Dla wielu hodowców głównym celem jest uzyskanie zdrowych piskląt. W niewoli ptaki ozdobne rozmnażają się podobnie, jak w warunkach naturalnych. Zadaniem hodowcy jest jedynie zapewnienie im w tym czasie spokoju i przygotowanie miejsca na gniazdo. Aby uzyskać potomstwo, należy połączyć parę dorosłych osobników. Trzeba wiedzieć, w jakim czasie ptaki osiągają dojrzałość płciową i są gotowe do zapłodnienia i wysiedzenia jaj. Najwcześniej dojrzewają kanarki i małe astryle, bo już w wieku 10 miesięcy, a najpóźniej duże ary, które są gotowe do rozmnażania w wieku 5-7 lat. Wbrew pozorom łączenie par nie jest proste, często samiec i samica są wobec siebie agresywni, zwłaszcza wśród papug. Ptaki należy przyzwyczajać do siebie stopniowo, jeśli jest to możliwe, trzeba pozwolić im wybrać sobie partnera z jednogatunkowej grupy. Można także łączyć pary na neutralnym gruncie – w obcej klatce. Jeśli ptaki przypadną sobie do gustu, należy zapewnić im wysokobiałkowe pożywienie i materiały do budowania gniazda. W czasie wysiadywania jaj należy zapewnić ptakom spokój i nie zaglądać do gniazda. Można to zrobić dopiero po wykluciu się piskląt. Gatunki ptaków ozdobnych. Do najpopularniejszych ptaków ozdobnych należą kanarki, papużki faliste, nierozłączki i zeberki. Wśród trzymanych w niewoli ptaków dużą grupę stanowią gołębie. Nie mają one dużych wymagań żywieniowych, jednak łatwo chorują na przeziębienie. Gołębie domowe mogą być wspaniałą ozdobą ogrodowej woliery, można je wypuszczać i karmić z ręki. Kolejną popularną grupą ptaków ozdobnych są papugi. W Polsce hoduje się ich około 100 gatunków. Te najbardziej znane to kakadu – duże białe ptaki z wydatnym dziobem, chociaż do tej rodzinny należą również mniejsze nimfy, papużki faliste, lory, rozelle, świergotki, łąkówki, Aleksandretty, żako, czy ary. Są to bardzo barwne, ale także trudne w utrzymaniu zwierzęta. Hodowane są w naszym kraju także ptaki śpiewające, z czego większość należy do rzędu ptaków wróblowatych. Najpopularniejsze to pekińczyki, szklarniki oraz oczywiście kanarki, które mają wysokie wymagania. Wśród większych ptaków, trzymanych w ogrodzie, można wymienić bażanty, kury ozdobne, czy pawie, które ze względu na swoją hałaśliwość nadają się bardziej do rezydencji na odludziu, niż do małego ogródka przy domu.

Grubodziób zamieszkuje lasy liściaste , mieszane ze starszym drzewostanem. Zamieszkuje również różnego rodzaju krajobrazy parkowe. Bardzo często zimą spotkać można tego osobnika częstującego się w urządzonych przez człowieka karmnikach. Ten gatunek ptaka odżywia się wyłącznie nasionami pestek owoców , które zręcznie wydobywa posługując się silnym dziobem. Dziób grubodzioba to prawdziwa broń. Mimo swoich niewielkich gabarytów , stając w obronie , posługując się swoim niepozornym narzędziem , może zranić ciało napastnika , nawet człowieka uderzając z siłą około czterdziestu pięciu kilogramów.Rana do kości. Jedna rodzina grubodziobów , pojawiająca sięna drzewie czereśni potrafi doprowadzić drzewo do prawdziwej klęski. Potężne ciosy dziobów niszczą duże ilości owoców porzucając je pod drzewem tylko po yo aby dostać się do niewielkiego gniazda nasiennego , które jest ich głównym pożywieniem. Grubodzioby są również smakoszami nasion słonecznika , nasion buka oraz nie gardzą owadami. Nawet tymi , które posiadają silne opancerzenie. Nie jest to dla nich żadna przeszkoda. Wykonując silne uderzenia dziobem i potrząsając głową są w stanie dotrzeć do tego , co je interesuje. Grubodzioby wschonio i północnoeuropejskie to ptaki wędrowne.
