Tak jak poprzednio opisywany ptak , bażant również należy do rodziny kuraków. Nie jest to rdzennie występujący gatunek na terenach naszego kraju. Został on najprawdopodobniej sprowadzony do Europy przez starożytnych rzymian. Bażanty , które żyją w naszym kraju nie są czystym podgatunkiem zwierząt. Ptaki te ze względu na swe niezwykłe walory smakowe oraz wizualne hodowane są w naszym kraju w licznych bażanciarniach. Ich mięso posiada niepowtarzalne walory kulinarne a  okazałe upierzenie stanowi dodatkowy atrybut dekoracyjny. Występujące w Polsce gatunki są wielokrotną mieszaniną podgatunków sprowadzanych z różnych miejsc rodzimych gdzie on występuje. Długość kury wynosi około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast koguta to aż dziewięćdziesiąt centymetrów. Ptaki te posiadają bardzo ciekawe i atrakcyjne upierzenie. Szczególnie kogut posiada interesujący długi ogon. Bażantów nie da się pomylić  z innymi gatunkami za wyjątkiem jednej sytuacji – kiedy osobniki są młode. Wówczas może zaistnieć delikatne podobieństwo do kuropatw. Środowisko w jakim występują te ptaki to tereny dosyć wilgotne. Jest to mieszanina pól , łąk i różnego rodzaju śródpolnych zarośli. Tam bardzo chętnie przebywają i rozmnażają się. Ptaki te nieustannie narażone są na odstrzał. Mimo to dzięki nieustannemu dokarmianiu oraz zasilaniu młodych populacji bażanty nie są gatunkiem zagrożonym. Pożywienie bażantów stanowią świeże części roślin , również te świeże i suche , owady wśród których ich menu stanowi również stonka , różnego rodzaju bezkręgowce , które wydziobuje z gleby , dżdżownice. W wyniku wieloletnich hodowli w bażanciarniach u gatunku tego ptaka występuje bardzo słaby instynkt macierzyński. Kura bażanta bardzo często na wolności podkłada swoje jaja innym ptakom lub gubi je po całym lesie. Jednak przed wylęgiem kura potrafi siedzieć na swoich jajach bardzo wytrwale. Jest to cecha szczególna i typowa dla ptaków , które  posiadają ubarwienie ochronne. Atutem obronnym bażanta podczas ataku drapieżników , których mu w naturze nie brakuje , jest właśnie jego długi ogon stanowiący niejednokrotnie jeszcze jedną długość jego ciała. Atakujący drapieżnik nadlatuje nad ofiarę przeważnie od tyłu , również drapieżnik lądowy wykonuje gonitwę. Podczas ataku w szponach lub kłach oprawcy zostaje ogon zwierzęcia ratując mu bezcenne życie. Pióra u ptaka odrastają następnie po kilku tygodniach. Młode pisklęta po wysiadywaniu wykluwają się po około dwudziestu siedmiu dniach. Po wykluciu naturalnie biegają za matką co jest naturalnym zwyczajem u kuraków.

Sowa błotna jest ptakiem wielkości sowy uszatej jednak cechuje ją kilka istotnych dla niej różnic. Podstawową różnicą jest tryb żerowania. Żeruje ona również za dnia. Ubarwienie jej piór posiada liczne podłużne prążki. Posiada niewielkie uszy. Kolejną różnicą pomiędzy poprzednim gatunkiem sowy a nią jest większa rozpiętość skrzydeł dochodząca do jednego metra. Preferuje wypoczynek na ziemi . Środowisko na jakim występuje się szeroką otwartością krajobrazu z pobliskimi zbiornikami wodnymi. Sowa błotna występuje w tym środowisku w przypadku i do czasu występowania obfitości pożywienia. Kiedy pożywienie się znacznie uszczupli , potrafi nagle i niespodziewanie zmienić swoje terytorium. Podczas zdobywania pożywienia sowa ta wykonuje tak zwany lot zwiadowczy podczas tego lotu nie posługując się słuchem. Jest ona szczególnie aktywna o zmierzchu. Obiektem jej polowań są myszy oraz szczury i wszelkiego rodzaju gryzonie. Poluje również na małe kaczki , które zaskakuje podczas wieczornego ataku. Ten gatunek sowy różni się od wszystkich pozostałych swoimi szczególnymi obyczajami. Jako jedyna buduje swoje gniazda , prawdopodobnie ze względu na to aby umieścić je na wyższej bezpieczniejszej wysokości niż miejsce jej wypoczynku. Sowa błotna podczas polowania układa swoje martwe ofiary wokół gniazda aby zabezpieczyć sobie ciągłość pożywienia. Sowa błotna nie jest zwolenniczką wypoczynku na gałęziach drzew. Odpoczywa na kamieniach i różnego rodzaju słupach. Wykonuje niskie loty. Sowa błotna zaliczana jest do ptaków wędrownych , jednak nie jest to jej główna norma określająca sposób życia. Jeśli znajduje ona dostatek pożywienia na określonym terytorium , potrafi zatrzymać się dłużej na nim , jednak w momencie w którym ten dostatek się kończy , potrafi nagle zniknąć. Głównym pomiernikiem jej występowania jest mnogość gryzoni , głównie myszy. Wszędzie tam , gdzie pojawia się nadmiar gryzoni , pojawia się i ona. Terytoria , na których występuje sowa błotna stanowi bardzo duży areał – zimna i umiarkowana strefa Euroazji , Ameryka Północna i częściowo Południowa. Podczas przelotów sowy błotne odpoczywają gromadnie i bardzo często mylone z innymi kurakami stają się celem polowań ginąc masowo. W okresie lęgów w marcu i w kwietniu samca cechuje dość szczególne zachowanie. Wzlatując nad gniazdem wykonuje coś w rodzaju klaskania skrzydłami oraz wykonuje dość dziwne ewolucje , loty nurkowe i głośno pokrzykuje. Gniazdo sowy błotnej stanowi luźna kępka suchej trawy. Jest umieszczone głęboko pod krzakiem.

