Jastrząb jest dużym , masywnym ptakiem . Posiada szaro – brązowe ubarwienie skrzydeł z niewielkimi białymi obrzeżami. Podbrzusze silnie cętkowane koloru szaro białego. Cechuje go bystry wzrok , silne nogi z zakończonymi hakowato szponami. Rozpiętość jego skrzydeł sięga sto dwadzieścia centymetrów – to u samicy , natomiast samiec osiąga nieco mniejszą rozpiętość dochodzącą do stu centymetrów. Jastrząb to typowy łowca , niegdyś leśny , natomiast dzisiaj w dobie postępującej urbanizacji terenów leśnych , rozwijającym się przemyśle i potrzebach człowieka związanych z pozyskiwaniem terenów pod zabudowę czy rolnictwo , ptak ten przystosował się do zamieszkiwania rozległych terenów parkowych z rzadszym zalesieniem w postaci grup drzew. Jastrząb posiada silne umięśnienie , które porusza stosunkowo krótkimi parami skrzydeł umożliwiając sobie szybki i nagły start do lotu. Natomiast gwałtowne manewry z kolei umożliwia mu długi ogon , którym potrafi zręcznie sterować wykonując w powietrzu gwałtowne i ostre manewry podczas polowania na swoje ofiary. Wszystkie te nagłe i zwinne zwroty wykonuje jastrząb przy zachowaniu dużej prędkości dając potencjalnej ofierze niewielki pole manewru podczas pościgu. Jastrząb wykorzystuje atak z zasadzki , czając się i obserwując najpierw swoją ofiarę , by potem gwałtownie wzbić się w powietrze i zapolować. Jego zwinność, masa , budowa ciała , którą charakteryzują u drapieżnika silnie rozwinięte szpony predysponują go znakomicie również do walk powietrznych , z których przeważnie wychodzi zwycięsko. Jastrząb potrafi chwytać swoje ofiary na ziemi i w powietrzu właśnie dzięki silnie rozwiniętym szponom. Podczas silnego chwytu raczej nie zdarza się aby coś udało mu się umknąć. W wielu krajach ze względu na wysokie wartości łowne ptak ten w wielu krajach w przeszłości i dzisiaj jest wykorzystywany w sokolnictwie. Nasi myśliwi uważają go za szkodnika ponieważ stanowi on konkurencję dla polujących myśliwych. Jastrząb poluje przeważnie na grzywacze i sójki – gatunki zwierząt rozwijające się w nadmiernych populacjach wszędzie tam , gdzie nie obserwuje się występowania ich naturalnych wrogów – między innymi jastrzębi. Widziano niejednokrotnie szybującego ociężale jastrzębia z wczepionym w szpony zającem lub inną podobną zwierzyną. Zdarzało się , że chłop w pościgu za jastrzębiem i wczepioną w jego łapy kurą zapędził go w silnie zalesiony lub zabudowany teren a ten przy dużej prędkości roztrzaskał się z wczepioną ofiarą. Jeśli chodzi o lęgi tego ptaka , posiada on swoje stałe terytorium godowe. Bardzo często wykorzystuje powtórnie wykonane przez siebie gniazdo. Dokonuje on jedynie drobnych kosmetycznych zmian i poprawek. Zauważa się również iż niektóre pary jastrzębi posiadają po kilka par gniazd , które wykorzystywane są przez nie na zmianę. Loty godowe zaczynają się na przedwiośniu , natomiast wysiadywanie jaj zaczyna się w kwietniu i trwa około czterdziestu dni. To długo. Samica znosi przeważnie cztery jaja , z których przeżywają zazwyczaj dwa młode.

