Tak jak poprzednio opisywany ptak , bażant również należy do rodziny kuraków. Nie jest to rdzennie występujący gatunek na terenach naszego kraju. Został on najprawdopodobniej sprowadzony do Europy przez starożytnych rzymian. Bażanty , które żyją w naszym kraju nie są czystym podgatunkiem zwierząt. Ptaki te ze względu na swe niezwykłe walory smakowe oraz wizualne hodowane są w naszym kraju w licznych bażanciarniach. Ich mięso posiada niepowtarzalne walory kulinarne a okazałe upierzenie stanowi dodatkowy atrybut dekoracyjny. Występujące w Polsce gatunki są wielokrotną mieszaniną podgatunków sprowadzanych z różnych miejsc rodzimych gdzie on występuje. Długość kury wynosi około pięćdziesiąt centymetrów , natomiast koguta to aż dziewięćdziesiąt centymetrów. Ptaki te posiadają bardzo ciekawe i atrakcyjne upierzenie. Szczególnie kogut posiada interesujący długi ogon. Bażantów nie da się pomylić z innymi gatunkami za wyjątkiem jednej sytuacji – kiedy osobniki są młode. Wówczas może zaistnieć delikatne podobieństwo do kuropatw. Środowisko w jakim występują te ptaki to tereny dosyć wilgotne. Jest to mieszanina pól , łąk i różnego rodzaju śródpolnych zarośli. Tam bardzo chętnie przebywają i rozmnażają się. Ptaki te nieustannie narażone są na odstrzał. Mimo to dzięki nieustannemu dokarmianiu oraz zasilaniu młodych populacji bażanty nie są gatunkiem zagrożonym. Pożywienie bażantów stanowią świeże części roślin , również te świeże i suche , owady wśród których ich menu stanowi również stonka , różnego rodzaju bezkręgowce , które wydziobuje z gleby , dżdżownice. W wyniku wieloletnich hodowli w bażanciarniach u gatunku tego ptaka występuje bardzo słaby instynkt macierzyński. Kura bażanta bardzo często na wolności podkłada swoje jaja innym ptakom lub gubi je po całym lesie. Jednak przed wylęgiem kura potrafi siedzieć na swoich jajach bardzo wytrwale. Jest to cecha szczególna i typowa dla ptaków , które posiadają ubarwienie ochronne. Atutem obronnym bażanta podczas ataku drapieżników , których mu w naturze nie brakuje , jest właśnie jego długi ogon stanowiący niejednokrotnie jeszcze jedną długość jego ciała. Atakujący drapieżnik nadlatuje nad ofiarę przeważnie od tyłu , również drapieżnik lądowy wykonuje gonitwę. Podczas ataku w szponach lub kłach oprawcy zostaje ogon zwierzęcia ratując mu bezcenne życie. Pióra u ptaka odrastają następnie po kilku tygodniach. Młode pisklęta po wysiadywaniu wykluwają się po około dwudziestu siedmiu dniach. Po wykluciu naturalnie biegają za matką co jest naturalnym zwyczajem u kuraków.