo iż potrafi się przyczynić do powstania szkód w ogrodach jest powszechnie lubianym ptakiem przez działkowców , może właśnie ze względu na tę towarzyską naturę. W niektórych regionach Afryki , gdzie populacja szpaków czyni znaczne szkody , podjęto niezbyt humanitarne metody walki z nim. Jednak stały się one nieskuteczne . Wobec czego postanowiono w sposób bardziej racjonalny postępować z przerostem populacyjnym tego gatunku. Zaczęto masowo wyłapywać je w sieci i wykorzystywać do celów kulinarnych. Słychać głosy ,że jego mięso jest smaczne… Niestety w naszym regionie świata istnieją na szczęście inne upodobania kulinarne.

Dzięcioł czarny jest naszym rodzimym ptakiem jednocześnie największym z rodziny dzięciołów. Wygląd i parametry ciała zbliżone ma do pospolitej kawki. Różni go oczywiście wiele cech , jednak co do wyglądu zewnętrznego na pierwszy rzut oka rzuca się kształt głowy , wielkość dzioba , lecz przede wszystkim rozległa czerwona plama na wierzchniej części jego głowy. Pożywienie tego ptaka jak wszystkich dzięciołów stanowią larwy owadów ukryte w starych , zbutwiałych pniach drzew. Dzięcioł czarny nie pogardzi również posiłkiem z gniazd mrówek , które znajduje ze starych pni. Ptak ten potrafi również przekopywać całe mrowiska. W związku z masowym pojawianiem się szkodników lasu żerujących tuż pod powierzchnią kory drzew , populacja tego osobnika uległa znacznemu rozmnożeniu. Dzięcioł czarny zaczął być obserwowany również w miejscach , w których uważany był za okaz masowo wyginięty. Jednak występowanie tego gatunku nie można określić jako masowe. W budowie zewnętrznej tego ptaka oczywiście szczególną uwagę zwraca czerwona lub ogniście czerwona czapeczka na wierzchu łba , ale również cienka , długa szyja stanowiąca niejako swoisty amortyzator do ciężkiej rytniczej pracy. Dzięcioł czarny potrafi wykonać około czterdziestu uderzeń masywnym dziobem w przeciągu dwóch i pół sekundy. Jest to ptak żyjący samotnie. Tylko podczas okresu lęgowego na krótki okres czasu parzy się z partnerką. Jednak bardzo skąpy i chłodny stosunek do przebywania w parze daje się zauważyć u niemalże wszystkich dzięciołów. Środowisko w jakim gatunek ten lubi zamieszkiwać stanowią mieszane lasy iglaste oraz lasy liściaste ze starym drzewostanem. To stanowi specyfikę występowania rodzaju poszukiwanego przez niego pożywienia. Dzięcioł wykuwa swoje dziuple w pniach drzew , które po opuszczeniu przez niego i swoistej adaptacji stanowią nowe lokum do zamieszkiwania przez inne gatunki ptaków. Z jego przychylności korzystają również inni przyszli lokatorzy , wśród których znajduje się nawet kuna , trzmiele , szerszenie , nietoperze , kawki , włochatki , siniaki , sikorki i puszczyki. W tej gestii jego budownicza działalność może być uważana za społecznie użyteczną. Samica dzięcioła czarnego składa jaja w drugiej połowie kwietnia do końca maja. Zwykle są to cztery jaja , z których młode osobniki wykluwają się przeciętnie po dwunastu dniach. Wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodziców. Zmiana podczas wysiadywania następuje po kilku godzinach. Zachowaniem charakterystycznym podczas dokonywania tej zmiany po przylocie partnera jest jego oznajmiające głośne pokrzykiwanie , natomiast osobnik przebywający wewnątrz dziupli odpowiada partnerowi odpukiwaniem wewnątrz w pień drzewa. Następnie jedno opuszcza dziuplę by mogło się do niej wślizgnąć drugie.