Odlatują we wrześniu , natomiast w kwietniu powracają. Tereny zimowania tego ptaka to Europa Południowa. Grubodziób to niewielki ptak o gabarytach powszechnie znanego szpaka. Posiada siny , masywny dziób oraz krótki ogon. Ma bardzo interesujące ubarwienie , począwszy od niebieskawo zakończonych lotek skrzydeł oraz barwie pomarańczowo – brunatnej tułowia przechodzącej delikatnie w ciemnozielone odcienie. Jego wyraźnie masywny dziób w stosunku do częsci tworzącej zarys głowy jest wyraźnie dominujący. Grubodziób jest bardzo zwinnym i szybkim lotnikiem , natomiast stąpając po ziemi wydaje siębardzo ostrożny , rozważny i powolny. Po ziemi porusza się skacząc albo chodząc z tułowiem wyprostowanym. Pod koniec kwietnia przeważnie na gałęziach drzew liściastych można znaleźć pierwsze gniazda tego ptaka. Samce swoje loty godowe zaczynają już w lutym. Przed parzeniem się , samce zaczynają podskakiwać wokół przyszłej partnerki prezentując doskonałe walory kolorowego upierzenia. Samica zajmuje się budową gniazda , które wykonuje z porostów i cienkich gałązek. Podczas wysiadywania jaj pojawiają się na podbrzuszu plamy lęgowe. Można po nich poznać czy jaja wysiadują oboje partnerzy , czy tylko jedno z nich. Samica bardzo wytrwale wysiaduje jaja , a w tym czasie samiec intensywnie ją dokarmia. Młode pisklęta karmione są owadami i w połowie dojrzałymi nasionami.

Pochodzenie ptaków ozdobnych. Wiele pięknych, barwnych ptaków żyje na wolności w swoich ojczyznach. Jako ptaki ozdobne definiuje się wszystkie te gatunki, które ludzie trzymają w niewoli dla swojej przyjemności. Papużki faliste, zeberki, czy kanarki od bardzo dawna przyzwyczaiły się, że są skazane na łaskę ludzi, zarówno, jeśli chodzi o miejsce pobytu, jak i wyżywienie. Zdarza się jednak często, że ludzie, ogarnięci chęcią posiadania egzotycznego ptaka, decydują się na kupno dzikiego, schwytanego ptaka, który transportowany jest w skandalicznych warunkach i często nie przeżywa u nowych właścicieli. Niektóre ptaki w swoich ojczyznach są plagą, tępi się je, tak jak u nas gołębie, a sprzedaż zagranicznym nabywcom jest sposobem na polepszenie sytuacji finansowej mieszkańców. Nie ma w tym nic złego, gdyż pozwala się ptakowi rozwijać w sprzyjających warunkach. Jeśli jednak ktoś zapragnie posiadać rzadki, zagrożony wymarciem gatunek, który trzeba nielegalnie sprowadzać do kraju, nie należy tego pochwalać. Kupując ptaka w specjalistycznym sklepie, wspieramy działalność hodowców, w innych przypadkach zachęcamy przemytników do łamania prawa, a siebie i ptaka narażamy na nieprzyjemności. Klatki dla ptaków. Przy zachowaniu odpowiednich warunków ptak może być szczęśliwy nawet w stosunkowo małej klatce. W sklepach zoologicznych mamy do wyboru różnego klatki dla ptaków o różnej wielkości i kształcie. Jednak nawet najdroższa i najpiękniejsza klatka może nie być dostosowana do wymagań ptaków. Pod uwagę należy brać materiał, z jakiego wykonane jest pomieszczenie, rozmieszczenie prętów, a także ich kształt i grubość. I tak, klatki ażurowe, dostępne w sklepach, są nieodpowiednie dla astrylów, te ptaki muszą mieć klatki typu skrzynkowego, które hodowca musi sobie wykonać sam. Kanarki i małe papugi to jedyne stworzenia, które dobrze czują się w małych i średnich klatkach ażurowych, słowiki, gwarki i szklarniki potrzebują dużych klatek. W okrągłych klatkach mogą żyć oswojone nimfy, papużki faliste, czy kanarki. Wbrew pozorom, wielkość klatki nie jest wprost proporcjonalna do wielkości ptaka, te zwierzęta, które latają po mieszkaniu, a w klatce przebywają jedynie nocą, nie są wymagające. Samce nimf i papużek falistych piękniej śpiewają w ciasnych klatkach. Ważne jest natomiast, aby ptak był w stanie swobodnie rozłożyć skrzydła i przeskakiwać z żerdki na żerdkę.