Kruk jest ptakiem dość dużym , kto wie czy nie największym , należącym do rodziny ptaków krukowatych . Ptak ten w swoim środowisku jest bardzo charakterystyczny. Posiada zwartą budowę ciała , opierzenie koloru czarnego z delikatnym połyskiem piór oraz silny , masywny dziób , który jak to u ptaków stanowi podstawowe narzędzie egzystencji. Kruka również można rozpoznać po jego charakterystycznym nisko tonowym odgłosie kruuk… lub podobnym. Długość ciała dorosłego osobnika dochodzi do sześćdziesięciu czterech centymetrów , natomiast rozpiętość skrzydeł w skrajnych jego częściach to sto dwadzieścia centymetrów. W rzeczywistości nie wydaje się aż tak duży jak na ten gatunek. Klinowaty duży ogon pomaga mu w doskonałej sterowności podczas lotu. Kruki żyją w stałych związkach z partnerami oraz potrzebują rozległych terenów. Udaje się oswoić ten gatunek ptaka. W rewanżu wykazuje on niezwykłe przywiązanie do człowieka . Niewiele osób zdaje sobie sprawę z długowieczności tego ptaka. W dobrych i sprzyjających dla niego warunkach potrafi przeżyć tyle lat ile przeżyje człowiek. Niewiele osób również wie o niezwykłej inteligencji tego ptaka oraz jego wrodzonej nadzwyczajnej zdolności do naśladownictwa , uczenia się i jego zwyczajach. Kruki doskonale wręcz naśladują głos ludzki. Wychowywane przez swojego opiekuna , przywiązują się do niego tak silnie iż w sytuacjach zagrożenia potrafią stawać w jego obronie. W starszym wieku wykazują kilka cech ludzkich , z których jedną jest złośliwość. Potrafią na przykład uciążliwie chować przedmioty , którą to czynność mają z resztą w naturze. Kruki nigdy nie opuszczają swojego terytorium. Wiosną przed lęgami wykonują niesamowite powietrzne akrobacje. Są nimi między innymi spiralne loty w dół przy dużej prędkości. Na swoim rozległym terytorium posiadają wiele gniazd , które na zmianę używają . Przygotowania przed okresem lęgowym czynią już od drugiej połowy lutego , kiedy to upatrując sobie swoje gniazdo do rozrodu poprawiają je , uzupełniają i wzmacniają tak solidnie jak tylko nakazuje im krucza dokładność. Z obserwacji wynika iż w zwyczaju kruka jest wieloletnie wykorzystywanie swoich gniazd. Niektóre z nich wykorzystywane są przez lat kilkadziesiąt. Lęgi w Europie Środkowej zaczynają się w marcu .Natomiast na północy Europy pod koniec marca. Wysiadywanie jaj trwa od dwudziestu do dwudziestu jeden dni. Natomiast przebywanie w gnieździe młodych osobników kończy się po czterdziestu dwóch dniach. Kruki z racji swej natury łatwo adaptują się w środowisku. Są mięsożercami.

Albatros znany jest jako jeden z największych ptaków morskich. Rozpiętość skrzydeł tego ptaka niejednokrotnie dochodzi nawet do prawie czterech metrów. Jest zatem bezkonkurencyjnym rekordzistą pod tym względem. Nie ma innego ptaka, który by go pokonał w tej kwestii. Przede wszystkim te piękne ptaki zamieszkują południową część równikowego pasa ciszy morskiej. Mają one niezwykłą zdolność szybowania na długie odległości. Wytrzymują one tak przez bardzo wiele godzin. Jedynym powodem jaki sprawia, że podchodzą do lądowania na powierzchnię ziemi, jest przymus rozmnażania się. Innym powodem jest pogorszenie się pogody na sztormową. Ptaki te nie mają wtedy absolutnych warunków do latania. Wielu naukowców przez wiele lat uważało, że albatrosy śpią podczas lotu. Nic bardziej mylnego. Odpoczywają jak inne ptaki, tyle że siadając na morskich falach, a nie jak w przypadku zwykłych ptaków na gałęziach. Albatrosy żywią się tym co upolują. Głownie morskimi rybami, ewentualnie resztkami wyrzuconymi za burtę.

Flaming. Jednymi z najpiękniejszych tropikalnych ptaków są flamingi. Żyją one w rejonach charakteryzujących się gorącym klimatem. Flamingi są ptakami stadnymi. Często w rejonach, gdzie występują można spotkać jasno- i ciemnoróżowe połacie zarówno jak i na niebie, jak i na ziemi. Te przepiękne ptaki najczęściej przebywają na podmokłych obszarach. Bardzo lubują w brodzeniu po moczarach i płytkich jeziorach. W rzeczywistości flamingi wielkością zbliżone są do zwykłych gęsi. Wyróżniają je jednak długie i chude, niczym szczudła, nogi. To właśnie one powodują, że flamingi są bardzo wysokimi ptakami. Mierzą one prawie dwa metry wysokości. Owe ptaki odżywiają się przede wszystkim wodnymi roślinami i drobnymi zwierzętami znalezionymi podczas całodniowego brodzenia. Ich połów wygląda tak, że flamingi zanurzają nieznacznie głowę pod wodę i używając odpowiednio przystosowanego dziobu, odcedzają zdobycze z wody i mułu. Flamingi w naszych rejonach uchodzą za żywą i przepiękną atrakcję w ogrodach zoologicznych.

Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.