Sowa uszata jest ptakiem o średniej wielkości. Rozpiętość jej skrzydeł wynosi około dziewięćdziesiąt centymetrów. Tak jak mówi jej nazwa sowa uszata posiada charakterystyczne uszy z piór. Sowa ta preferuje nocny aktywny tryb życia. Za dnia czas spędza siedząc schowana w gęstych gałęziach lub przytulona do pni drzew ze spuszczonymi , otulonymi piórami. W miesiącu kwietniu lub marcu słychać niegłośne pohukiwanie. Jest to głos godowy. Sowa uszata jest myśliwym posługującym się wzrokiem i częściowo słuchem polując wyłącznie na myszopodobne osobniki. Jej atak polega na polowaniu z zasadzki. Zimą sowy polują również na niewielkie ptaki innych gatunków oraz zjadają niewielkie ilości owadów. Podczas ataku na swoją ofiarę sowa porywa ją w swoje pazury i odlatuje w bezpieczne miejsce razem z pochwyconą kępką trawy. Ofiara pochwycona w silne szpony szybko umiera gdyż sowa podczas ataku wykonując silny ścisk niemalże zasztyletowuje ją. Gatunek tego ptaka szczególnie dobrze wyostrzył sobie znajomość własnego terytorium dzięki czemu jest mu łatwiej przetrwać w naturze. Myszy połykane są przez tę sowę w całości. Dzięki zaobserwowanemu ciągłemu wyszukiwaniu przez sowę uszatą miejsc do spoczynku , na podstawie analizy pozostawionych przez nią wypluwek – tak zwanych resztek nie strawionej żywności można w miarę dokładnie przeanalizować jej menu i miejsce występowania jej pożywienia. Samica sowy uszatej wysiaduje jaja od 27 do 28 dni. Tak jak inne ptaki posiadające ubarwienie ochronne , robi to w sposób wytrwały. W czasie wysiadywania samiec sowy uszatej donosi jej pożywienie. Ilość jaj , które składa samica wynosi od pięciu do sześciu sztuk. Sowa uszata preferuje osiadły tryb życia poznając dokładnie swoje terytorium. Młode osobniki , które wyruszają w celu znalezienia swojego terytorium kierują się głównym kryterium obfitego występowania pożywienia pozwalającego im przetrwać. Pisklęta , które wyklują się z wysiadywanych przez samicę jaj , rzadko kiedy przeżywają w całej swej gromadce. Jest to ściśle uzależnione od intensywności występowania pożywienia na ich terytorium oraz sprawności dokarmiającego małżonka. Młode sowy , które wylęgły się z jaj można od razu rozpoznać po ich przeraźliwych piskach które wydają gdzieś na wierzchołkach drzew. Młode sowy przychodzą na świat ślepe. Gniazdo opuszczają w ciągu maja. Środowiskiem w jakim występuje ten gatunek sowy , są obszerne i rozległe bory , łąki między lasami i lasy oraz rzadziej parki blisko ludzkich osiedli. Podczas silnych mrozów sowy te potrafią zbliżyć się do ludzkich osiedli aby przetrwać.

Kukułka jest ptakiem o średniej budowie. Zwisający długi ogon jest jej nie zaprzeczalnym atrybutem . Wiele osób myli w locie sylwetkę kukułki z sylwetką sokoła. Odróżniają ją podczas lotu bardzo charakterystyczne dla kukułki płytkie uderzenia skrzydeł. Jest to bardzo charakterystyczny ptak , ale nie ze względu na jego budowę zewnętrzną , lecz przez głos wydawany przez samca – popularne – kuku… rozpoznawane nawet przez dzieci. Dorosły osobnik ma szare upierzenie z białymi plamkami na ogonie , natomiast jego pierś posiada liczne poprzeczne prążki nadające mu dostojnego charakteru. Samica może być podobna w ubarwieniu pierza do samca lub nieznacznie różnić się w postaci rdzawo – siwego odcienia. Natomiast młodziutkie osobniki posiadają prążki tak jak dorosły samiec oraz sięgają one nawet nieco wyżej na głowę i grzbiet. Głos samicy jest diametralnie różny od samicy i przypomina raczej jak u ptaków drapieżnych coś w rodzaju chichotu. Dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom adaptacyjnym , kukułka potrafi zaadoptować się do bardzo różnorodnych warunków przyrodniczych. Występowanie kukułki zaobserwowano w lasach iglastych , lasach liściastych , terenach półpustynnych, na wysokich torfowiskach oraz terenach w których dominują małe owady i ptaki. Kukułka jest tak zwanym pasożytem lęgowym. Jej instynkt macierzyński jest bardzo ograniczony. Rozród jej polega na złożeniu swoich jaj w obcym gnieździe. Od tego momentu w zasadzie nie interesuje się swoim potomstwem. Jaja wysiadują za nią inne gatunki ptaków. Samica kukułki utrzymuje kontakty z wieloma partnerami. Nie posiada skłonności do trwałego związku monogamicznego. To popularne kukanie rozlegające się w lesie lub na skraju lasu jest głosem samca wabiącego samicę po powrocie na swoje terytorium lęgowe w okresie rozrodu. Kukułka podkłada swoje jaja do gniazd najróżniejszych ptaków śpiewających . Sposób postępowania w tej materii jest iście przebiegły i podstępny. Przed wykonaniem tego procederu kukułka upatruje sobie gniazdo w którym mają zostać jej jaja i z pewnej odległości obserwuje gospodarzy analizując ich rozkład dnia oraz zwyczaje. W odpowiednim momencie wykorzystując chwilę nieuwagi zjawia się na miejscu i pozostawia swoje jaja. Od jednego do dwóch sztuk. Gdy kukułka zrobi to w nieodpowiednim czasie na przykład po wykluciu się innych piskląt , wówczas jej potomstwo nie ma żadnych szans na wyklucie się i przetrwanie. Kukułka zawsze składa swoje jaja do tego samego gatunku ptaka , przez którego sama była wychowana. Ale zdarzają się też dramatyczne pomyłki. Zdarza się , że kukułka złoży jajo do gniazda osobnika drapieżnego .Wówczas to on zadowolony jest z darmowego posiłku.

