Wilga jest ptakiem , który osiąga długość ciała do dwudziestu czterech centymetrów. Wielkość wilgi można przyrównać do parametrów bardzo popularnego kosa. Samce wilgi są bardzo charakterystycznie ubarwione w jaskrawych kolorach. Natomiast samice i osobniki młode z powodu swojej barwy przypominają do złudzenia dzięcioła zielonego. Wilgi to ptaki żyjące głównie w klimacie tropikalnym Afryki. Jednak do Europy Środkowej przybywają tylko na krótki okres lęgowy. Terytorium jakie wybiera wilga na okres lęgowy musi spełniać pewne warunki mikroklimatyczne uwarunkowane zapewne kwestiami występowania pewnych owadów. Ptaki te zamieszkują przez okres lęgów lasy nadrzeczne , lasy liściaste , sady i wysokie gęsto zadrzewione terytoria. Wilga jest typowym ptakiem nadrzewnym. Niemal w ogóle nie schodzi z drzew. Jej zachowanie jest bardzo ciche i skryte. Ze względu na zamieszkiwanie w wysokich koronach drzew , jest niemal nie zauważalna przez obserwatorów. Jesienią niepostrzeżenie , w sposób równie skryty odlatuje na swoje właściwe terytoria do Środkowej Afryki. Wilga wykształciła w sobie bardzo zręczny sposób poruszania się w powietrzu w gęsto zakrzewionych drzewostanach. Pożywieniem wilg są występujące na drzewach owady , różnego rodzaju gąsienice. Wilga na przekąskę nie pogardzi nawet jagodami. W kwietniu podczas przylotów lęgowych najpierw przylatują samce zdobywając swoje terytoria , natomiast w około dwadzieścia dni później nadlatują samice które to już wabione są głosami samców w celach rozrodczych. Budowaniem gniazda zajmują się oboje rodzice budując niezwykłe gniazdo z wijących się części traw, liści drzew wykonując niemalże artystyczną prace wikliniarską. Gniazda zawieszane są wysoko na gałęziach zwisając około jednego metra poniżej. Materiały użyte do budowy gniazda są precyzyjnie i regularnie zmiękczane wydzieliną ślinową aby precyzyjnie poddawały się przeplataniu , wyginaniu i kształtowaniu. Gniazda budowane są nad wodą. Wysiadywaniem jaj zajmuje się przede wszystkim samicą. To na nią spada główny ciężar wychowania potomstwa. Samiec natomiast jak typowy osobnik męski zajmuje się obroną własnego terytorium oraz dostarczaniem pożywienia wysiadującej matce. W czasie zbiorowego przelotu z drzewa na drzewo wilgi bardzo rzucają się w oczy z powodu jaskrawego jasno żółtego ubarwienia podbrzusza. Bardzo często bywa tak , że w kolejnym okresie lęgowym obydwaj partnerzy przybywają dokładnie w to samo miejsce budując kolejne atrakcyjne wiszące gniazdo obok pierwszego.

Dzięcioł duży jest ptakiem , który zamieszkuje lasy mieszane przeważnie o budowie wysokopiennej , sady i tereny parkowe. Podczas żerowania na pniach drzew w poszukiwaniu pod korą kózek i ich larw potrafi odzierać z niej całe pnie. Nie gardzi również pokarmem z wykradanych innym ptakom piskląt , które zabija swoim masywnym dziobkiem. Składnik jego menu stanowią również nasiona świerku i sosny w porze zimowej. Dzięcioł duży jest gatunkiem osiadłym , ma skłonności do tworzenia innych podgatunków. Dzięcioł duży jest ptakiem wielkości zbliżonej do kosa . Ubarwienie upierzenia jest w przeważającej ilości czarno – białe. Jednak upierzeniem różni się od samicy. Cechą , która charakteryzuje dzięcioła dużego jest czarny pasek policzkowy , który sięga do karku. Na skrzydłach występuje duża , biała plama. Samica różni się od samca ubarwieniem potylicy. U niej jest to czarna plama , natomiast u samca krwiście czerwona. Dzięcioł ten przebywa na drzewach przeważnie wysoko nad ziemią. Tak jak inne jego podgatunki swoją swoistą przechadzkę rozpoczyna nisko od nasady pnia drzewa i podskakując w rytmie spiralnym przemieszcza się coraz wyżej. Dzięcioł duży latem również jest samotnikiem , natomiast zimą widywany jest w towarzystwie innych gatunków ptaków. Są nimi na przykład sikorki. Bębnienie dziobem w drzewo odbywa się w tempie do osiemnastu uderzeń na minutę i narasta. Stukot powtarza ten dzięcioł w okresie od dwóch do trzech minut. Tego rodzaju hałasem , dzięcioł ten w dwojaki sposób przesyła informację na zewnątrz. Jedną z nich jest znakowanie swojego terytorium , natomiast druga pełni rolę wabienia samicy. Dzięcioły te co roku wykuwają nową dziuplę , która w późniejszym czasie stanowi schronienie dla innych osobników. Na początku kwietnia dzięcioł duży kojarzy się w pary . Wysiadywanie zniesionych przez samicę do sześciu białych jaj trwa do trzynastu dni. Zajmują się tym obydwoje rodzice. Zmiany podczas wysiadywania następują co kilka godzin. Głównym pokarmem dla potomstwa są larwy mrówek. Jeszcze przez długi okres czasu młode osobniki przebywają w dziupli. Na krótko przed jej opuszczeniem w zwyczaju młodych jest po zapukaniu w pień drzewa wyjście rzędem na sąsiadującą obok dziupli gałąź w oczekiwaniu na dostawę świeżej porcji jadła. Niektóre dorosłe osobniki zamieszkujące podmiejskie przyległe tereny posiadły umiejętność wstukiwania się w różnego rodzaju metalowe elementy budowlane na przykład rynny dachowe , potęgując niejako efekt swojego przekazu.