Szpak zamieszkuje okolice miast , które uległy przekształceniom przez działalność człowieka. A w szczególności ich zielone tereny. Ogrody , ogródki działkowe , lasy , różnego rodzaju tereny zadrzewione. Z dala jednak od siedzib człowieka. Osiąga długość ciała około dwudziestu dwóch centymetrów , jest nieco bardziej krępej budowy niż na przykład kos. Menu szpaków składa się z owadów i owoców. Jedzą także ślimaki i różnego rodzaju bezkręgowce. Olbrzymie rodziny tego ptactwa potrafią być również zmorą plantatorów winogron , wiśni , czereśni z racji ich owocowych zainteresowań. Ciekawostką jest zachowanie młodych osobników stosunku do człowieka. W określonych warunkach potrafi być jego prawdziwym towarzyszem i mnóstwem pozytywnych emocji. Na krótko przed opuszczeniem przez niego gniazda jeśli dostanie się w ręce człowieka i przez krótki czas będzie przez niego pielęgnowany , wówczas jego towarzystwo stanie się naturalne i nierozłączne. Szpak potrafi wyfruwać przez uchylone okna , a następnie powracać i towarzyszyć człowiekowi dając mu mnóstwo radości z obcowania. Ubarwienie piór szpaka zimą oraz wiosną jest bardzo interesujące. Na czarnym , połyskującym na kolor zielonkawym tle pojawiają się perełkowe interesujące ozdoby. Niestety ten urok nie trwa zbyt długo. W przeciągu całego lata białe brzegi piór wycierają się i szata ozdobna szpaka staje się jednolicie czarna. Młode szpaki zaraz po opuszczeniu gniazda posiadają jednolite , brązowe upierzenie. Dopiero jesienią po wyrośnięciu im na bokach ciała a następnie na innych częściach czarnych piór , staję się jednolicie ubarwione na kolor czarny. Szpak nie jest ptakiem płochliwym. Jest wręcz zwierzęciem ciekawskim i towarzyskim. Może dlatego potrafi zaprzyjaźnić się z człowiekiem. Maszerując po ziemi sprawia wrażenie szybko kroczącej i wiecznie spieszącej się istoty. Mimo iż potrafi się przyczynić do powstania szkód w ogrodach jest powszechnie lubianym ptakiem przez działkowców , może właśnie ze względu na tę towarzyską naturę. W niektórych regionach Afryki , gdzie populacja szpaków czyni znaczne szkody , podjęto niezbyt humanitarne metody walki z nim. Jednak stały się one nieskuteczne . Wobec czego postanowiono w sposób bardziej racjonalny postępować z przerostem populacyjnym tego gatunku. Zaczęto masowo wyłapywać je w sieci i wykorzystywać do celów kulinarnych. Słychać głosy ,że jego mięso jest smaczne… Niestety w naszym regionie świata istnieją na szczęście inne upodobania kulinarne.