Przepiórka występuje w rozległych terenach łąk i pól , kryje się w łanach zbóż , gdzie jest jej ciepło. Samica razem  z jej pisklętami przed rozpoczęciem pory żniw przenosi się na pola kartoflane , tak zwane kartofliska. Ptak ten wielkością nieco przerasta dorosłego osobnika szpaka. Jego barwa jest rudawo szara z widocznymi na grzbiecie dwoma jasno żółtawymi paskami. Ptak ten w dość niespodziewanym momencie podczas przechadzki po polach potrafi wyfrunąć niemal wprost spod nóg oraz wzlecieć prostym furkoczącym lotem. Ogon u tego osobnika jest niemalże niewidoczny. Odgłosy ptaka są bardzo charakterystyczne i brzmią słyszalne latem nawet do odległości około jednego kilometra jak osobliwe pikanie jedno po drugim. W sezonie letnim na polskich łąkach w miesiącu maju oraz czerwcu słychać go bardzo często w ciągu nocy. Rzadziej , ale również słychać go w tych miesiącach w ciągu dnia. Przepiórki należą do rodziny kuraków , cechuje je dość spory apetyt w przeważającej ilości zwierzęcy taki jak ślimaki , pająki , dżdżownice , różnego rodzaju owady. Nie gardzą jednakże pokarmem roślinnym , który stanowią po żniwach również nasiona zbóż oraz występujące powszechnie płatki kwiatów , czubki młodych pędów roślin oraz ich nasiona. Wydawałoby się, że ten skromny ptak posiada niewielki umiejętności latania. Z pozoru nieudolny , krótki i zrywny lot który na dłuższy dystans nie miałby szans długotrwałego , męczącego maratonu zasługuje jednak na większą uwagę z powodu właśnie przeciwnych raczej długodystansowych skłonności tego ptaka. Przepiórka potrafi pokonać w długotrwałym i nieprzerwanym locie Saharę i Morze Śródziemne za jednym razem. Dystans taki przepiórka pokonuje w małych grupach w porze nocnej nisko nad ziemią lub wodą. Podsumowując jest to ptak wędrowny o dobrych zdolnościach lotnych. Jest on cenionym ptakiem łownym przez naszych myśliwych. Ma smaczne i delikatne mięso. Odlot tego ptaka następuje od miesiąca sierpnia do października. Jego powrót na swoje tereny lęgowe następuje na początku maja. Ptaki te są również nie trudne w prywatnej hodowli ze względu na to , iż nie posiadają wygórowanych wymagań. W kuchni cenione są bardzo delikatne przepiórcze jaja. Bardzo często przepiórki wpadają w sieci łowców ptaków w Europie Południowej i Ameryce Północnej. Samice składają wiele jaj. W dobie współczesnego rolnictwa , gdzie rolnicy stosujący nawozy do upraw zobowiązani są do częstego koszenia środowisko występowania tego gatunku jest nieustannie zagrożone. Dlatego częste przenoszenie się całej rodziny jest jedyną szansą na uniknięcie zagłady.

Bociany należą do dużych ptaków osiedlających się na podmokłych terenach. Żywią się złapanymi tam rybami, żabami, czy tez ślimakami. Niektóre jednak gatunki wolą jeść padlinę. W ciepłych częściach świata, przesiaduje ponad tuzin gatunków bocianów. Chyba najbardziej znanym gatunkiem wśród tych wszystkich, jest bocian biały. Gnieżdżą się one w porze letniej większej części Europy i Azji Środkowej. Zakładają swoje bocianie rodziny na dachach różnych budynków gospodarczych. Najczęściej wybierają odludne wsie lub spokojne miasteczka. Gospodarze przylot bociana na ich podwórko, traktują jako dobry znak na wiosnę, wręcz Boże błogosławieństwo. Gdy tylko aura zaczyna płatać figle, ptaki te zaczynają zbierać się na tak zwane  „sejmiki”, na których się naradzają. Narada ta w rzeczywistości dotyczy odlotu na południe. Bociany bowiem, żeby przetrwać muszą przebywać w korzystniejszym klimacie. Oczywiście zdarza się tak, że pojedyncze ptaki zostają na gospodarstwach. Dzieje się tak, ponieważ ich stan zdrowia (na przykład złamane skrzydło), nie pozwala na bardzo daleką podróż.

Gołąb. Wszyscy kiedyś mieli okazję zobaczyć gołębia. Są to chyba najbardziej wszędobylskie ptaki. Można je spotkać niemal wszędzie, począwszy od gospodarstw rolnych, po wielkie miasta.  Ptaki te najczęściej żywią się owocami lub znalezionymi nasionami roślin. Coraz częściej jednak, gołębie, zwłaszcza te żyjące w miastach, polegają na dobrej woli ludzi. Niejeden człowiek, często siedząc w parku na ławce, lub na spacerze po starym mieście, okarmia je suchą bułką lub drożdżówką. Gołębie zazwyczaj wydają z siebie charakterystyczny odgłos zwany „gruchaniem”. Jest bardzo dużo gatunków tych ptaków. Najczęściej wyróżnia się gołębia koroniastego, który jest nieco większy od kurczęcia. Jego kuzynem jest gołąb diamentowy, odpowiednio mniejszy od skowronka. Na wsiach jednak najpospolitszym gatunkiem jest gołąb domowy. Pochodzą one od gołębi skalnych. Hodowcy tych ptaków często jeżdżą z nimi na przeróżne wystawy, chwaląc się każdym swoim ptasim pupilem.  Większość gołębi potrafi przelecieć bardzo duże odległości.