Pokarm dla ptaków. Pamiętajmy o tym, że jedzenie ptaków musi być zróżnicowane, aby zapewnić zwierzętom zdrowie. Okazuje się, że większość gotowych, dostępnych w sklepach mieszanek dla ptaków nie spełnia ich wymagań, nie dostarcza odpowiedniej ilości składników odżywczych, a przede wszystkim nie smakuje naszym podopiecznym. Karmy dostane w supermarketach składają się przede wszystkim z prosa, konopi, rzepiku i kilku odmian nasion traw. To wszystko. Jest to zdecydowanie za mało, zwierzęta taka dieta nie tylko nudzi, ale może być przyczyną wielu chorób i dysfunkcji. Przede wszystkim trzeba poznać wymagania żywieniowe danej rasy, kupować pokarm tylko renomowanych firm i ewentualnie samodzielnie wzbogacać go odpowiednimi ziarnami. Należy także zadbać o dodatki. Ptaki owocożerne i papugi powinny dostawać codziennie kilka rodzajów owoców, pokrojonych w kawałki, które łatwo przełknąć. Ptakom można podawać sałatę, cykorię, czy kapustę pekińską. Wiele gatunków lubi także kiełki prosa, słonecznika lub rzepiku. Mieszankę, wykonaną ze zgniecionych ugotowanych kurzych jaj i mąki kukurydzianej dodaje się do pokarmu ptaków w czasie lęgu i podczas karmienia piskląt.

Pielęgnacja ptaków. Podstawowa pielęgnacja ptaków to doglądanie, czy naszym podopiecznym nic nie dolega. Aby ptak był zdrowy i szczęśliwy, należy zapewnić mu właściwą opiekę. Codziennie rano trzeba sprawdzać, czy ptaki mają pokarm. Jeśli wyjadły wszystko, należy przetrzeć pojemniki i uzupełnić. Niezjedzone resztki owoców i zieleniny należy usunąć, ziarno można przedmuchać, aby usunąć łuski i dodać nowe nasiona. Poidła myjemy i wymieniamy wodę codziennie. Niektóre ptaki, zwłaszcza papugi, potrzebują regularnych kąpieli, należy je spryskiwać strumieniem rozpylonej wody. Podłoże, zanieczyszczone odchodami, trzeba regularnie sprzątać. Jeśli dno klatki wyścielone jest papierem lub ręcznikiem, trzeba to robić codziennie. Jeśli natomiast jako podłoża używamy piasku, żwiru lub wiórków drzewnych, wymieniamy je raz w tygodniu. Raz w miesiącu gruntownie czyścimy całą klatkę. Większość ptaków wymaga przycinania pazurów raz na kilka miesięcy. Piłowaniu paznokci mają służyć specjalne żerdki, niejednokrotnie jednak są one tak skonstruowane, że niszczą jedynie poduszki stóp, a nie pazury, dlatego należy sprawdzić, czy nie szkodzą one ptakom. Zdarzają się gatunki, wymagające przycinania dzioba oraz lotek. Te zabiegi powinno się powierzyć doświadczonemu specjaliście.

Puszczyk jest sową o średniej wielkości. Posiada duże , czarne oczy osadzone na dużej głowie. Nie są widoczne w zarysie jego budowy sterczące uszy. Jego upierzenie posiada brązowy lub częściej szary kolor. Charakterystyczne odgłosy jakie wydaje samiec to dwutonowe huczenie bardzo rozpoznawalne w naturze. Głos samicy różni się. Puszczyk prowadzi nocny tryb życia. Rozpiętość skrzydeł samicy dochodzi do jednego metra. Rozpiętość skrzydeł samca jest znacznie mniejsza. Ten gatunek sowy zamieszkuje tereny zagospodarowane , zasiedla parki , lasy i całe kompleksy leśne aż do pogranicza osiedli ludzkich. Zamieszkuje dziuple drzew. W pogodne dni pohukiwanie tej sowy można usłyszeć z odległości nawet jednego kilometra. Puszczyk jest sową , która łatwo przystosowuje się do warunków otoczenia. Dzięki temu jest jedynym gatunkiem sowy nie zagrożonym wyginięciem. Jest on myśliwym . Wielkość posiadanych przez niego szponów sugeruje , iż może być łowcą zwierząt wielkością dorównującym dorosłym szczurom lub gołębiom. Jego ofiarami mogą być myszy , ryjówki a także wypłoszone gołębie , które potrafi zaatakować z powietrza. Jak na dobrego myśliwego przystało dodatkowym atutem podczas ataku na swoją ofiarę może być jego bezszelestny lot. Dzięki temu zdolny jest chwytać ofiary niemal z całkowitego zaskoczenia. Puszczyk jako miejsce gnieżdżenia się preferuje dziuple starych drzew , stare budynki , wieże domów , kościołów , strychy zabudowań. Bardzo rzadko aklimatyzuje się pod tym względem w młodym środowisku leśnym , w którym brak jest naturalnych otworów zapewniających mu bezpieczne ukrycie. Samica tej sowy składa swoje jaja bezpośrednio na podłożu bez żadnego ściółkowania i przykrycia. Samica puszczyka składa jaja w ilości od trzech do pięciu sztuk , co dziennie po jednym. Długość jaja wynosi około 47 milimetrów. Ilość składanych jaj uzależniona jest od dostępnej ilości znajdowanego pożywienia. Wysiaduje je wyłącznie samica. Samiec jak zwykle zajmuje się łowiectwem i dostarczaniem pokarmu na miejsce. Młode puszczyki wykluwają się po około 28 dniach. Po około czterech tygodniach wspinają się niejednokrotnie na znaczne odległości z dziupli zamieszkiwanych drzew aby opuścić gniazdo. Potomstwo usamodzielnia się jeszcze przez długi okres czasu. W tym okresie jest dokarmiane przez rodziców i udzielane lekcje polowań. Szczególnie niebezpieczny okres wśród tego gatunku dla człowieka to właśnie okres dorastania swojego potomstwa. To wówczas rodzice potrafią być szczególnie agresywni. W mroźne dni puszczyki lubują się w wygrzewaniu swojego ciała w słońcu. Robią to w parkach , na gałęziach drzew , lecz także na ciepłych skrajach kominów.

Większość chorób ptaków spowodowana jest błędami w żywieniu. Można je leczyć domowymi sposobami. Ptaki, tak jak ludzie, chorują na różnego rodzaju schorzenia. Często są one wynikiem zaniedbań i niewiedzy właścicieli. Jeśli nasz ptak choruje, trzeba właściwie zdiagnozować schorzenie, a następnie zając się leczeniem. Częstym problemem jest biegunka, świadcząca o zatruciu pokarmowym. W takim wypadku trzeba odstawić pokarm, który może powodować biegunkę (zwłaszcza owoce) i podawać napar z rumianku. Biegunkę łatwo pomylić z niewydolnością nerek. Wtedy w kale jest także dużo wody, jednak jest on uformowany w charakterystyczne „kiełbaski”. Należy zwiększyć dostęp ptaka do wody, gdyż będzie jej wypijał więcej, niż zwykle. Ptaki mogą chorować na przeziębienie, objawiające się osowiałością, ciężkim oddechem oraz kichaniem. Chorego ptaka należy umieścić w osobnej klatce, zainstalować grzejącą lampkę oraz podawać roztwór miodu lub glukozy. Często pierwszym objawem choroby jest pogorszenie się stanu upierzenia. Może to być powodem zbyt małej wilgotności powietrza, niedostatku światła, błędów żywieniowych, czy infekcji wirusowych i bakteryjnych.